Κόρη του δάσους

1.05.2014

 

Λένε πως σ’ αυτόν τον σκιερό τόπο, όπου φτεροκοπούν οι κάργες και η άνοιξη δεν περνά πια από εκεί, υπήρχε κάποτε ένα δασάκι με ασημοπράσινα πεύκα που στεφάνωναν έναν στρογγυλό λοφάκο.


Και λένε πως στις παρυφές του λόφου ζούσε σ’ ένα ξύλινο σπιτάκι μια σιωπηλή γυναικεία ύπαρξη, που βάδιζε καθημερινά στο μικρό δασάκι με την ήρεμη αρχοντιά των πλασμάτων του δάσους και με ένα ύφος περιπαθούς μελαγχολίας στο βλέμμα της, στο πρόσωπό της, σε κάθε κίνησή της…


Λένε πως στις φωτερές ίριδες των ματιών της παράξενης γυναίκας μπορούσες να δεις πράσινους κάμπους...


Κι αν την άκουγες να τραγουδά, θαρρούσες πως ηχούσε άσμα ασμάτων…


Και κάποιοι που την είχαν συναντήσει λένε πως είχε την καρδιά ενός ποιητή και την ψυχή ενός παιδιού…


Λένε πως ήταν μια νομαδική ψυχή, που ο νους της δεν καταλάγιαζε ποτέ, γιατί δεν μπορούσε να εκφραστεί, και έτσι αποφάσισε να αποθέσει τις συγκινήσεις της ζωής της στη σιωπή του δάσους…
Λένε πως τις ανοιξιάτικες μέρες συχνά πυκνά την έβλεπαν με το πρώτο αυγινό φως να μαζεύει λουλούδια από το δασάκι, να ξαπλώνει στη σκιά των πεύκων και να βυθίζεται σε μια μυστικοπαθή ατμόσφαιρα, το ίδιο φωτερή με εκείνη των αγίων…


Άλλοι λένε πως ήταν κόρη της αμαρτίας…


Λένε πως φίλοι της ήταν τα πουλιά και εραστής της μια νοσταλγία παράφορης ελευθερίας. Άλλοι λένε πως μια βαθιά οδύνη οδήγησε τα πέλματά της στην ερημιά, να ζει συντροφιά με τους αέρηδες, τα ονείρατα, το κελάηδημα των κοτσυφιών, το κρώξιμο των κουρούνων…


Και λένε πως κάποια μέρα του Μαγιού είδαν φλόγες να καταπίνουν το δάσος, μαζί και τη σιωπηλή γυναικεία ύπαρξη που κατοικούσε εκεί… στο τίποτα και στο παντού!


Λένε πως όσοι φτάνουν νύχτα ως εκεί ακούν ελαφριά πατήματα και ψιθύρους και φωνές και αλλόκοτες μουσικές που ηχούν από μακριά…


Λένε πως οι κουρούνες ελευθερώνουν όλους αυτούς τους παράξενους ήχους με το κρώξιμό τους…


Και λένε πως τ’ αστέρια δεν περνούν ποτέ από εκείνο το κομμάτι του ουρανού…


Λένε πως από τότε που οι πύρινες φλόγες κατέκαψαν το δασάκι, οι κουρούνες ολημερίς κι ολονυχτίς φτερουγίζουν πάνω στα ξερόκλαδα του μοναδικού πεύκου μοιρολογώντας το χαμό της σιωπηλής γυναίκας…


Και λένε πως σαν πλησιάσεις κοντά, θ’ ανατριχιάσεις στο άκουσμά τους, γιατί οι στριγκλιές τους είναι δεμένες για πάντα με τη σκιερή ύπαρξη που κατοικούσε κάποτε εκεί…


Κρώζουν οι κουρούνες, όλο κρώζουν… και κρώζουν… χωρίς σταματημό… Θρηνούν για τη χαμένη κόρη του δάσους…

 

 

γράφει η Χριστίνα Ταράτσα

Η Χριστίνα Ταράτσα γεννήθηκε στην Αμφιλοχία Αιτωλοακαρνανίας και ζει στην Αθήνα. Ασχολείται με την αρθρογραφία και την επιμέλεια διασκευή λογοτεχνικών έργων, διδάσκει δημιουργική γραφή σε παιδιά και είναι μέλος του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Έχει εκδώσει τα βιβλία: «Το παιδί των αγγέλων», «Πέταγμα μ’ ένα κλαδί ελιάς» (Εκδόσεις Σιδέρης) και «Η περιπλάνηση του Κρίνου», «Το κορίτσι με τα επτά χρυσά σπίρτα», «Οι κήποι με τα ηλιοτρόπια»  (Εκδόσεις Σαββάλας).

 (E-mail: [email protected])

Δείτε εδώ την παρουσίαση του βιβλίου 'Το κορίτσι με τα επτά χρυσά σπίρτα' της Χριστίνας Ταράτσα.

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός έλεγχος) από τον κορωνοϊό COVID-19

Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός έλεγχος) από τον κορωνοϊό COVID-19

Στο ΦΕΚ 2363/Β εκδόθηκε η αριθ. Φ.251/64572/Α5/3-6-2021 απόφαση του Υπουργείου Παιδείας με θέμα: "Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός έλεγχος) από τον κορωνοϊό COVID-19

Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός έλεγχος) από τον κορωνοϊό COVID-19

Στο ΦΕΚ 2363/Β εκδόθηκε η αριθ. Φ.251/64572/Α5/3-6-2021 απόφαση του Υπουργείου Παιδείας με θέμα: "Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Λένε πως στις φωτερές ίριδες των ματιών της παράξενης γυναίκας μπορούσες να δεις πράσινους κάμπους…”

    Τι γοητευτική περιγραφή! Εύγε Χριστίνα μου!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Με άγγιξε η πολύ όμορφη ιστορία σας!!!Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  3. Αλίκη Σουλίδη

    Εξαιρετική σύντομη ιστορία! Απο τις καλύτερες που έχω διαβάσει , σου αφήνει μια πολύ ευχάριστη αίσθηση. Θερμά συγχαρητήρια και συνεχίστε να μας εμπνεέτε!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Γλυκεια μου χριστινα.Διαβαζοντας, με σεβασμο το μαγευτικο σου ταξιδι,οραματιζομαι και παθιαζομαι για να περπατησω μαζι σου στο απειρο, και, ισως καποτε συναντησω και εγω μια παρομοια Κορη που να μην ηθελε να ηττηθει απο τους ανθρωπους αλλα μονο απο τον Θεο.Χριστινα μου ζεις τον δικο σου παραδεισο στη γη,γιαυτο πιες σταγονα σταγονα, την αιωνιοτητα.Ξερεις, δεν υπαρχουν ανθρωποι αγγελικα πλασμενοι,αλλα αγγελοι με ανθρωπινη μορφη,σαν την δικη σου!Εμφανιστηκε το ουρανιοτοξο στις σελιδες των βιβλιων.Σε φιλω και σου ευχομαι καθε επιτυχια,,,,,,,,Εισαι γυναικα και αξιζεις.Εχεις πολλα να μας διδαξεις.Καταπληκτικη γραφη συναισθημα.Υποκλινομαι στη μεγαλοπρεπεια σου!!,,

    Απάντηση
  5. Γιώργος Παπαδημητρίου

    Είναι πολύ δύσκολο ένα μικρό κείμενο να περικλείει τόση ζωντάνια και… καλλιτεχνία. Με συγκίνησε και με ταξίδεψε. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα.

    Απάντηση
  6. Γιώργος Σ. Πολίτης

    Σπάνια συναντά κανείς όμοιες γραφές. Στις μέρες μας που ουδείς δικαιούται την αθωότητα, η Χριστίνα Ταράτσα την διεκδικεί επαξίως με την πένα της ως εξαιρεση. Η λεπτεπίλεπτη νοσταλγική γραφή της ενθουσιάζει και οικοδομεί σε υπερθετικό βαθμό το ευγενές, το όμορφο, το ‘τίμιο’ συναίσθημα. Το λευκό.
    Συγχαρητήρια.

    Απάντηση
  7. Xριστίνα Ταράτσα

    Eυχαριστώ πολύ όλους τους φίλους της vivlionet για τα θερμά τους λόγια.
    Χ.Τ.

    Απάντηση
  8. Θοδωρής Παπαντωνίου

    Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι εικόνες κρύβει το μυαλό σου Χριστίνα… Πάντα τα κείμενα σου νοσταλγικά μας ταξιδεύουν, συνέχισε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου