Καράβια από κήπους

26.09.2014

Στην προηγούμενη ζωή μου πρέπει να ήσουν ηλιαχτίδα που τρεμοπαίζει πάνω στη θάλασσα. Γυμνή μέσα στο φως σου.  Ίσως γι’ αυτό να τρέχω να επιστρέψω σε σένα. Για χάρη της θάλασσας, της ηλιαχτίδας και για χάρη σου. Στην επόμενη ζωή μου θα είσαι νερό θαλασσινό. Πόσο όμορφα είναι όλα γύρω σου όταν φεύγεις, γυμνά μέσα στο φως τους. Έστω κι αν δεν φεύγεις εσύ, ή εγώ. Η φύση ομορφαίνει, οι άνθρωποι ομορφαίνουν, ακόμα και η σιωπή όμορφη είναι, σαν άνθος κερασιάς. Σου κλείνει τα μάτια σαν πρωινό αεράκι καλοκαιρινό και χαμογελάς δίχως λόγο. Νιώθεις να αιωρείσαι σαν πλατανόφυλλο και είναι σαν να βρίσκεσαι μέσα στον κήπο του φθινοπώρου αφού έχει βρέξει. Έτσι, όταν πέσεις θα είναι στο μαλακό μουσκεμένο χώμα. Ενώ δίπλα από το δέντρο σου, ψηλά, από τη μεριά του νότου και λίγο δυτικά, δυο, τρεις ηλιαχτίδες κοφτερές σου υπενθυμίζουν θάλασσα. Γεμάτες σκόνη, θαύματα και παγωμένο χρόνο, σταματημένο. Είναι λες και σου δείχνουν το σημείο όπου είναι θαμμένος κάποιος θησαυρός. Τόσο απόλυτα σίγουρες.

Χαμογελάς και πάλι. Πάνω στο δέρμα σου βλέπεις ζωγραφιές πια. Πρόσωπα, τοπία. Τα μέλλοντα και τα γινόμενα. Χωρίς χρώμα, μονάχα του δέρματος. Αλλού πιο σκούρο, αλλού πιο ανοιχτό. Ακούς τις φωνές τους, η ανάσα τους δακρύζει πάνω σου  και η αύρα τους σε περιτριγυρίζει με το αέρινο άρωμα της. Χωρίς την ικανότητα ή τη θέληση να τα αρνηθείς όλα αυτά, τα λούζεσαι. Και γδύνεσαι για να αποτυπωθούν όλα πάνω στο σώμα σου περισσότερο. Βούρκωσε η λύπη κι η χαρά αιμορραγώντας πάνω σου. Μελάνι ανεξίτηλο και ο καμβάς ωραίος σαν άγγελος. Μόνο τους ώμους σου φύλαξε για μένα αζωγράφιστους, το κοκαλάκι που προεξέχει. Οι ώμοι σου, που πάνω τους πλαταίνει η θάλασσα. Τελικά ποιος φεύγει; Γιατί δεν βρίσκω άλλη εξήγηση για την ομορφιά που βλέπω να χαράζει πάνω σου, γύρω μου, εντός μου. Καράβια από παραδεισένιους κήπους χαρισμένα, με ταξιδεύουν από τη μία ζωή στην άλλη.

Ακολουθήστε μας

Γιατί εσένα αγαπώ

Γιατί εσένα αγαπώ

Όσα ο καιρός κι αν έφερε, όσα η ζωή κι αν φέρει ανάσα μου ο άνεμος, τραγούδι το αγέρι στην καταιγίδα το χορό πρώτος εγώ θα σέρνω κι όταν χιονίζει εγώ φιλιά στον ουρανό θα στέλνω γιατί εσένα αγαπώ και ζω για σένα μόνο Βράχος στο κύμα θα σταθώ κι η θάλασσα ας με δέρνει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

Φως σε μαύρο ουρανό, της Ελένης Πριοβόλου

Φως σε μαύρο ουρανό, της Ελένης Πριοβόλου

Οι γονείς του Ντίνου και της Ίριδας απέτυχαν επαγγελματικά κι η ζωή τους πήρε την κάτω βόλτα. Καβγάδες και ξύλο δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα κι ο Ντίνος αποφασίζει να το σκάσει από το σπίτι. Αυτή θα είναι η αρχή μιας σειράς περιπετειών που θα τον φέρουν αντιμέτωπο με...

Κάπου Αλλού, της Νατάσας Παυλίτσεβιτς

Κάπου Αλλού, της Νατάσας Παυλίτσεβιτς

Η Δάφνη και η Εύα είναι ζευγάρι εδώ και πέντε χρόνια, όταν μια σειρά από γεγονότα τις οδηγούν στο να καταφύγουν στο εξοχικό σπίτι της δεύτερης κοντά στη Νέα Ραιδεστό. Εκεί θ’ αρχίσουν να συμβαίνουν διάφορα ανεξήγητα γεγονότα που θα τις αναγκάσουν να έρθουν αντιμέτωπες...

Οι Μακάριοι, του Μάριου Δημητριάδη

Οι Μακάριοι, του Μάριου Δημητριάδη

Ο Αλέξανδρος Ευστρατιάδης διορίζεται ως δάσκαλος στο μονοτάξιο δημοτικό σχολείο της νήσου Μακαρίας, απέναντι από τη Νάξο. Η μετάβασή του εκεί συνοδεύεται από καχυποψίες και βεβιασμένα χαμόγελα, παρ’ όλ’ αυτά η διαμονή τού είναι ευχάριστη. Μόνο που μια σειρά από...

Διαβάστε κι αυτά

Οι Μακάριοι, του Μάριου Δημητριάδη

Οι Μακάριοι, του Μάριου Δημητριάδη

Ο Αλέξανδρος Ευστρατιάδης διορίζεται ως δάσκαλος στο μονοτάξιο δημοτικό σχολείο της νήσου Μακαρίας, απέναντι από τη Νάξο. Η μετάβασή του εκεί συνοδεύεται από καχυποψίες και βεβιασμένα χαμόγελα, παρ’ όλ’ αυτά η διαμονή τού είναι ευχάριστη. Μόνο που μια σειρά από...

Έρως και Ελληνικό καλοκαίρι

Έρως και Ελληνικό καλοκαίρι

  Έρως και Ελληνικό καλοκαίρι - γράφει ο Άγγελος Πετρουλάκης -   Στην αρχή ήταν το Χάος και η Νύχτα και το Έρεβος και τα Τάρταρα τ’ άγρια κι άχτιστα ακόμα τα ουράνια και η Γη. Μεσ’ τους κόλπους του Ερέβους η μαυρόφτερη Νύχτα γεννά ένα Αυγό... Κι από το τσόφλι του...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου