Και με ποιον να κοιτώ εμένα;

17.10.2016

raindrops_rain_window_b

Το μοναδικό κερί κοντεύει να σωθεί.
Το δωμάτιο, βυθισμένο στο μισοσκόταδο.
Χάνοντας τα λογικά του ο Απών…
Έτσι γυμνός στην πολύβουη φυλακή του
Και έγκλειστος στο τούνελ της απειλής
Ψηλαφούσε οράματα στο κρύο για κρυψώνες.
“Για κοίτα” φώναξε. “Το παράθυρο στο τέρμα του δρόμου.”

Από τις κοντινές αστραπές έβλεπες απέναντι
Το ξέσπασμα της καταιγίδας, μια δέσμη από φως,
“και πώς να φτάσεις το παράθυρο;” ρώτησε.
“Με τέτοια θύελλα αν ξεμυτίσεις,
Τα τρωκτικά θα σε μαδήσουν.
Άλλη μια θύελλα, θα ’ναι ό,τι πρέπει
Να καθαρίσει την κοιμισμένη ατμόσφαιρα.”

“Οι καταραμένοι καραδοκούν εκεί έξω
Να σε γεμίσουν δηλητήριο
Και καμιά αφαίμαξη δεν μας σώζει”
μονολόγησε, πηγαίνοντας νευρικά πάνω κάτω.
“Πρέπει να δεχτούμε τις συνέπειες,
Ή… ή να κρατήσουμε το στόμα κλειστό,
Ή πώς να μεταμορφωθείς σε Θεό;
Είναι μακρύ τούτο το δέος αδερφέ μου
Και η αλήθεια παγώνει το κάθε κύτταρο
Στη μοναδική της θέα.

Άλλη μια θύελλα και ίσως ξυπνήσουν
Στη νεκρόπολη του τίποτα
Μέσα στο κάτι του Χρόνου.
Χμ, ανημπόριες, μια συνείδηση του ζω,
Στο ατέλειωτο βάθος του διαδρόμου.
Έγινε πινέλο ομίχλης. Και δες, σβήσαν το φως.

Και πώς θα φτάσουμε τώρα στο παράθυρο;
Πώς με τέτοια στρατιά ποντικιών;
Ίδιος ο Χρόνος σαν τότε πριν εκατό πυρηνικών χρόνων.
Το μεγαλύτερο κόλπο που ζούσα.
Οι τοίχοι του Χρόνου σκοτείνιασαν στο βλέμμα των ανθρώπων
Και με ποιον; Με ποιον θα κοιτώ Εμένα;”

-

γράφει η Ασημίνα Λεοντή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    ΤΙ Όμορφος μονόλογος Μίνα. Μού αρέσει το στυλ σουκαι βέβαια η πεζοποίηση σού πάει Έχεις γράψει τοσα πολλά Ανέβαζε συχνότερα βρε κορίτσι μου Τι μαρτύριο της σταγόνας το δικό σου ;;Α μα πια.

    Απάντηση
  2. sofia25164

    Ή πώς να μεταμορφωθείς σε Θεό;
    Είναι μακρύ τούτο το δέος αδερφέ μου…
    Και με ποιον; Με ποιον θα κοιτώ Εμένα;
    Συγκλονιστικά τα λόγια σου Ασημίνα μου…Μπράβο πολύ δυνατό πέρασμα!!!Καλή σου μέρα!!!

    Απάντηση
    • Ασημινα

      Λενα σε ετχαριστω για την βοηθεια σου να το στειλεις αλλα ξερεις το προβλημα με το email .
      Λογω δουλειας δεν προλαβαινω ..!!
      Καποια στιγμη θα το φτιαξω
      Τιμη μου τα λογια σου!!!!

      Απάντηση
    • Ασημινα

      Σοφια 25164 πολυ σε ευχαριστω που με στηριζεις…απλες σκεψεις…γι ολα τουτα τα παραδοξα της χωρα μας….
      Καλο βραδυ.!!!!

      Απάντηση
  3. Ασημινα

    Θελω να ευχαριστησω και τη κ Ελενα για την επιμελεια!!
    Και συγνωμη για το λαθος!!!
    Ευχαριστω απο καρδιας!!!
    Καλο βραδυ!!!

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολύ ωραίο Ασημίνα μου! Μπράβο.

    (Με το Σοφια 25164 με εκανες και γέλασα!! Είναι η Σοφία Ντούπη να ξέρεις!! χαχα..)

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου