«Α μπε μπα μπλομ»

κι εσύ έδειχνες εμένα.

Να κλείνω μάτια, να μετρώ

κρυμμένα χρόνια.

Έφυγες και μ’ άφησες μονάχο

να τα φυλάω στον τοίχο.

«Φτου και βγαίνω»

από μια κούνια πέρασες

τρίζουν οι πατημασιές σου.

Κοντανασαίνοντας,

«Πού κρύφτηκες και δεν σε βρίσκω;».

Η τσουλήθρα που σκαρφάλωνες

ξαπόσταινε σ’ οροσειρές.

«Να μην χαθεί ξανά κανείς»

είπα στον εαυτό μου.

«Φτου ξελευθερία για όλους»

και τα φυλάω απ’ την αρχή.

«Α μπε μπα μπλομ»

κι εσύ πυξίδα

να δείχνεις πάντα εμένα.

 

_

γράφει ο Παύλος Ανδρέου