Select Page

Κράτα τον παππού ζωντανό, της Μάχης Τζουγανάκη

Κράτα τον παππού ζωντανό, της Μάχης Τζουγανάκη

 

 

- «Παππού θα μου πεις τι συμβαίνει;» τον ρωτούσα ανήσυχος.

- «Μικρέ μου ηρέμησε! Κοίτα τη θάλασσα πόσο όμορφη είναι!» μου ’λεγε με το βλέμμα του βυθισμένο στα γαλαζοπράσινα νερά

Δεν είχε περάσει ούτε μία ώρα από τότε που έπεσε κάτω στο πάτωμα καθώς περπατούσε. Τον σήκωσα γρήγορα ανήσυχος και εκείνος γελούσε ακατάπαυστα για τη δήθεν απροσεξία του. Και ενώ εγώ έλιωνα από την αγωνία εκείνος, κοίταζε τη θάλασσα ήρεμος και ρουφούσε με μανία με το καλαμάκι του από ένα τεράστιο ποτήρι γεμισμένο με ένα πράσινο υγρό που ψιθύρισε στην τσαχπίνα σερβιτόρα να του φέρει. Ούτε καν ξέρω αν έπρεπε να το πίνει τούτο το πράγμα. Μόλις πήρε μια γενναία ρουφηξιά, γύρισε προς το μέρος μου και με τα καταπράσινα μάτια του φωτισμένα από τον ήλιο μου απάντησε:

«Μικρέ θα πρέπει να πάρεις τη ζωή πιο χαλαρά!» και με τα λόγια αυτά σηκώθηκε από την ξαπλώστρα και με φόρα έπεσε στην πισίνα φορώντας τα κόκκινα γυαλιά του

Αυτός είναι ο παππούς μου. Σήμερα που έχει τα γενέθλιά του με πήρε από το σπίτι χαράματα για να πάμε εκδρομή. Καταλήξαμε στη Σαντορίνη με το ιδιωτικό του τζετ σε ένα από τα ξενοδοχεία του, με μαγιό και ποτά στην άκρη μιας πισίνας με θέα την Καλντέρα.

«Δε θα μείνεις πατέρα να κάνουμε τα γενέθλιά σου εδώ; Σου έφτιαξα και τούρτα» ρώταγε η θεία μου η Ισμήνη απογοητευμένη από τις τόσες ετοιμασίες που είχε κάνει για το πάρτυ του για να τον ευχαριστήσει. Σαν φεύγαμε αγκαλιά, την είδα να πετάει τις κούτες με τα γλυκά κάτω και να μουρμουράει… καπνισμένη!

Ο παππούς μου ο Οδυσσέας δε μπορεί τις φαμφάρες. Έτσι τα ονομάζει όλα αυτά τα πάρτυ προς τιμήν του. Προσκυνήματα μου ’λεγε για να ’χουνε μια θέση στην περιουσία μου. Και τούτα τα σακάκια τα γυαλιστερά και τα παντελόνια και τα σκαρπίνια που πονάνε το πόδι τα μισεί. Πάντα με ένα πεδιλάκι τριγυρνά ή σπορτέξ. Ο παππούς μου ο Οδυσσέας, ξέχασα να σας πω είναι πλούσιος. Βασικά δεν ξέρει τι έχει. Και δεν τον απασχολεί κιόλας…

Το βράδυ, τριγυρνώντας στην Οία με τα γλυκάκια του Μελένιου στο χέρι κι οι δυο μας, περπατάγαμε αμίλητοι ανάμεσα στον κόσμο. Ήταν τέλος του καλοκαιριού και το νησί έβρισκε λίγο τη φυσική του ζωντάνια. Μου άρεσαν ετούτοι οι περίπατοι με τον παππού μου όπου κι αν βρισκόμασταν. Σεβόταν τη σιωπή τόσο πολύ. Και πολλές φορές μου το έλεγε να μένω σιωπηλός αν θέλω να αφουγκραστώ τον αόρατο θίασο που κουβαλάω.

Σαν πηγαίναμε για το ξενοδοχείο τον είδα που κοντοστάθηκε στο σκοτάδι. Έβγαλε ένα κλειδί από την τσέπη του και γύρισε και με κοίταξε έντονα στα μάτια.

«Σήμερα μικρέ μου θα κάνουμε κάτι διαφορετικό!» είπε συνωμοτικά και με αγκάλιασε.

Φτάσαμε σε ένα κρυμμένο στενό κάπου στο Φηροστεφάνι και σταματήσαμε μπροστά από μια ξύλινη πόρτα. Σαν την άνοιξε μύρισε έντονα κλεισούρα μα συνηθίζοντας τη μυρωδιά προχώρησα προς τα μέσα. Μόλις άναψε τα φώτα, έμεινα να χαζεύω το σπίτι. Οι τοίχοι ήταν γεμάτοι από δικές μας φωτογραφίες και τα ταξίδια που είχαμε κάνει μαζί! Όλες μας οι διαδρομές κρεμασμένες στους τοίχους του σπιτιού αυτού σχηματίζοντας μια μικρή ιστορία. Ή μάλλον μια μεγάλη ιστορία. Του παππού μου και εμένα. Φωτογραφίες από τότε που με κράταγε ασαράντιστο, φωτογραφίες όταν πήρα το πρώτο πτυχίο μου. Σε έναν άλλο τοίχο είχε τις ζωγραφιές μου. Με πυραύλους, με αεροπλάνα και ημερομηνίες στο καθένα. Στα ράφια είχε βάλει ένα γενικό τίτλο σε πινακίδα «οι κατασκευές του Φώτη» και είχε ό,τι είχα προσπαθήσει από μικρός να φτιάξω. Καράβια, αεροπλάνα, αργότερα ένα ραδιοφωνάκι και πόσα άλλα.

Ξαφνικά ήμουν σε ένα μουσείο της ζωής μου. Ο παππούς με χάζευε σαν τριγυρνούσα στο σπίτι συγκινημένος. Χρόνια τώρα δημιουργούσε ένα ολοζώντανο άλμπουμ για μένα.

«Παππού… πότε τα έκανες όλα αυτά…» ήταν το μόνο που μπόρεσα να αρθρώσω μουδιασμένος

«Φώτη μου, είμαι ο μεγαλύτερός σου θαυμαστής. Η κόρη μου θα ’τανε πολύ περήφανη για σένα…» είπε βουρκωμένος… «μια ζωή διαβάζεις, κατακτάς, γεμίζεις πτυχία διακρίσεις… Και από την άλλη δεν έπαψες ποτέ να είσαι κοντά μου. Να τρέχεις πίσω από την κάθε μου παλαβομάρα και όσο και να σε νευρίαζα δε μου θύμωνες ποτέ. Ακόμα θυμάμαι το βλέμμα σου στο νοσοκομείο, όταν σου είπανε ότι χτύπησα κάνοντας σκι. Όλοι οι συγγενείς είχανε να κακοσχολιάσουν για την ανωριμότητά μου στην ηλικία μου και εσύ μου ’φερνες φαγητό και σοκολάτες στα κρυφά ..» είπε γελώντας

Και μετά από μια μικρή παύση, συνέχισε

«Σήμερα στα γενέθλιά μου ήθελα να σου κάνω εγώ αυτή τη φορά δώρο! Και το δώρο μου είναι αυτό. Στο σπίτι αυτό, ξεκίνησα να φτιάχνω τη ζωή μου. Εδώ γνώρισα τη γιαγιά σου. Εδώ κάναμε τη μάνα σου. Εδώ έβγαλα τα πρώτα μου λεφτά. Εδώ ονειρεύτηκα μια καλύτερη ζωή… Ορίστε!» με πλησίασε και μου έδωσε το κλειδί.

«Τι λες τώρα παππού…» του είπα ξαφνιασμένος

«Θέλω να γίνει και εσένα το ορμητήριό σου. Για τα ταξίδια σου. Να βρεις όσα σου ταιριάζουν και να τα κυνηγήσεις!» μου ’πε με χαρά και με αγκάλιασε

Το βράδυ εκείνο δε μπορούσα να κοιμηθώ. Ήθελα απεγνωσμένα να ξημερώσει και να πάω στο δωμάτιό του να τον δω. Ένας φόβος με είχε κυριεύσει και δε μέρωνε. Δεν πρόλαβε να σηκωθεί ο ήλιος όταν μου χτύπησαν την πόρτα. Θα ’ταν 4 αν δεν κάνω λάθος. Άνοιξα την πόρτα και είδα τον θλιμμένο κυρ Αντρέα της ρεσεψιόν να μου ανακοινώνει το θάνατο του παππού μου.

Όλα γίνανε σύντομα. Κηδείες κλπ. Είχε ήδη συμφωνήσει με δικηγόρους για μια κηδεία σιωπηλή σχεδόν κρυφή. Την περιουσία του τη δώριζε σε ένα σωρό ιδρύματα. Του στήσανε και μια προτομή στη Σαντορίνη έξω από το σχολείο του χωριού του που με δική του δωρεά χρόνια πριν είχε φροντίσει να αναστήσει, βάζοντας καθημερινά πούλμαν να μαζεύουν τα παιδιά από τα γύρω χωριά.

Θα ’χε περάσει κοντά μήνας από τότε που έφυγε και βρήκα στο γραφείο μου εκείνο το κλειδί. Αποφάσισα να μείνω λίγο εκεί, να ταξιδέψω το μυαλό σε όσα κάναμε μαζί. Άνοιξα την πόρτα, ακούμπησα μια μικρή βαλίτσα στο πάτωμα και προσπάθησα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Καθισμένος ανάμεσα σε τόσες φωτογραφίες πότε γέλαγα και πότε βούρκωνα. Τότε είδα ένα κάδρο κρεμασμένο χωρίς φωτογραφία. Το πλησίασα και είδα έναν φάκελο μέσα. Τον άνοιξα και βρήκα ένα πακέτο από αεροπορικά εισιτήρια και ένα μικρό σημείωμα:

- Για να ταξιδέψεις όλο τον κόσμο Φωτάκη μου.

Κράτα τον παππού σου ζωντανό. Ζήσε!

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

16 Σχόλια

  1. whitedwarf4

    Τι ωραίος τρόπος να αρχίζεις τη καινούρια χρονιά…. !

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Καλή μας χρονιά κοπελιά!

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Δεν έχω λόγια!!Η ωραιότερη ευχή που θα μπορουσε να δεχτεί ένας άνθρωπος!!ΖΗΣΕ!!!!Ευχαριστώ Μάχη Τζουγανάκη!!Καλή Χρονιά!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ! Να ζούμε όμορφα μας αξίζει! Καλή μας χρονιά με υγεία και αγάπη!

      Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Μαριάνθη Παπάδη
    Πόσο ελπιδοφόρα και μαγική η τελευταία λέξη της υπέροχης ιστορίας σου!!!! Μια μικρή λέξη θησαυρός και πυξίδα μαζί για όλους μας!!!!
    Να έχεις μια Γλυκιά Χρονιά με ονειρεμένες στιγμές!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Ευχαριστώ πολύ πολύ! Ας είμαστε γεροί και ερωτευμένοι με τη ζωή…

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    “…το μουσείο της ζωής μου”!!! Το όνειρο κάθε παππού για τα εγγόνια του. Ένα ακόμα κείμενο που στις λέξεις του κουρνιάζει η Ελπίδα.
    ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με υγεία και δημιουργικότητα.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Καλή χρονιά! Με υγεία!

      Απάντηση
  5. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    ” Τον άνοιξα και βρήκα ένα πακέτο από αεροπορικά εισιτήρια και ένα μικρό σημείωμα:
    – Για να ταξιδέψεις όλο τον κόσμο Φωτάκη μου.
    Κράτα τον παππού σου ζωντανό. Ζήσε!”

    Μια μικρή λέξη με τεράστια, ανυπολόγιστη αξια – ΖΗΣΕ!
    Πόσο σπάνια το θυμόμαστε – κι όμως… είναι το ΜΟΝΟ που πρέπει να σκεφτόμαστε!
    Καλή χρονιά, Μάχη – κι ας τη ΖΗΣΟΥΜΕ!

    Απάντηση
    • Μαχη Τζουγανακη

      Να τη ζήσουμε αμήν… Καλή σας χρονιά!!!

      Απάντηση
  6. marimar

    Ευχαριστώ για την τρυφερότητα και την συγκίνηση!!!

    Απάντηση
    • Μαχη Τζουγανακη

      Εγώ σας ευχαριστώ…

      Απάντηση
  7. Άννα Μαρία Ζαγοριανού

    Σε ευχαριστώ!
    Διαβάζοντας εξερράγει το ηφαίστειο της ψυχής.
    Ότι κρατούσα μέσα εκεί, ερμητικά κλεισμένο, ως λάβα καυτή ξεχύθηκε. Συγκλονιστική γραφή!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ… Με συγκινεί ιδιαιτέρως όταν καταφέρνω με τη γραφή μου να αγγίζω και την καρδιά κάποιου άλλου…Μοιράζεται το συναίσθημα και πλουτίζουμε όλοι μας… Να έχετε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο…

      Απάντηση
  8. drmakspy

    Πολύ πολύ όμορφο κείμενο…. Συγκινητικότατη ιστορία… Βαθιά ανθρώπινη… Την απόλαυσα κατανυκτικά μέχρι το ΖΉΣΕ….

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!