Τι να θυμηθείς;

Τι να κρατήσεις;

 

Άσπρα καράβια.

Νησί των πειρατών.

Λίγα χρώματα.

Την νύχτα,

στο ταβάνι αστεράκια φωτεινά.

Ξύλινα στρατιωτάκια.

Κούκλα πλαστική.

Ακουαρέλα παιδική.

Περνά περνά η μέλισσα...

 

Ξεχασμένες πια φωτογραφίες.

Κίτρινες.

Καταχωνιασμένες πίσω απ' τα ερείπια

στο παλιό μπαούλο της γιαγιάς.

Αρώματα ξεθυμασμένα.

Σε μπουκάλια ραγισμένα.

Καπνισμένα όνειρα.

Σε φθαρτό πορτρέτο.

 

Κάποτε...

Σ' ένα παραμύθι.

Οι πριγκίπισσες,

δεν φορούσαν μακριά φορέματα.

Δεν είχαν στέμμα.

Δεν περίμεναν τον πρίγκιπα.

Ονειρεύονταν ένα άσπρο άλογο

με πλούσια φτερά.

Να φτάσουν στην αυγή.

 

Τώρα...

Δεν ανεβαίνεις στο σκαμπό

για να φτάσεις στο ντουλάπι.

Τα χέρια σου μάκρυναν.

Δεν τρως τα γλυκά κρυφά.

Τα άστρα κατοικούν μόνο στον ουρανό.

Συγκατοικούν με το φεγγάρι.

Οι πρίγκιπες βρίσκονται

μόνο στα χαρτιά της τράπουλας.

Ντάμες σε λευκές σελίδες ανταμώνουν.

 

Ας παίξουμε ένα παιχνίδι ακόμα.

Την τύχη να απελάσουμε.

Άγραφοι κανόνες.

Ήρωες ζωής οχυρωθείτε.

Αγαλματάκια ακούνητα.

Μέρα και νύχτα.

Ξεχάσαμε πια να περπατούμε.

Ξεχάσαμε την σάρκα μας να βρούμε.

Άλογα πολύχρωμα τώρα.

Δίχως φτερά.

Ασπρόμαυρα στρατιωτάκια

στην καρδιά μας.

Περνά περνά το όνειρο.

Φτου ξελευθερία.

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!