Κόρη του δάσους

1.05.2014

 

Λένε πως σ’ αυτόν τον σκιερό τόπο, όπου φτεροκοπούν οι κάργες και η άνοιξη δεν περνά πια από εκεί, υπήρχε κάποτε ένα δασάκι με ασημοπράσινα πεύκα που στεφάνωναν έναν στρογγυλό λοφάκο.


Και λένε πως στις παρυφές του λόφου ζούσε σ’ ένα ξύλινο σπιτάκι μια σιωπηλή γυναικεία ύπαρξη, που βάδιζε καθημερινά στο μικρό δασάκι με την ήρεμη αρχοντιά των πλασμάτων του δάσους και με ένα ύφος περιπαθούς μελαγχολίας στο βλέμμα της, στο πρόσωπό της, σε κάθε κίνησή της…


Λένε πως στις φωτερές ίριδες των ματιών της παράξενης γυναίκας μπορούσες να δεις πράσινους κάμπους...


Κι αν την άκουγες να τραγουδά, θαρρούσες πως ηχούσε άσμα ασμάτων…


Και κάποιοι που την είχαν συναντήσει λένε πως είχε την καρδιά ενός ποιητή και την ψυχή ενός παιδιού…


Λένε πως ήταν μια νομαδική ψυχή, που ο νους της δεν καταλάγιαζε ποτέ, γιατί δεν μπορούσε να εκφραστεί, και έτσι αποφάσισε να αποθέσει τις συγκινήσεις της ζωής της στη σιωπή του δάσους…
Λένε πως τις ανοιξιάτικες μέρες συχνά πυκνά την έβλεπαν με το πρώτο αυγινό φως να μαζεύει λουλούδια από το δασάκι, να ξαπλώνει στη σκιά των πεύκων και να βυθίζεται σε μια μυστικοπαθή ατμόσφαιρα, το ίδιο φωτερή με εκείνη των αγίων…


Άλλοι λένε πως ήταν κόρη της αμαρτίας…


Λένε πως φίλοι της ήταν τα πουλιά και εραστής της μια νοσταλγία παράφορης ελευθερίας. Άλλοι λένε πως μια βαθιά οδύνη οδήγησε τα πέλματά της στην ερημιά, να ζει συντροφιά με τους αέρηδες, τα ονείρατα, το κελάηδημα των κοτσυφιών, το κρώξιμο των κουρούνων…


Και λένε πως κάποια μέρα του Μαγιού είδαν φλόγες να καταπίνουν το δάσος, μαζί και τη σιωπηλή γυναικεία ύπαρξη που κατοικούσε εκεί… στο τίποτα και στο παντού!


Λένε πως όσοι φτάνουν νύχτα ως εκεί ακούν ελαφριά πατήματα και ψιθύρους και φωνές και αλλόκοτες μουσικές που ηχούν από μακριά…


Λένε πως οι κουρούνες ελευθερώνουν όλους αυτούς τους παράξενους ήχους με το κρώξιμό τους…


Και λένε πως τ’ αστέρια δεν περνούν ποτέ από εκείνο το κομμάτι του ουρανού…


Λένε πως από τότε που οι πύρινες φλόγες κατέκαψαν το δασάκι, οι κουρούνες ολημερίς κι ολονυχτίς φτερουγίζουν πάνω στα ξερόκλαδα του μοναδικού πεύκου μοιρολογώντας το χαμό της σιωπηλής γυναίκας…


Και λένε πως σαν πλησιάσεις κοντά, θ’ ανατριχιάσεις στο άκουσμά τους, γιατί οι στριγκλιές τους είναι δεμένες για πάντα με τη σκιερή ύπαρξη που κατοικούσε κάποτε εκεί…


Κρώζουν οι κουρούνες, όλο κρώζουν… και κρώζουν… χωρίς σταματημό… Θρηνούν για τη χαμένη κόρη του δάσους…

 

 

γράφει η Χριστίνα Ταράτσα

Η Χριστίνα Ταράτσα γεννήθηκε στην Αμφιλοχία Αιτωλοακαρνανίας και ζει στην Αθήνα. Ασχολείται με την αρθρογραφία και την επιμέλεια διασκευή λογοτεχνικών έργων, διδάσκει δημιουργική γραφή σε παιδιά και είναι μέλος του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Έχει εκδώσει τα βιβλία: «Το παιδί των αγγέλων», «Πέταγμα μ’ ένα κλαδί ελιάς» (Εκδόσεις Σιδέρης) και «Η περιπλάνηση του Κρίνου», «Το κορίτσι με τα επτά χρυσά σπίρτα», «Οι κήποι με τα ηλιοτρόπια»  (Εκδόσεις Σαββάλας).

 (E-mail: [email protected])

Δείτε εδώ την παρουσίαση του βιβλίου 'Το κορίτσι με τα επτά χρυσά σπίρτα' της Χριστίνας Ταράτσα.

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Λένε πως στις φωτερές ίριδες των ματιών της παράξενης γυναίκας μπορούσες να δεις πράσινους κάμπους…”

    Τι γοητευτική περιγραφή! Εύγε Χριστίνα μου!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Με άγγιξε η πολύ όμορφη ιστορία σας!!!Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  3. Αλίκη Σουλίδη

    Εξαιρετική σύντομη ιστορία! Απο τις καλύτερες που έχω διαβάσει , σου αφήνει μια πολύ ευχάριστη αίσθηση. Θερμά συγχαρητήρια και συνεχίστε να μας εμπνεέτε!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Γλυκεια μου χριστινα.Διαβαζοντας, με σεβασμο το μαγευτικο σου ταξιδι,οραματιζομαι και παθιαζομαι για να περπατησω μαζι σου στο απειρο, και, ισως καποτε συναντησω και εγω μια παρομοια Κορη που να μην ηθελε να ηττηθει απο τους ανθρωπους αλλα μονο απο τον Θεο.Χριστινα μου ζεις τον δικο σου παραδεισο στη γη,γιαυτο πιες σταγονα σταγονα, την αιωνιοτητα.Ξερεις, δεν υπαρχουν ανθρωποι αγγελικα πλασμενοι,αλλα αγγελοι με ανθρωπινη μορφη,σαν την δικη σου!Εμφανιστηκε το ουρανιοτοξο στις σελιδες των βιβλιων.Σε φιλω και σου ευχομαι καθε επιτυχια,,,,,,,,Εισαι γυναικα και αξιζεις.Εχεις πολλα να μας διδαξεις.Καταπληκτικη γραφη συναισθημα.Υποκλινομαι στη μεγαλοπρεπεια σου!!,,

    Απάντηση
  5. Γιώργος Παπαδημητρίου

    Είναι πολύ δύσκολο ένα μικρό κείμενο να περικλείει τόση ζωντάνια και… καλλιτεχνία. Με συγκίνησε και με ταξίδεψε. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα.

    Απάντηση
  6. Γιώργος Σ. Πολίτης

    Σπάνια συναντά κανείς όμοιες γραφές. Στις μέρες μας που ουδείς δικαιούται την αθωότητα, η Χριστίνα Ταράτσα την διεκδικεί επαξίως με την πένα της ως εξαιρεση. Η λεπτεπίλεπτη νοσταλγική γραφή της ενθουσιάζει και οικοδομεί σε υπερθετικό βαθμό το ευγενές, το όμορφο, το ‘τίμιο’ συναίσθημα. Το λευκό.
    Συγχαρητήρια.

    Απάντηση
  7. Xριστίνα Ταράτσα

    Eυχαριστώ πολύ όλους τους φίλους της vivlionet για τα θερμά τους λόγια.
    Χ.Τ.

    Απάντηση
  8. Θοδωρής Παπαντωνίου

    Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι εικόνες κρύβει το μυαλό σου Χριστίνα… Πάντα τα κείμενα σου νοσταλγικά μας ταξιδεύουν, συνέχισε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου