Καταδίκη, του Γιάννη Πανδρεμένου

10.08.2015

 

Βρέχει να ξεπλυθούν οι αποφάσεις σου.

Φυσάει και ούτε ξέρεις κατά πού πηγαίνουν τα δάκρυα.

Μα εσύ μόνος να ψάχνεις να βρεις ανύπαρκτα λάθη.

Πριν μπεις στην φυλακή της σκέψης, ήσουν ελεύθερος.

Πριν γίνει τελεσίγραφο λεγόταν όνειρα.

Πριν γίνουν ελαττώματα λεγόταν Έρωτας.

Πριν σε σκοτώνουν οι νύχτες σε ανέσταιναν οι οργασμοί.

Μα εσύ μόνος να ψάχνεις να βρεις ανύπαρκτα λάθη.

Σαν ξεροκόμματο τρως ταπεινά τον πόνο στο κελί σου, μην μείνεις νηστικός από αισθήματα.

Πίνεις δάκρυα, να ξεδιψάνε τα χείλη που τόλμησαν να φιλήσουν με πάθος.

Τόλμησες να ταξιδέψεις λες και δεν ήξερες πως θα σε βρουν ξανά.

Σε σέρνουν τώρα απ’ τα χέρια μισοπεθαμένο, να μοιάζεις όπως πάντα.

Να μοιάζεις όπως σε βρήκαν.

Να μοιάζεις όπως σε αγάπησαν.

Κι εσύ που τόλμησες να τους αγαπήσεις αλλιώς,

Ένοχος.

 

_

γράφει ο Γιάννης Πανδρεμένος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Κατερινα Λαζιδου

    Το διαβασα πολλες φορες….παντα το κανω σε αυτο που μου αρεσει
    τοσο πολυ

    Απάντηση
  2. Γιάννης Πανδρεμένος

    Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Κι εσύ που τόλμησες να τους αγαπήσεις αλλιώς,

    Ένοχος.

    Καθηλωτικό πραγματικά!!Συγχαρητήρια εξαιρετική γραφή!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου