Κρυμμένος παράδεισος

3.11.2015

 

 

Μπήκε στο λεωφορείο βιαστικά. Έξω έβρεχε καταρρακτωδώς και το όχημα ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Ο γκρίζος - σχεδόν πένθιμος - ουρανός αντικατόπτριζε με ακρίβεια τη συναισθηματική του κατάσταση. Ένιωθε αδύναμος να ελέγξει την τρικυμία που είχε ξεσπάσει στο μυαλό του. Στάθηκε σε μια γωνιά και έκλεισε τα μάτια του. Ήθελε να δραπετεύσει από το άγχος της καθημερινότητας και τα φαντάσματα του παρελθόντος που τον κατεδίωκαν μέρες τώρα.                                                     
Ξαφνικά, όλα γύρω του άλλαξαν! Μια εύφορη κοιλάδα απλώθηκε μπροστά του. Το τοπίο ανθισμένο και ηλιόλουστο. Οι χρυσαφένιες ηλιαχτίδες προσέδιδαν μια νότα ανείπωτης χαράς, εφηβικής ελπίδας και δίψας για ζωή. Δίπλα του, παιδιά έτρεχαν χαμογελαστά και, παραπέρα, σε μιαν άκρη κρυμμένοι οι γονείς τους να τα παρατηρούν και να τα προσέχουν άγρυπνοι. Αφανείς ήρωες! Μα πώς θα μπορούσε να μην το καταλάβει; Ήταν η χαμένη του αθωότητα και ανεμελιά στα γεμάτα λάμψη μάτια των παιδιών, η ανιδιοτελής αγάπη στις πράξεις και τον αγώνα των γονιών. Είχε, μόλις, πραγματοποιήσει το ομορφότερο ταξίδι της ζωής του και ο προορισμός δεν ήταν άλλος, παρά η ίδια του η ψυχή, ο πλούσιος κόσμος που έκρυβε μέσα του. «Τελικά, η ζωή δεν είναι και τόσο μουντή. Υπάρχει ελπίδα», ψιθύρισε και ένα διακριτικό μειδίαμα ζωγραφίστηκε στο ρυτιδιασμένο πρόσωπό του.

 

_

γράφει ο Σάββας Ρουμελιώτης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

Αταβισμός

Αταβισμός

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1936             Ένα χλωμό φεγγάρι κρεμόταν πάνω απ’ το κοιμισμένο χωριό. Ησυχία επικρατούσε σ’ όλον τον οικισμό και μονάχα στο διώροφο πέτρινο σπίτι απέναντι από την εκκλησία υπήρχε ακόμη φως. Στο πάνω πάτωμα μια πόρτα ξεκλειδώθηκε. Ο πατέρας...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου