Κι αυτός ο αέρας δεν λέει να με πάρει
μόνο φυσάει χαρούμενος και κορδωμένος
και μου φωνάζει τραγουδιστά και περιπαικτικά
πως είμαι από καιρό χαμένος.
Σε άλλον κόσμο λέει πως περπατώ
και μια ζωή πως ονειροβατώ.
Αχ τι το θελα ο καημένος να του το εξομολογηθώ
τον ουρανό και τα σύννεφα πως θέλω να κοιτώ
για ξωτικά σαν και του λόγου μου να ψάχνω
και για μια απλωσιά στον ορίζοντα ο τρελός.
Κι αυτό το αθυρόστομο τζιτζίκι,
που ξέμεινε να τραγουδάει το καλοκαίρι
πως με πληγώνει σαν μου κρύβεται και κλαίει
πως με πληγώνει, που το ξέρει
του φθινοπώρου η βροχή πως θα το διώξει.
Πως με πληγώνει ο κύκλος, που αέναα αλλάζει
μες στη ζωή κι έναν θάνατο προστάζει.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!