Κυνηγώντας απολιθώματα

2.09.2021

Αγαπημένη μου Μούσα

Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου

Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ

Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε

 

Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος

Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα

και τον καταρράκτη που πέφτει στον γκρεμό

για να ενταχθεί στην ολότητα της θάλασσας

 

Προσπάθησε να θυμηθείς, Γλυκιά μου, αυτές τις ρίζες του ξηρού δέντρου

τα κλαδιά στέκονται στην κορυφή ενός γκρεμού

πώς περιμένουν το αλμυρό νερό

να τα αγγίξει απαλά!

 

Ακριβοθώρητή μου ο πανδαμάτωρ χρόνος είναι πολύτιμος

βοήθησέ με να βιώσω τον μαγικό χρόνο 

όταν τα κύματα σμιλεύουν τον πολύχρωμο και τραχύ βράχο

σε καμπυλόγραμμα βότσαλα.

 

Επίτρεψέ μου ένα απαλό χάδι στις ερωτικές καμπύλες τους.

 

Εγώ και εσύ μετράμε βότσαλα

τα ρίχνουμε στη θάλασσα

Ένα από τα βότσαλα – Καλή μου – έχει αποτυπώματα όπως τα ανθρώπινα δάχτυλα

και ένα άλλο βότσαλο έχει ένα σύμβολο από το αλφάβητο της θάλασσας

 

Μου αρέσει να βλέπω τα τεράστια γλυπτά στην παραλία

που μοιάζουν με καθίσματα από ασβεστόλιθο

Μα εσύ προτιμάς να κοιτάζεις δύο άτομα να διαφωνούν

και τον σκύλο τους να κολυμπά στη θάλασσα

 

Μια μεγάλη παλίρροια έρχεται Συντρόφισσά μου

πρέπει να φύγουμε

η θάλασσα θα διεκδικήσει τα πάντα για τον εαυτό της

Βρήκες απολιθώματα Μνημοσύνη;

 

Μια σκιά ενός μικρού πουλιού

κινείται γρήγορα στην άμμο

Κοιτάζω τον ουρανό και δεν υπάρχουν σύννεφα

και εσύ Ακριβή μου ξεκουράζεσαι πάνω σε ένα βράχο

 

Θα ανοίξεις το χέρι σου και η παλάμη σου θα εκτεθεί

σαν μάντισσα θα την περιεργαστείς

Θα βάλεις στην παλάμη μου ένα μικρό κέλυφος 

Σαν νανούρισμα θα αφουγκραστώ τον άνεμο του ωκεανού

 

_

γράφει ο Σπάρτακος Αναγνωσταράς

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου