Καταλάγιασαν όλα και η σιωπή μέσα μου

23.03.2015

 

 

Βάρυνε η ατμόσφαιρα απότομα,

μυριάδες αδέσποτες σκέψεις

αφουγκράζεσαι τρέμοντας την αιωνιότητα

τη στιγμή που ισορροπεί στα φτερά του ανέμου

θυμάσαι γυμνά πόδια,

αδικαίωτα καρδιοχτύπια

και το τρίξιμο στο κερωμένο πάτωμα

το κλειδί και το τοπίο του Αχέροντα γνώριμα.

Τρέχει το νερό ανάμεσα σε ρίζες

και βαθιές σκιές

ομολογείς πως είναι να λαχταράς

με την αρμύρα στα μάτια όπως τότε

οι πρωινοί πόθοι σβήνουν πάντα

στο λιόγερμα.

Το σ' αγαπώ στη σφεντόνα του καιρού,

μωβ σύννεφα ταξιδεύουν στον ορίζοντα

η αλήθεια υψώνεται ανίκανη

να λερωθεί απ' το ψέμα

ήρθα με κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά

φορώντας το χαμόγελο της αθωότητας.

Μείναμε μόνοι,

είμαι πια μόνη, στις σκουριασμένες ράγες

ο ψίθυρος αντηχεί τραχιά, δυσάρεστα

μια παπαρούνα προσανατολισμένη στο μαγεμένο ουρανό

σε βγάζει απ' τη λήθη.

Καταλάγιασαν όλα και η σιωπή μέσα μου.

Εκτίθεμαι στις αφέγγαρες και απόκρυφες

διαδρομές της ψυχής σου.

Η ελπίδα άφησε τη στάχτη της

μέσα στα άδεια σώματα

αυτά που μας ανέχτηκαν χρόνια

ήταν η ώρα που στοιχημάτιζε μαζί μου

η Αγάπη.

Όταν αρχίσεις να αισθάνεσαι επαίτης

όταν νιώσεις σαν ακροβάτης στο τεντωμένο σκοινί

τότε που ξεχειλίζει λύπη το υγρό σκοτάδι

και τυλίγονται κουβάρια τα όνειρα

ξέρεις γιατί οι συνειδήσεις φθείρονται και πεθαίνουν

γιατί τόσα κρυμμένα που χεις θάψει στο βυθό

είναι κρυμμένα μα όχι ξεχασμένα.

Απόψε δε θυμάμαι τίποτε που να μ' έχει πληγώσει

ο Έρωτας με συμφιλίωσε με το φόβο

αυτόν που καθρεφτίζεται στο βλέμμα σου

....στο βλέμμα σου χάνομαι.

Ξέρεις από ένστικτο ν' αρπάζεσαι

κάθε φορά απ' τη ζωή

φεύγεις, όταν αφήνω τα μάτια

μες τις φλόγες

όταν φτάνω ως το χείλος του γκρεμού,

κοιτάζουμε μαζί το χάος

χωρίς αισθήματα

μα το ρίσκο είναι μόνο δικό μου.

 

 

_

γράφει η Ζωή  Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Λεοντη

    Εξαιρετικο…..οπως παντα τιποτα λιγοτερο!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου