Select Page

Κάτω Απ’ Το Ίδιο Φεγγάρι

Κάτω Απ’ Το Ίδιο Φεγγάρι

 

Κάτω Απ' Το Ίδιο Φεγγάρι
του Δημήτρη Βεριώνη
Πίνακας: Γιώτα Γεωργαλή - Φωτογραφία: Ερατώ Λιόλιου

 

τοβιβλίο.net με μεγάλη χαρά υποδέχεται το συνθέτη, στιχουργό και τραγουδιστή Δημήτρη Βεριώνη και την τελευταία του δισκογραφική δουλειά "Κάτω Απ' Το Ίδιο Φεγγάρι". Ένας δίσκος που ξεκίνησε την πορεία του το 2007 και ολοκληρώθηκε δισκογραφικά το 2010. Κυκλοφόρησε από το "Μετρονόμο" το Δεκέμβριο του 2012. Περιέχει μια σειρά δεκατεσσάρων υπέροχων τραγουδιών σε στίχους και μουσική του ίδιου, ενώ στο τραγούδι "Το Μαγεμένο Καλοκαίρι" συμμετέχει ο Δάκης. Σημειώνουμε πως ορισμένα από τα τραγούδια του νέου CD με αναφορές στο παρελθόν έχουν μια νοσταλγική χροιά καθόσον ανασύρουν αναμνήσεις περασμένων δεκαετιών!

Πίνακας: Γιώτα Γεωργαλή - Φωτογραφία: Ερατώ Λιόλιου

Artwork: Φωτεινή Πηλιχού

Artwork: Φωτεινή Πηλιχού

Ο δημιουργός του CD παρουσιάζει ένα ένα τα τραγούδια του.

Τα Φαντάσματα

Το πρώτο τραγούδι του δίσκου. Εδώ κυριαρχεί η ψευδαίσθηση η οποία αποκαλύπτεται το ρεφραίν. Τα φαντάσματα που κουβαλάμε αντιστέκονται στην πραγματικότητα, διατηρούν το δικαίωμά τους να την αρνούνται, επιβιώνοντας στο όνειρο. «Τα φαντάσματα ποτέ τους δεν ξεχνάνε, δεν παύουν να αγαπάνε».

Κάτω Απ' Το Ίδιο Φεγγάρι

Το δεύτερο τραγούδι δίνει το όνομά του στο CD. Η ιδέα ήρθε όταν παρατηρούσα τα φώτα της Αθήνας από τους Θρακομακεδόνες κάτω από το αυγουστιάτικο φεγγάρι, το 2005. Το θέμα είναι η διαπίστωση της απομάκρυνσης δύο ανθρώπων που ζούνε πλέον χωριστά. Η εικόνα που έχω παραπέμπει σε δύο μπαλκόνια σε δυο γωνιές της πόλης όπου βρίσκονται αυτή και αυτός και ενώνονται κάτω απ’ το ίδιο φεγγάρι - και πλέον μόνο από αυτό.

Αυλαία
Φωτογραφία: Ερατώ Λιόλιου

Από τα υπόλοιπα τραγούδια του CD που παρουσιάζει ο δημιουργός τους πιο κάτω, ορισμένα μπορείτε να τα βρείτε στη σελίδα του στο YouTube εδώ.

Η Ζωή Που Δεν Πρόφτασα

Πόσα πράγματα που έχουν φύγει θα ήθελα να ξαναζήσω, να ξαναδω, έστω για ένα λεπτό… Από τα ξένοιαστα παιδικά απογεύματα και το παιδί που ήμουν κάποτε, έως τη μαγεία του έρωτα που τέλειωσε, άλλαξε, κρύφτηκε. Όλα αυτά που προσπέρασαν ή τελείωσαν, όλα αυτά που δεν χόρτασα, η ζωή που δεν πρόφτασα.

 

Τα Κορίτσια Που Βιάζονταν Να Μεγαλώσουν

Ένα τραγούδι για τις συμμαθήτριες που προτιμούσαν τους «μεγαλύτερους», που μεγαλόφερναν, που όταν έκλειναν τα 15, το επόμενο λεπτό δήλωναν 16 (ή …«σχεδόν 17»). Πόσο ειρωνική αυτή η βιασύνη να μεγαλώσουν και όταν τα κατάφεραν δήλωναν πλέον νεότερες. Αλλά μη νομίζετε πως κι εμείς τα αγοράκια, που τάχα τα ξέραμε όλα, διαφέραμε και τόσο πολύ από τα κορίτσια που βιάζονταν να μεγαλώσουν.

(Στα φωνητικά όλη η μπάντα! Υπέροχος Φώτης Σιώτας στα βιολιά).

 

Σβήνει το Κύμα

Το παλαιότερο τραγούδι του δίσκου, μιλάει για τους καλοκαιρινούς ερωτικούς μύθους  που σκαρώνονται μεταξύ αλήθειας και φαντασίας. Έρωτες φτιαγμένοι από τα υλικά των διακοπών, του χρόνου που κυλά νωχελικά, ενώ η απουσία της καθημερινότητας χρωματίζει αλλιώς τις μέρες. Αλίμονο… πριν όμως καλά-καλά το καταλάβεις, τα βήματά της στην άμμο, τα σβήνει το κύμα.

 

Το Μαγεμένο Καλοκαίρι

Ο χρόνος τρέχει εις βάρος μας, ακόμα και μέσα στην πιο γλυκιά μας στιγμή, στην πιο γλυκιά εκδοχή της ζωής μας. Και πλησιάζει, νομοτελειακά, προς τη φθορά. Όταν το ζούμε δεν το ξέρουμε: τα πιο όμορφα χρόνια μας, ο έρωτας που μας πλημμυρίζει, η αγάπη που προσπαθεί να αιχμαλωτίσει την πραγματικότητα, το άγγιγμα που σταματάει τον χρόνο είναι ένα μαγεμένο καλοκαίρι. Και δυστυχώς, πίσω κανείς δε θα μας το φέρει.

(Ένα τραγούδι μου που είχα τη μεγάλη χαρά να το «πιστέψει» και να το τραγουδήσει μοναδικά ο Δάκης).

 

Μυστικά

Ένα από τα πιο παλιά τραγούδια του δίσκου.. Άραγε υπάρχει η ώρα που νιώθεις ατρόμητος και δε φοβάσαι τίποτα πια; Κρατάς δυνάμεις και βλέπεις τη μέρα να χάνεται μυστικά, καθώς περιμένεις τη μέρα σου, ελπίζεις πως η μέρα σου θα έρθει.

(καθοριστική η συμβολή του Όμηρου Κομνηνού στην ενορχήστρωση).

 

Αν Σε Είχα Κοντά Μου

Πόσα πράγματα θα έκανα, αν σε είχα κοντά μου… Πόσα ταξίδια στερήθηκα, οι ουρανοί θα είχαν το χρώμα απ’ τα μάτια σου, όπου κοιτάζω να σε δω. Θα ’χε φτερά η καρδιά μου, θα ’ταν καρδιά σου η καρδιά μου, αν σε είχα κοντά μου

(υπέροχη η slide κιθάρα του Σπύρου Χατζηκωνσταντίνου. Να σημειώσω ακόμα τη συμμετοχή του Μιχάλη Τόλιου, γιου του Πάνου στα κρουστά!)

 

Δισκόμπαλα

Τα τραγούδια που μισούσα παίρνουν την εκδίκησή τους. Γίνανε- ερήμην μου- το soundtrack της ζωής μου και με πηγαίνουν πίσω στην εποχή των ακούσιων ακροάσεών τους, στην εποχή των εφηβικών ερώτων, στα άχαρα χρόνια του ’80 και στα πάρτυ που σε συναντούσα, κάτω από μια Δισκόμπαλα, με πολλές μορφές και ονόματα, πάντα η ίδια και πάντα διαφορετική, έτοιμη στο μυαλό μου να σου φορέσω τα χαρακτηριστικά που διάλεγα για σένα. Και μετά, τα πάρκα, τα σκοτεινά μέρη, τα πρώτα μας βήματα στης αγάπης την πατρίδα. Ο πόθος που ξυπνούσε και τα χρόνια αλλάζανε σιγά- σιγά. Τώρα τα τραγούδια γυρνάνε και με εκδικούνται γελώντας που γκριζάρουν τα μαλλιά μου. Πού βρίσκεσαι τώρα; Τι σκέφτεσαι; Τι θυμάσαι; Ίσως τα χρόνια να μην άλλαξαν ποτέ…

(μαγικά πνευστά από τον Δημήτρη Τσέλιο και τον Λεωνίδα Βλάχο)

 

Μένουν Οι Ουρανοί Κλειστοί

Από τα πιο παλιά τραγούδια. Η προσμονή και το άδοξο τέλος: με το τέλος κάθε μέρας πρέπει να κάνω νέα αρχή. Δεν ανοίγουνε οι πόρτες, μένουν οι ουρανοί κλειστοί. Αλλά αν άνοιγες τις πόρτες, θα άνοιγαν κι οι ουρανοί.

(λατρεύω τα εξαιρετικά κρουστά από τον Πάνο Τόλιο και τον υπέροχο κιθαριστικό «θρήνο» από το E-Bow του Σπύρου Χατζηκωνσταντίνου).

 

Έμαθα

Πόσο παράξενος που είναι ο κόσμος έξω από την αγκαλιά σου, πόση ερημιά μου έκρυβες από το φόντο, πόση αγάπη έκρυβε κάθε σου βλέμμα. Τα ξεχνούσα. Τώρα, έμαθα. Στερνή μου γνώση…

(τι χαρά! Παίζω τη σόλο κιθάρα! Μου αρέσει πολύ ο ήχος από το φλάουτο του Νίκου Νικολόπουλου και το πιάνο της Δήμητρας Αποστόλου)

 

Γύρνα Πίσω Τρελλή

Ένα τραγούδι που έγραψε ο Δαμιανός Γεωργίου και ο Νάσος Ματράκας στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80 και το οποίο έμαθα από τον Γιώργο Μιχαιρίνα το 1988, στα πάρκα και στις πλατείες στου Ζωγράφου που συχνάζαμε, σε κοινές παρέες ή στις εμφανίσεις του στα διάφορα μπαράκια (μαζί με τον Γιώργο Βελέντζα). Από την επόμενη χρονιά το έπαιζα μαζί με τον φίλο μου Νίκο Τζαβέλλα σε δικές μας τοπικές συναυλίες: ήταν μια εποχή που όσοι σύχναζαν στο Στέκι στο Ταπητουργείο του Βύρωνα το είχαν μάθει απέξω! Στο δίσκο μπήκε όπως ακριβώς το έχω συγκρατήσει και εκτελέσει όλα αυτά τα χρόνια. Η αυθεντική εκδοχή του τραγουδιού υπάρχει στον δίσκο του Νάσου Ματράκα «Ένας Ξανθομάλλης Ήλιος». Το αφιερώνω στη μνήμη του Γιώργου Μιχαιρίνα που έφυγε νωρίς.

(Μοιραζόμαστε τις κιθάρες με τον Θέμο Ρίζο, ακουστικές εγώ, ηλεκτρικές ο Θέμος)

 

Το Σπίτι

Το σπίτι υπό την έννοια της εστίας, της φωλιάς, της ύπαρξης, του ανήκειν. Ένα ταξίδι στα σπίτια και στα «σπίτια» της ζωής μου…

Α) Η Παιδική Μου Γειτονιά

Θυμάμαι την αίσθηση της παιδικής μου γειτονιάς. Τη θυμάσαι σαν άνοιξη, σα να ερχόταν μια μουσική από το βουνό δίπλα μας. Θυμάμαι τον Καρέα των δεκαετιών του 70-80, σαν ένα χωριό δίπλα στην πόλη, κοντινό και απόμακρο μαζί. Θυμάμαι τη βία της αλλαγής της εικόνας, την ανοικοδόμηση, την εξαφάνιση των χώρων. Ήταν σα να χάνονταν μαζί με την παιδική μου ηλικία.

Β) Το Σπίτι Πια Δεν Υπάρχει

Η επιστροφή στο σπίτι των παιδικών χρόνων, με όλα τα αγαπημένα πρόσωπα, όλη την οικογένεια εκεί κι εμένα μικρό παιδί, όλα όπως παλιά, χωρίς φθορά, χωρίς απώλειες. Ένα όνειρο. Που σπάει, κι όλα διαλύονται. Και το σπίτι πια δεν υπάρχει.

Γ) Το Σπίτι Μας

Το σπίτι της κοινής ζωής, της συνύπαρξης, του έρωτα. Το σπίτι που αποκτά πρόσωπο, του λείπεις, σε ψάχνει, σε περιμένει. Το σπίτι που χάνεται, μοιραία, όπως το σπίτι της παιδικής ηλικίας, το σπίτι που ήθελε, αλλά δεν πρόλαβε. Το σπίτι μας.

(ήχος ηθελημένα AOR 80s, με υπέροχο κιθαριστικό solo του Όμηρου Κομνηνού και εξαιρετική ερμηνεία-ντουέτο της Λήδας Πισπίρη).

Δ) Ο Δρόμος Ξεμακραίνει

Στον δρόμο, στην αναζήτηση του νέου σπιτιού που ελπίζεις να είναι η κατάληξη της πορείας. Ο δρόμος, ωστόσο δείχνει μοναχικός, ξεμακραίνει από το σπίτι και χάνεται σε ένα τοπίο που δεν ξέρω τι μένει από μένα, ούτε και με περιμένει κανείς. Ο δρόμος, όμως, πάει μόνο μπροστά.

(λατρεύω το busy tempo του Πάνου Τόλιου στα τύμπανα και τις κιθάρες του Σπύρου Χατζηκωνσταντίνου και του Θέμου Ρίζου)

 

Θα μου Λείψεις

Οι στίχοι μου ήρθαν στο μυαλό οδηγώντας πριν χρόνια τη βέσπα μου. Σταμάτησα στην άκρη και ήταν σα να κατρακύλησαν τα λόγια στο χαρτί. Είναι υπέροχο να έχει κάποιον άνθρωπο που να αισθάνεσαι να του πεις «θα μου λείψεις», κατ’ αυτό τον τρόπο, αν τον έχανες, αλλά μακάρι να μη σου λείψει ποτέ κανείς τόσο. Το θεωρώ ως το καλύτερό μου τραγούδι. Η μουσική είναι σαν soundtrack μιας ταινίας που υπάρχει μόνο στο μυαλό μου. Και η φλογέρα, στο τέλος του τραγουδιού, είναι η ψυχή μου..

Δημήτρης Βεριώνης
Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Πατραμάνης

Ο Δημήτρης Βεριώνης μας ανοίγει την καρδιά του:

"Ο δίσκος αυτός είναι ο δεύτερος δίσκος μου και αποτελεί το αποτέλεσμα πολύπλοκων και κοπιαστικών προσπαθειών και πολλών ωρών στα …διαρκώς μεταφερόμενα στούντιο του Όμηρου Κομνηνού στην περιφέρεια της Αθήνας, αλλά και στο Demo Recording Studio του Φώτη Δεμερτζή στη Θεσσαλονική. Ως δίσκος, θέλω να πιστεύω πως είναι η λογική συνέχεια του «Πιο Όμορφου Παράθυρου Της Πόλης», του πρώτου μου δίσκου που κυκλοφόρησε το 2006 και είχε τη συμμετοχή του Νίκου Ζιώγαλα, του Μανώλη Φάμελλου και του Μάνου Πυροβολάκη, ενώ είχε την εκτελεστική στήριξη πολλών μουσικών (Πάνος Τόλιος, Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου, Δημήτρης Μπασλάμ, Φώτης Σιώτας, Δημήτρης Τσέλιος, Στέλιος Τζαμετής, Λουίζα Σοφιανοπούλου, Λήδα Πισπίρη, Όμηρος Κομνηνός κ.α), με πρώτο τον Στέλιο Καρασταμάτη, ο οποίος υπέγραφε την ενορχήστρωση στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου.

Ο νέος δίσκος, με τίτλο «Κάτω Απ’ Το Ίδιο Φεγγάρι»  ξεκίνησε να ηχογραφείται στα τέλη του 2007 και ολοκληρώθηκε στο τέλος του 2010. Ωστόσο, η πολύμηνη ανεργία και οι γνωστές σε όλους μας οικονομικές συνθήκες εμπόδισαν για άλλα δύο χρόνια το CD να φτάσει στη βιομηχανική του μορφή, κάτι το οποίο έγινε λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 2012. Είναι σημαντικό να αναφέρω πως σε όλη αυτή την μακροχρόνια προσπάθεια, ακούραστος αρωγός ήταν ο Όμηρος Κομνηνός, ο οποίος επιμελήθηκε ηρωικά την παραγωγή και την ηχοληψία, άντεξε τα μύρια όσα και έπαιξε όλα τα μπάσα στο CD. Μέρος των ηχογραφήσεων έγινε και πάλι στο Demo Recording Studio στη Θεσσαλονίκη (όπου είχε ηχογραφηθεί σχεδόν όλο το πρώτο CD) με τον Φώτη Δεμερτζή, ενώ στην Αθήνα (GFS studio με Γιώργο Φλαμουρίδη και Ανδρέα Βαϊτούδη) ηχογραφήθηκε η όμορφη συμμετοχή του Δάκη, ο οποίος ερμήνευσε το τραγούδι «Το Μαγεμένο Καλοκαίρι». Οι μουσικοί που στήριξαν την προσπάθειά μου, για άλλη μια φορά, ήταν ο Όμηρος Κομνηνός (μπάσο), ο Πάνος Τόλιος (τύμπανα, κρουστά, μαζί με τον γιο του, Μιχάλη), ο Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου (ηλεκτρικές κιθάρες), ο Φώτης Σιώτας (βιολί, βιόλα), η Λήδα Πισπίρη (φωνητικά) και ο Δημήτρης Τσέλιος (φλάουτο, όμποε, σαξόφωνο), ενώ νέες παρουσίες ήταν αυτές του Θέμου Ρίζου (ηλεκτρική κιθάρα), της Δήμητρας Αποστόλου (πιάνο), του Νίκου Νικολόπουλου (φλάουτο, φλογέρα), του Λεωνίδα Βλάχου (τρομπέτα), του Ισίδωρου Βακρόπουλου (ηλεκτρική κιθάρα), της Σύλβιας Σουπίλα (τσέλο) και του Χρήστου Ζελελίδη. Το εικαστικό μέρος ανέλαβε, όπως και στο πρώτο CD η ζωγράφος Γιώτα Γεωργαλή, η οποία, με τη γραφίστρια Φωτεινή Πηλιχού, ξεπέρασαν για άλλη μια φορά κάθε πιθανή μου προσδοκία: ο συνδυασμός τους έδωσε εικόνα στην ψυχή μου! Οι φωτογραφίες στο CD ήταν της Ερατούς Λιόλιου και του Κωνσταντίνου Πατραμάνη, καθώς και από το προσωπικό μου αρχείο.  Επίσης θα ήθελα να αναφέρω πως πολλοί φίλοι με βοήθησαν σε διάφορα στάδια της δημιουργίας του δίσκου, καθώς και τον Γιώργο Καλατζή που με έφερε σε επαφή με τον Θανάση Συλιβό του «Μετρονόμου»: τον άνθρωπο που αποτελεί τη λαμπερή εξαίρεση στην ελληνική δισκογραφία και τον οποίο ευχαριστώ πολύ που πίστεψε σε μένα και τη δουλειά μου.

Τα τραγούδια του δίσκου είναι κατά κύριο λόγο γραμμένα μεταξύ του 2005 και του 2008, αλλά υπάρχουν και δύο τραγούδια γραμμένα στα 90ς, ενώ το μόνο τραγούδι που δεν είναι δικό μου, το «Γύρνα Πίσω Τρελλή» κρύβει πίσω του μεγάλη ιστορία…"

Όλοι οι συντελεστές του CD σε μια εικόνα!
Φωτογραφία: Δημήτρης Βεριώνης, Κωνσταντίνος Πατραμάνης
Artwork: Φωτεινή Πηλιχου

Για να μάθετε πως μπορείτε να προμηθευτείτε το CD κάντε κλικ εδώ.

Άλλες δουλειές του Δημήτρη Βεριώνη

Ρίξε στην καρδιά σου ένα βλέμμα

Το μέλι απ' τα μάτια σου

Τα φώτα

Fenia

O Δημήτρης Βεριώνης γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 1971 στον Καρέα, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Πήγε δημοτικό και γυμνάσιο στον Καρέα και λύκειο στο 2ο Λύκειο Βύρωνα. Ασχολήθηκε με την κιθάρα από 13 ετών με δάσκαλο τον Αδάμο Κατσαντώνη, ενώ οι πρώτες του οργανωμένες μουσικές προσπάθειες έγιναν με το συγκρότημα Σκουληκαντέρα το 1987. Το 1989 πήρε μέρος στη ραδιοφωνική εκπομπή του Γιώργου Αραπάκη «Το Μουσικό Εργαστήρι της ΕΡΑ-2» όπου κέρδισε το βραβείο κοινού για το τραγούδι του “Every Day Αnd Night”. Στη συνέχεια έκανε εμφανίσεις σε πολλά μπαράκια και συναυλίες τοπικού χαρακτήρα, ενώ το 1994 έπαιξε ως μπασίστας στο συγκρότημα που συνόδευε τον Βασίλη Καζούλλη. Το 2001 είχε την πρώτη δισκογραφική του παρουσία, καθώς έγραψε τους στίχους στο τραγούδι «Ποια Θάλασσα» σε μουσική του Νίκου Ζιώγαλα για τον δίσκο «Κέρασμα» της Αναστασίας Μουτσάτσου. Το 2004 ξεκίνησε να ηχογραφεί τον πρώτο του προσωπικό δίσκο (με τραγούδια σε δικούς του στίχους και μουσική. Ο δίσκος «Το Πιο Όμορφο Παράθυρο Της Πόλης»– σε ενορχήστρωση ο Στέλιου Καρασταμάτη -κυκλοφόρησε το 2006, αρχικά από τη Sony. Στο δίσκο συμμετείχαν ο Νίκος Ζιώγαλας, ο Μανώλης Φάμελλος και ο Μάνος Πυροβολάκης. Στο διάστημα 2007 έπαιξε σε συναυλίες με τον Αλέξη Γεράρδη, ενώ από τα μέσα του 2007 έως 2009 έκανε εμφανίσεις με το έκανε κοινές συναυλίες με τον Γιώργο Αετόπουλο, τη Λήδα Πισπίρη και τους μουσικούς Όμηρο Κομνηνό, Χρήστο Ζελελίδη, Θέμο Ρίζο και Δήμητρα Αποστόλου (με τους οποίους εξακολουθεί να εμφανίζεται, με την προσθήκη των μουσικών Κατερίνα Σιαμά και του Νίκος Βερύκοκκος). Παράλληλες μουσικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τις παραστάσεις-αφιέρωμα στον Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα της Μουσικής και Επικοινωνίας, μαζί με τον Όμηρο Κομνηνό, το 2006 και 2007. Το Ιανουάριο του 2009 οργάνωσε τη μεγάλη διήμερη συναυλία «Ένα Χαμόγελο Για Τη Σταυρούλα», στην οποία και συμμετείχε μαζί με πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Ανάλογη προσπάθεια ήταν η οργάνωση της συναυλίας «Μια Βραδιά Για Τη Μαρία» (Μάρτιος 2011), ενώ τον Ιανουάριο του 2013 διοργάνωσε τη συναυλία για την οικονομική ενίσχυση του «Χαμόγελου Του Παιδιού», στην οποία επίσης συμμετείχε.

 Τον Δεκέμβρη του 2012 κυκλοφόρησε- μετά από πολλές περιπέτειες- από τον «Μετρονόμο» η νέα του δισκογραφική δουλειά, με τίτλο «Κάτω Απ’ Το Ίδιο Φεγγάρι», στην οποία συμμετέχει σε ένα τραγούδι ο Δάκης.

Είναι απόφοιτος του τμήματος Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό), ενώ σπουδάζει Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Είναι πρόεδρος του διεθνούς club PSAS (Peter Sellers Appreciation Society) από το 2002. Έχει δημοσιεύσει άρθρα στο περιοδικό Historical Quest, έχει λάβει μέρος στη συγγραφή του βιβλίου “Spike Milligan: His Part In Οur Lives” της Maxine Ventham (Robson Books, 2002), ενώ έχει συμμετάσχει στην έρευνα για άλλα βιβλία, άρθρα και κινηματογραφικά αφιερώματα. Μιλάει Αγγλικά και Ολλανδικά.

Επιμέλεια κειμένου

3 Σχόλια

  1. Δημήτρης Βεριώνης

    Θα ήθελα να ευχαριστήσω την πολύ καλή ιστοσελίδα σας την εξαιρετική παρουσίαση του CD μου! Είμαι σίγουρος ότι η προσπάθειά σας θα αγκαλιαζεται όλο και περισσότερο από το διαδικτυακό κοινό.
    Φιλικά,
    Δημήτρης Βεριώνης

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Δημήτρη, εκείνο που ευχόμαστε ολόψυχα είναι να συνεχίσεις να δημιουργείς όμορφα τραγούδια και να μας δίνεις την ευκαιρία να τα παρουσιάζουμε στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net!

      Απάντηση
      • Δημήτρης Βεριώνης

        σ’ευχαριστώ πολύ, Κώστα!

        Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!