Select Page

Κρίμα

Κρίμα

 

 

Εσύ πέθανες νωρίς.

Κατρακύλησες μέσα στη ρουφήχτρα της αβύσσου

κι έμεινες στο σκοτάδι.

Συνέχισες βέβαια να υπάρχεις

μα η ύπαρξή σου … σου έγινε αβάσταχτο φορτίο

έτσι κι εσύ της φόρεσες της απόγνωσης το προσωπείο

κι αρνήθηκες το γέλιο να γνωρίσεις.

Ναι εσύ πέθανες νωρίς.

Της δυστυχίας ντύθηκες τον μανδύα

κι έχεις χαράξει και πορεία

και θέλεις μέσα στο σκοτάδι σου

και των άλλων τα βήματα να οδηγείς

για να σιγουρέψεις τη θυσία…

 

της Άννας Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

8 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “και θέλεις μέσα στο σκοτάδι σου
    και των άλλων τα βήματα να οδηγείς
    για να σιγουρέψεις τη θυσία…”

    …παρασύροντας κι εκείνος στην άβυσσσο… αφού δεν μπορείς εσύ να γλιτώσεις από τα σκοτάδια της…

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Ακριβώς έτσι Βάσω!Σε ευχαριστώ για το σχόλιο!!

    Απάντηση
  3. Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

    Κάτι που “έμαθα” πολύ πρόσφατα καθορίζει πολύ τον πόνο της απώλειας. Οι άνθρωποι “πενθούν” αλλά ξεχνούν μέσα στον βαρύ τους πόνο, κι αυτό μπορεί να ισχύει για πολλά χρόνια, να αποχαιρετίσουν εκείνον που έφυγε. Έτσι στερούν από τον εαυτό τους την δυνατότητα να πάει παρακάτω αλλά και από εκείνον που έφυγε να πάει παραπάνω. Έτσι γεννιέται Άννα αυτό που λες”Συνέχισες βέβαια να υπάρχεις

    μα η ύπαρξή σου … σου έγινε αβάσταχτο φορτίο”. Συμβουλή από κάποιον που μάλλον ξέρει: όταν η αέναη ύπαρξη παύει να είναι βαρύ φορτίο, τότε έρχεται μια ισορροπία και προς εκείνον που έμεινε πίσω αλλά πιθανά και σε εκείνον που έφυγε. Σκέψου το και λίγο έτσι. Θα καταλάβεις τι εννοώ.
    Συγχαρητήρια πάντως για την εξωτερίκευση συναισθημάτων σε λίγες γραμμές. Θέλει γενναιότητα να το πράξει κάποιος και μάλιστα δημόσια.

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Καταλαβαίνω τι εννοείς Βαγγέλη ναι … και σε ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σου!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Να προσθέσω Βαγγέλη και ένα δικό μου σχόλιο ακόμα που δεν είναι άλλο από το δικό σου ποίημα, που εκφράζει απόλυτα ναι πίκρα γι αυτούς που αρνιούνται το γέλιο να γνωρίσουν. Και πάλι σε ευχαριστώ!

      Πίκρα

      Σφιχτά κρατάω τις σιωπές

      στα δόντια καρφωμένες

      να μην φωνάζουνε κι αυτές

      σα λάμιες λυσσασμένες.

      Σφιχτά να πάψουν να μιλούν

      σε τόση ησυχία

      να μην χαλούν, να μην σκιρτούν

      σ’ ανθρώπων φασαρία.

      Σαν τον “πωλών επί πιστώσει”

      γέρνω σκυφτός και σκυθρωπός

      να πω πως έχω δώσει,

      απ’ της ψυχής περίσσευμα

      σε πνεύμα και σε ύλη

      για να μην δω ποτέ συνάνθρωπο

      με πικραμένα χείλη.

      Μα ήρθε η πίκρα τώρα πια

      στην πόρτα της ψυχής μου

      καθώς δεν βρίσκω ούτε γωνιά

      στην μπόρα της ζωής μου.

      Δεν μετανιώνω μια στιγμή

      για όσα έχω δώσει

      ούτε και θέλω άνθρωπο

      να μου τα ξεπληρώσει.

      Μόνο ένα νεύμα ανθρώπινο

      μόνο μια δόση γλύκας

      σε αποζημίωση ζωής

      σαν φάρμακο της πίκρας.

      Απάντηση
      • Άννα Ρουμελιώτη

        το παραπάνω σχόλιο του ανώνυμου ανήκει σε μένα Βαγγέλη

        Απάντηση
  5. Σοφια

    Αννα .πολύ κατανυκτικό!
    Καταλαβαίνω απόλυτα το νόημα που θέλεις να βγεί μέσα από τους στίχους σου ……

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Σε ευχαριστώ τόσο πολύ Σοφία μου!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!