Καταδίκη, του Γιάννη Πανδρεμένου

10.08.2015

 

Βρέχει να ξεπλυθούν οι αποφάσεις σου.

Φυσάει και ούτε ξέρεις κατά πού πηγαίνουν τα δάκρυα.

Μα εσύ μόνος να ψάχνεις να βρεις ανύπαρκτα λάθη.

Πριν μπεις στην φυλακή της σκέψης, ήσουν ελεύθερος.

Πριν γίνει τελεσίγραφο λεγόταν όνειρα.

Πριν γίνουν ελαττώματα λεγόταν Έρωτας.

Πριν σε σκοτώνουν οι νύχτες σε ανέσταιναν οι οργασμοί.

Μα εσύ μόνος να ψάχνεις να βρεις ανύπαρκτα λάθη.

Σαν ξεροκόμματο τρως ταπεινά τον πόνο στο κελί σου, μην μείνεις νηστικός από αισθήματα.

Πίνεις δάκρυα, να ξεδιψάνε τα χείλη που τόλμησαν να φιλήσουν με πάθος.

Τόλμησες να ταξιδέψεις λες και δεν ήξερες πως θα σε βρουν ξανά.

Σε σέρνουν τώρα απ’ τα χέρια μισοπεθαμένο, να μοιάζεις όπως πάντα.

Να μοιάζεις όπως σε βρήκαν.

Να μοιάζεις όπως σε αγάπησαν.

Κι εσύ που τόλμησες να τους αγαπήσεις αλλιώς,

Ένοχος.

 

_

γράφει ο Γιάννης Πανδρεμένος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Κατερινα Λαζιδου

    Το διαβασα πολλες φορες….παντα το κανω σε αυτο που μου αρεσει
    τοσο πολυ

    Απάντηση
  2. Γιάννης Πανδρεμένος

    Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Κι εσύ που τόλμησες να τους αγαπήσεις αλλιώς,

    Ένοχος.

    Καθηλωτικό πραγματικά!!Συγχαρητήρια εξαιρετική γραφή!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου