Και με ποιον να κοιτώ εμένα;

17.10.2016

raindrops_rain_window_b

Το μοναδικό κερί κοντεύει να σωθεί.
Το δωμάτιο, βυθισμένο στο μισοσκόταδο.
Χάνοντας τα λογικά του ο Απών…
Έτσι γυμνός στην πολύβουη φυλακή του
Και έγκλειστος στο τούνελ της απειλής
Ψηλαφούσε οράματα στο κρύο για κρυψώνες.
“Για κοίτα” φώναξε. “Το παράθυρο στο τέρμα του δρόμου.”

Από τις κοντινές αστραπές έβλεπες απέναντι
Το ξέσπασμα της καταιγίδας, μια δέσμη από φως,
“και πώς να φτάσεις το παράθυρο;” ρώτησε.
“Με τέτοια θύελλα αν ξεμυτίσεις,
Τα τρωκτικά θα σε μαδήσουν.
Άλλη μια θύελλα, θα ’ναι ό,τι πρέπει
Να καθαρίσει την κοιμισμένη ατμόσφαιρα.”

“Οι καταραμένοι καραδοκούν εκεί έξω
Να σε γεμίσουν δηλητήριο
Και καμιά αφαίμαξη δεν μας σώζει”
μονολόγησε, πηγαίνοντας νευρικά πάνω κάτω.
“Πρέπει να δεχτούμε τις συνέπειες,
Ή… ή να κρατήσουμε το στόμα κλειστό,
Ή πώς να μεταμορφωθείς σε Θεό;
Είναι μακρύ τούτο το δέος αδερφέ μου
Και η αλήθεια παγώνει το κάθε κύτταρο
Στη μοναδική της θέα.

Άλλη μια θύελλα και ίσως ξυπνήσουν
Στη νεκρόπολη του τίποτα
Μέσα στο κάτι του Χρόνου.
Χμ, ανημπόριες, μια συνείδηση του ζω,
Στο ατέλειωτο βάθος του διαδρόμου.
Έγινε πινέλο ομίχλης. Και δες, σβήσαν το φως.

Και πώς θα φτάσουμε τώρα στο παράθυρο;
Πώς με τέτοια στρατιά ποντικιών;
Ίδιος ο Χρόνος σαν τότε πριν εκατό πυρηνικών χρόνων.
Το μεγαλύτερο κόλπο που ζούσα.
Οι τοίχοι του Χρόνου σκοτείνιασαν στο βλέμμα των ανθρώπων
Και με ποιον; Με ποιον θα κοιτώ Εμένα;”

-

γράφει η Ασημίνα Λεοντή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    ΤΙ Όμορφος μονόλογος Μίνα. Μού αρέσει το στυλ σουκαι βέβαια η πεζοποίηση σού πάει Έχεις γράψει τοσα πολλά Ανέβαζε συχνότερα βρε κορίτσι μου Τι μαρτύριο της σταγόνας το δικό σου ;;Α μα πια.

    Απάντηση
  2. sofia25164

    Ή πώς να μεταμορφωθείς σε Θεό;
    Είναι μακρύ τούτο το δέος αδερφέ μου…
    Και με ποιον; Με ποιον θα κοιτώ Εμένα;
    Συγκλονιστικά τα λόγια σου Ασημίνα μου…Μπράβο πολύ δυνατό πέρασμα!!!Καλή σου μέρα!!!

    Απάντηση
    • Ασημινα

      Λενα σε ετχαριστω για την βοηθεια σου να το στειλεις αλλα ξερεις το προβλημα με το email .
      Λογω δουλειας δεν προλαβαινω ..!!
      Καποια στιγμη θα το φτιαξω
      Τιμη μου τα λογια σου!!!!

      Απάντηση
    • Ασημινα

      Σοφια 25164 πολυ σε ευχαριστω που με στηριζεις…απλες σκεψεις…γι ολα τουτα τα παραδοξα της χωρα μας….
      Καλο βραδυ.!!!!

      Απάντηση
  3. Ασημινα

    Θελω να ευχαριστησω και τη κ Ελενα για την επιμελεια!!
    Και συγνωμη για το λαθος!!!
    Ευχαριστω απο καρδιας!!!
    Καλο βραδυ!!!

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολύ ωραίο Ασημίνα μου! Μπράβο.

    (Με το Σοφια 25164 με εκανες και γέλασα!! Είναι η Σοφία Ντούπη να ξέρεις!! χαχα..)

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου