Κόρη του δάσους

1.05.2014

 

Λένε πως σ’ αυτόν τον σκιερό τόπο, όπου φτεροκοπούν οι κάργες και η άνοιξη δεν περνά πια από εκεί, υπήρχε κάποτε ένα δασάκι με ασημοπράσινα πεύκα που στεφάνωναν έναν στρογγυλό λοφάκο.


Και λένε πως στις παρυφές του λόφου ζούσε σ’ ένα ξύλινο σπιτάκι μια σιωπηλή γυναικεία ύπαρξη, που βάδιζε καθημερινά στο μικρό δασάκι με την ήρεμη αρχοντιά των πλασμάτων του δάσους και με ένα ύφος περιπαθούς μελαγχολίας στο βλέμμα της, στο πρόσωπό της, σε κάθε κίνησή της…


Λένε πως στις φωτερές ίριδες των ματιών της παράξενης γυναίκας μπορούσες να δεις πράσινους κάμπους...


Κι αν την άκουγες να τραγουδά, θαρρούσες πως ηχούσε άσμα ασμάτων…


Και κάποιοι που την είχαν συναντήσει λένε πως είχε την καρδιά ενός ποιητή και την ψυχή ενός παιδιού…


Λένε πως ήταν μια νομαδική ψυχή, που ο νους της δεν καταλάγιαζε ποτέ, γιατί δεν μπορούσε να εκφραστεί, και έτσι αποφάσισε να αποθέσει τις συγκινήσεις της ζωής της στη σιωπή του δάσους…
Λένε πως τις ανοιξιάτικες μέρες συχνά πυκνά την έβλεπαν με το πρώτο αυγινό φως να μαζεύει λουλούδια από το δασάκι, να ξαπλώνει στη σκιά των πεύκων και να βυθίζεται σε μια μυστικοπαθή ατμόσφαιρα, το ίδιο φωτερή με εκείνη των αγίων…


Άλλοι λένε πως ήταν κόρη της αμαρτίας…


Λένε πως φίλοι της ήταν τα πουλιά και εραστής της μια νοσταλγία παράφορης ελευθερίας. Άλλοι λένε πως μια βαθιά οδύνη οδήγησε τα πέλματά της στην ερημιά, να ζει συντροφιά με τους αέρηδες, τα ονείρατα, το κελάηδημα των κοτσυφιών, το κρώξιμο των κουρούνων…


Και λένε πως κάποια μέρα του Μαγιού είδαν φλόγες να καταπίνουν το δάσος, μαζί και τη σιωπηλή γυναικεία ύπαρξη που κατοικούσε εκεί… στο τίποτα και στο παντού!


Λένε πως όσοι φτάνουν νύχτα ως εκεί ακούν ελαφριά πατήματα και ψιθύρους και φωνές και αλλόκοτες μουσικές που ηχούν από μακριά…


Λένε πως οι κουρούνες ελευθερώνουν όλους αυτούς τους παράξενους ήχους με το κρώξιμό τους…


Και λένε πως τ’ αστέρια δεν περνούν ποτέ από εκείνο το κομμάτι του ουρανού…


Λένε πως από τότε που οι πύρινες φλόγες κατέκαψαν το δασάκι, οι κουρούνες ολημερίς κι ολονυχτίς φτερουγίζουν πάνω στα ξερόκλαδα του μοναδικού πεύκου μοιρολογώντας το χαμό της σιωπηλής γυναίκας…


Και λένε πως σαν πλησιάσεις κοντά, θ’ ανατριχιάσεις στο άκουσμά τους, γιατί οι στριγκλιές τους είναι δεμένες για πάντα με τη σκιερή ύπαρξη που κατοικούσε κάποτε εκεί…


Κρώζουν οι κουρούνες, όλο κρώζουν… και κρώζουν… χωρίς σταματημό… Θρηνούν για τη χαμένη κόρη του δάσους…

 

 

γράφει η Χριστίνα Ταράτσα

Η Χριστίνα Ταράτσα γεννήθηκε στην Αμφιλοχία Αιτωλοακαρνανίας και ζει στην Αθήνα. Ασχολείται με την αρθρογραφία και την επιμέλεια διασκευή λογοτεχνικών έργων, διδάσκει δημιουργική γραφή σε παιδιά και είναι μέλος του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Έχει εκδώσει τα βιβλία: «Το παιδί των αγγέλων», «Πέταγμα μ’ ένα κλαδί ελιάς» (Εκδόσεις Σιδέρης) και «Η περιπλάνηση του Κρίνου», «Το κορίτσι με τα επτά χρυσά σπίρτα», «Οι κήποι με τα ηλιοτρόπια»  (Εκδόσεις Σαββάλας).

 (E-mail: [email protected])

Δείτε εδώ την παρουσίαση του βιβλίου 'Το κορίτσι με τα επτά χρυσά σπίρτα' της Χριστίνας Ταράτσα.

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Λένε πως στις φωτερές ίριδες των ματιών της παράξενης γυναίκας μπορούσες να δεις πράσινους κάμπους…”

    Τι γοητευτική περιγραφή! Εύγε Χριστίνα μου!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Με άγγιξε η πολύ όμορφη ιστορία σας!!!Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  3. Αλίκη Σουλίδη

    Εξαιρετική σύντομη ιστορία! Απο τις καλύτερες που έχω διαβάσει , σου αφήνει μια πολύ ευχάριστη αίσθηση. Θερμά συγχαρητήρια και συνεχίστε να μας εμπνεέτε!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Γλυκεια μου χριστινα.Διαβαζοντας, με σεβασμο το μαγευτικο σου ταξιδι,οραματιζομαι και παθιαζομαι για να περπατησω μαζι σου στο απειρο, και, ισως καποτε συναντησω και εγω μια παρομοια Κορη που να μην ηθελε να ηττηθει απο τους ανθρωπους αλλα μονο απο τον Θεο.Χριστινα μου ζεις τον δικο σου παραδεισο στη γη,γιαυτο πιες σταγονα σταγονα, την αιωνιοτητα.Ξερεις, δεν υπαρχουν ανθρωποι αγγελικα πλασμενοι,αλλα αγγελοι με ανθρωπινη μορφη,σαν την δικη σου!Εμφανιστηκε το ουρανιοτοξο στις σελιδες των βιβλιων.Σε φιλω και σου ευχομαι καθε επιτυχια,,,,,,,,Εισαι γυναικα και αξιζεις.Εχεις πολλα να μας διδαξεις.Καταπληκτικη γραφη συναισθημα.Υποκλινομαι στη μεγαλοπρεπεια σου!!,,

    Απάντηση
  5. Γιώργος Παπαδημητρίου

    Είναι πολύ δύσκολο ένα μικρό κείμενο να περικλείει τόση ζωντάνια και… καλλιτεχνία. Με συγκίνησε και με ταξίδεψε. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα.

    Απάντηση
  6. Γιώργος Σ. Πολίτης

    Σπάνια συναντά κανείς όμοιες γραφές. Στις μέρες μας που ουδείς δικαιούται την αθωότητα, η Χριστίνα Ταράτσα την διεκδικεί επαξίως με την πένα της ως εξαιρεση. Η λεπτεπίλεπτη νοσταλγική γραφή της ενθουσιάζει και οικοδομεί σε υπερθετικό βαθμό το ευγενές, το όμορφο, το ‘τίμιο’ συναίσθημα. Το λευκό.
    Συγχαρητήρια.

    Απάντηση
  7. Xριστίνα Ταράτσα

    Eυχαριστώ πολύ όλους τους φίλους της vivlionet για τα θερμά τους λόγια.
    Χ.Τ.

    Απάντηση
  8. Θοδωρής Παπαντωνίου

    Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι εικόνες κρύβει το μυαλό σου Χριστίνα… Πάντα τα κείμενα σου νοσταλγικά μας ταξιδεύουν, συνέχισε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου