Καληνύχτα Ελένη

15.06.2015

 

 

                                            Του Ρίτσου

Βάζουμε τις λέξεις στη σειρά

Σαν το τρενάκι, με βαγόνια

Γεμάτα εξόριστη ματαιότητα

Και μαύρο κάρβουνο

Για τις μηχανές του μύθου

 

Σαν τα παλικάρια

Τραβώντας για την Τροία

Με την ψιλή άμμο στις ακτές.

Ελαφρύ το χώμα τους σκέπασε

Ελαφρύς ο χρόνος.

 

Στάθηκε η Ελένη κάτω

Από τις λευκές κουρτίνες

Και τις φίλιες καταστροφές

Της τύχης και της άγνοιας.

Πάνω από τα τείχη

                                           των σωμάτων.

 

Επιμύθιο μην ψάχνεις

Φτάνει το μαύρο πετράδι στον δείκτη

Που θα σου περάσει στην καρδιά

Και η φτωχή λινάτσα της ομορφιάς.

 

 

 

Η αριστεία δεν υπάρχει πια

Παρά μόνο στους μύθους

Κι οι ήρωες χάρτινοι διψούν για φωτιά

Να ανέβουν σαν καπνός μαύρος στον ουρανό.

 

Έρωτας

                                 η ξενιτειά

Μοιάζει μια συνωμοσία των ρούχων

Η ξενιτειά στο βάθος του χρόνου

Κι εμείς ταξιδιώτες γ΄ θέσης με εισιτήριο

Την φιλαυτία μας.

 

Το πεπρωμένο

Η αλήθεια

Η οιωνοσκοπία της σκιάς

Η μαρτυρία.

 

Γυμνές οι νίκες

του θανάτου της ψυχής.

Θυμήσου τις λέξεις

Που εκστομίζουμε και γράφουμε

Σαν άνθρωποι συνωστίζονται στο δωμάτιό μας

Και πέφτουμε πάνω τους συνεχώς.

 

Τα καράβια όταν γεράσουν

Επιστρέφουν

Σακατεμένα χωρίς σημαίες

Στην πατρίδα.

 

Πριν το πρόβλημα εμφανιστεί,

Πριν τις μάχες του χοϊκού πολέμου.

Να έχεις μια λύση στο χέρι

Ελέω Θεού.

 

_

γράφει ο Θάνος Πάσχος

 

Από την ποιητική συλλογή 'ΦΩΣ ΟΔΥΝΗΡΌ', εκδόσεις Γαβριηλίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου