Κάπου οι θάλασσες

Δημοσίευση: 18.05.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Κάπου οι θάλασσες θα περιμένουν και πάλι να γίνουν πατρίδες μας.
Αποδημητικά λιοστάσια γέρνουν τη θλίψη της φυγής τους
σε όσα ονειρευτήκαν οι γυμνοί εραστές,
σε όσα ανθρώπινα δεν άντεξαν στον πρώτο του θανάτου
φθινοπωρινό περίπατο και σκόρπισαν σαν ξεραμένο αλάτι
μιας αλυκής που δεν ξέπλυνε ποτέ την αλμύρα της
με αγιασμένο από τα λαγόνια σου νερό.
Μόνο ο ιδρώτας των εραστών που αγκαλιάζονται γυμνοί
σε ανοιχτά παράθυρα τα βράδια του Αυγούστου
στοιβάζεται στις ρυτίδες του χώματος.
Καταμεσήμερο, κι ο ήλιος να φωτίζει, να καίει αυτά που έσπειραν οι χειμώνες
και βυθίστηκαν βαθιά στα μάτια μας.
Τα χέρια μας σκαλώνουν στις πέτρες που άφησαν οι θεριστές.
Εκεί, στο χωράφι που χόρευαν βαλς δύο γυμνά σώματα.
Η μουδιασμένη φωνή της κίσσας
ταξιδεύει τα κύματα που έπνιξαν και φέτος
αυτούς που μέρευαν κάτω από τα στάχυα,
τα κουλουριασμένα σαν νωθρά φίδια σώματα
κάτω από ξερές και άνυδρες ρίζες.

Κάθε του Αυγούστου τέλος
ο θάνατος θα σπέρνει σταυρούς στο χωράφι με τα στάχυα.
Κάθε του Αυγούστου τελευταίο λιόγερμα
θα προσμένει τα σώματα μας να ξαπλώσουν.
Χαράματα, με το φως από τα πυροφάνια να τρεμοσβήνει
θα βρίσκουμε το δρόμο για τους ανοιχτούς μας τάφους.

Κάπου οι θάλασσες, όμως, θα περιμένουν και πάλι να γίνουν πατρίδες μας.
Κάθε καλοκαίρι οι θάλασσες θα γδύνουν τους τάφους μας
από το χώμα που τους σκέπασε.
Και τα κορμιά μας με τις φαγωμένες σάρκες
θα αφεθούν στα πεινασμένα των γλάρων ράμφη.
Αμφίβια σκέλεθρα που νιώθουν πατρίδα τους
εκεί που το αλμυρό τα σκεπάζει νερό.

Κάποτε μια θάλασσα θα ξεπλύνει την κόλαση που μας όρισαν για γη
και θα πνίξει τη μάταιη που μας δόθηκε ζωή.
Μόνο από το ανοιχτό παράθυρο κάθε Αύγουστο
δυο σκέλεθρα το γλυφό θα προσμένουν να τους σκεπάσει νερό
και στην αγκυροβολημένη στα μάτια τους βάρκα
για πανί θα κρεμάσουν το δέρμα τους
μακριά από τη φθινοπωρινή να τους πάει Ισημερία.

 

_

γράφει ο Αντρέας Πολυκάρπου

Ακολουθήστε μας

Ήρωες

Ήρωες

Πόσο ακόμη; Με περιβάλλει μια θάλασσα που ξεκίνησε στο στομάχι μου, είμαι δεκαοκτώ σήμερα και η τρικυμία συνεχίζει. Έχω όμως πάντα το κεφάλι στον ουρανό και αν βουτήξω, με ζεσταίνουν τα χέρια του ήλιου, είμαι δεκαοκτώ χρονών αλλά με κρατάνε ακόμη σαν παιδί. Λέω θα...

τρεις ξένες ιστορίες

τρεις ξένες ιστορίες

Α. Επέμενε η μάνα πως την περίμεναν Δεν έλεγε ποιοι Δε θα είχε σημασία Οι φρουροί την κοιτούσαν -ήξεραν πως δεν τους φοβόταν Έτσι, σαν πέρασε μέσα τους εκείνοι κοιτούσαν εκείνον τον άγγελο που ζωγράφιζε στον δεξί κίονα έναν Ερμή που αναρωτιόταν   Β. Οι εικόνες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

τρεις ξένες ιστορίες

τρεις ξένες ιστορίες

Α. Επέμενε η μάνα πως την περίμεναν Δεν έλεγε ποιοι Δε θα είχε σημασία Οι φρουροί την κοιτούσαν -ήξεραν πως δεν τους φοβόταν Έτσι, σαν πέρασε μέσα τους εκείνοι κοιτούσαν εκείνον τον άγγελο που ζωγράφιζε στον δεξί κίονα έναν Ερμή που αναρωτιόταν   Β. Οι εικόνες...

Μέρες αργίας

Μέρες αργίας

Κυριακή των Βαΐων: Οι κλητοί – υποκριτικά -, στρώνουν χάμω, τις δάφνες του μετέπειτα θρήνου.   Μεγάλη Δευτέρα: οι θύρες κλείνουν αμετάκλητα για τις μωρές παρθένους.  Άραγε πόσα αμετάκλητα δεν συνειδητοποίησαμε ακόμη;  Και πόσα ακόμη μας περιμένουν;   Μεγάλη...

Ένα παιδί φαντάζεται…

Ένα παιδί φαντάζεται…

Ένα παιδί φαντάζεται με τρόπο ίσως τρελό και μακρινό, μα πάντα γι’ αυτό αληθινό, και πάντα ενθουσιάζεται. Μην τυχόν κανείς του πει πως αυτό δεν είν’ σωστό και συγχρόνως είν’ κουτό, γιατί πολύ θα πληγωθεί. Και αν κανείς ποτέ αναρωτηθεί γιατί το κάνει αυτό, τον μικρό...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου