Θα ανταλλάξουμε τα δώρα μας ως είθισται

Κι όπως ορίζουν οι συμβατικές μας υποχρεώσεις

Πάνω σε συμβάσεις κτίστηκε η ζωή μας

Μας χειρίστηκαν τόσο έντεχνα

«Δούναι και λαβείν»

Όρος απαρέγκλιτος

Η ένδειξη ευγνωμοσύνης

Φορέσαμε τότε τα υποκριτικά χαμόγελα

Κατάπιαμε τα λόγια μας

Καταχωνιάσαμε τις πικρές κουβέντες

Τις προσβολές, τις επικρίσεις

Βαθιά στο υποσυνείδητο

«Δούναι και λαβείν» λοιπόν,

Αλλά κάθε φορά, που κοιτάζουμε

Σ’ αυτόν τον καταραμένο καθρέφτη     

Ρίχνουμε κι ένα ανάθεμα

Δεν αναγνωρίζουμε αυτόν, που μας κοιτάζει

Δεν τον ξέρουμε

Χάθηκε κάποτε μέσα στα ψιλά γράμματα

Των όρων μιας σύμβασης.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!