Κυνηγώντας απολιθώματα

Δημοσίευση: 2.09.2021

Ετικέτες

Κατηγορία

Αγαπημένη μου Μούσα

Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου

Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ

Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε

 

Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος

Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα

και τον καταρράκτη που πέφτει στον γκρεμό

για να ενταχθεί στην ολότητα της θάλασσας

 

Προσπάθησε να θυμηθείς, Γλυκιά μου, αυτές τις ρίζες του ξηρού δέντρου

τα κλαδιά στέκονται στην κορυφή ενός γκρεμού

πώς περιμένουν το αλμυρό νερό

να τα αγγίξει απαλά!

 

Ακριβοθώρητή μου ο πανδαμάτωρ χρόνος είναι πολύτιμος

βοήθησέ με να βιώσω τον μαγικό χρόνο 

όταν τα κύματα σμιλεύουν τον πολύχρωμο και τραχύ βράχο

σε καμπυλόγραμμα βότσαλα.

 

Επίτρεψέ μου ένα απαλό χάδι στις ερωτικές καμπύλες τους.

 

Εγώ και εσύ μετράμε βότσαλα

τα ρίχνουμε στη θάλασσα

Ένα από τα βότσαλα – Καλή μου – έχει αποτυπώματα όπως τα ανθρώπινα δάχτυλα

και ένα άλλο βότσαλο έχει ένα σύμβολο από το αλφάβητο της θάλασσας

 

Μου αρέσει να βλέπω τα τεράστια γλυπτά στην παραλία

που μοιάζουν με καθίσματα από ασβεστόλιθο

Μα εσύ προτιμάς να κοιτάζεις δύο άτομα να διαφωνούν

και τον σκύλο τους να κολυμπά στη θάλασσα

 

Μια μεγάλη παλίρροια έρχεται Συντρόφισσά μου

πρέπει να φύγουμε

η θάλασσα θα διεκδικήσει τα πάντα για τον εαυτό της

Βρήκες απολιθώματα Μνημοσύνη;

 

Μια σκιά ενός μικρού πουλιού

κινείται γρήγορα στην άμμο

Κοιτάζω τον ουρανό και δεν υπάρχουν σύννεφα

και εσύ Ακριβή μου ξεκουράζεσαι πάνω σε ένα βράχο

 

Θα ανοίξεις το χέρι σου και η παλάμη σου θα εκτεθεί

σαν μάντισσα θα την περιεργαστείς

Θα βάλεις στην παλάμη μου ένα μικρό κέλυφος 

Σαν νανούρισμα θα αφουγκραστώ τον άνεμο του ωκεανού

 

_

γράφει ο Σπάρτακος Αναγνωσταράς

Ακολουθήστε μας

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

Η κανάτα

Η κανάτα

Μέσα σε ένα σκοτεινό ξύλινο κουτί Μια γυάλινη κανάτα με κρασί Αδειάζει σε μια τρύπια κούπα Που δεν θα γεμίσει ποτέ Χύνεται το κρασί πάνω στα θραύσματα Ποτίζει το ξύλο Σαπίζει και φυτρώνει βλαστός αναρριχητικός Λέγεται μίσος Τα φύλλα του ο θυμός Αν δεν ανοίξεις το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου