Select Page

Λέξεις, αυτές που έκρυψα

Λέξεις, αυτές που έκρυψα

 

 

Λέξεις, αυτές που έκρυψα,
κοίταξε, από τον κήπο της μνήμης
διάλεξα τις λέξεις
εκεί μόνο δεν έχουν λιγοστέψει ακόμη
εκεί τις κρύβω,
μόνο εκεί υπάρχει χώρος τώρα πια.
Διάλεξα τις πιο σπάνιες,
λέξεις όπως ο Έρωτας και η Αγάπη
λέξεις, τί ωραία παιχνίδια έχω κάνει
με λέξεις,
με τις λέξεις ερωτεύτηκα,
πολύ πριν ο έρωτας γίνει κολάσιμη πράξη
με τις λέξεις αγάπησα,
πολύ πριν η αγάπη
χαρακτηριστεί απαγορευμένη,
με τις λέξεις ονειρεύτηκα
πολύ πριν ποινικοποιηθούν τα όνειρα
με τις λέξεις πέταξα στην υδρόγειο
με τα φτερά μου
τότε, που επιτρεπόταν τα ταξίδια.
Λέξεις, αυτές που έκρυψα
στο λαβύρινθο του νου
και τις ζέσταινα στη σπίθα της καρδιάς σου,
αυτή που κρατούσα στη φαντασία μου
για να υπάρχω, για να αναπνέω,
για να αντέχω, ερήμην τους.
Απόψε στη βροχή έφυγα κυνηγημένη
ήρθα να σε ξυπνήσω,
όπως τότε στον παλιό καιρό,
να σου μιλήσω για την προσωπική μου ήττα
την ήττα της ελεύθερης σκέψης μου,
ντρέπομαι, μα είναι αλήθεια
σχεδόν παραδέχτηκα
πως η ελεύθερη σκέψη στις μέρες μας
μπορεί και να είναι θανάσιμο αμάρτημα.
Ντρέπομαι, κι ας μην
το φανερώνουν οι πράξεις μου
κι ας το κρύβω επιμελώς ακόμη
κι από την ίδια τη συνείδηση μου
ντρέπομαι, μα συμβαίνει
και σ’ εσένα φαντάζομαι.
Ποιος αλήθεια μ’ έμαθε,
μέρα με τη μέρα
να φοβάμαι όλο και πιο πολύ
πόσο πηχτό σκοτάδι εκεί έξω,
μου είπαν να φοβάμαι τον άλλο
οποιονδήποτε δεν έμοιαζε μ’ εμένα,
οποιονδήποτε δεν έχει ίδιο χρώμα,
ίδια πιστεύω, ίδιες ιδέες, ίδια θρησκεία,
μια αόριστη θλιβερή απειλή
για να λοξοκοιτάζω καχύποπτα το μέλλον.
Μου ζήτησαν να υπακούω τυφλά
για την ασφάλεια μου,
μου ζητούν να υπηρετώ με ευλάβεια
θητεία στην παραφροσύνη
σε αόρατες μεταλλικές φωνές
μέσα από τηλεοράσεις,
μου χάρισαν μια μάσκα καλοσύνης
για να εντυπωσιάζω τους άλλους,
για να εξουσιάζω τους άλλους
αυτούς που η ζωή τους
δεν είναι τίποτα άλλο
από μια απλή και μικρή εκκρεμότητα
αυτή που προσβάλλει
την κοινωνική μου ευπρέπεια
και εναντιώνεται στο δήθεν
της παγκοσμιοποιημένης εποχής μου.
Με την ψευδαίσθηση της λύτρωσης
στη φυγή σου, χάνεσαι,
σπασμένο γέλιο, παγωμένη ανάσα
ώρα που προσπαθείς απεγνωσμένα
να περάσεις τα σύνορα
ώρα που φυσά ο αέρας
και γδέρνει ψυχές στα κύματα
ώρα που ανοχύρωτη η ελπίδα
σβήνει στα μάτια
κι η τέφρα της ανάμνησης του ονείρου
γίνεται λάσπη στα φύκια του βυθού.
Πόσα, στα χαλίκια άψυχα σώματα
αυτά που πέρασαν ξυπόλητα
συρματοπλέγματα, δρόμους, γέφυρες
που πλήρωσαν ακριβά τα ναύλα
για τα τοπία της ελευθερίας που δεν είδαν
για να καθρεφτίζεται η απελπισία
σε γυάλινα βλέμματα
για να δικαιώνεται στην απελπισία
ο θάνατος, ευσεβής πόθος.
Στα νερά του Αιγαίου, αιωρούνται
μαζί με τα χρωματιστά κουρελιασμένα ρούχα
και τα χεράκια των παιδιών,
της αθωότητας που σκόρπισε στον άνεμο
αφρός στα βράχια δίχως φεγγαρόφωτο
θαρρείς και μια φουσκάλα η ζωή
κι ύστερα, εμένα,
πώς να με χωρά ο ίδιος τόπος…
Τί να τα κάνω τα σταυρωμένα χέρια
και τα πρόσωπα τα μουσκεμένα δάκρυα
ποιόν θεό να παρακαλέσω για λύπηση
με ποια ακατέργαστη κραυγή να τον ξυπνήσω
για τους τόσο μοναδικά άτυχους
πρωταγωνιστές της διπλανής τραγωδίας,
αφού η μελαγχολία μου μοιάζει εκ του ασφαλούς
ανακουφιστική θλίψη
αφού δεν είμαι εγώ η μάννα που σπαραχτικά θρηνεί,
αφού η ψυχή ξεθώριασε ανάμεσα
σε καθησυχαστικά χαμόγελα και σάπιες υποσχέσεις.
Η άβυσσος επιδεικνύει το πέρασμα της
σε κέρινα σώματα,
απέκτησε και η δυστυχία πρόσωπο κοσμικό
θα το δεις, στις ειδήσεις
θα το διαβάσεις στις εφημερίδες.
Ξεφυλλίζω με λέξεις, σελίδες της μνήμης μου
αθόρυβα πνίγομαι μαζί σου
βουβά στη σιωπή που σε τύλιξε
μα θα κρατήσω τις λέξεις, ίσως Αύριο…
τις χρησιμοποιήσω εναντίον αυτών
που προσπαθούν να μου επιβάλλουν να πιστέψω
όχι εκείνα που αισθάνομαι, ούτε καν εκείνα που βλέπω,
αλλά αυτά που μου λένε
χωρίς να λογαριάζουν πως η θέληση μου
είναι πιο δυνατή και πιο πάνω
από τα κούφια τους λόγια.
Τελικά πόση γη έχει ανάγκη η ψυχή…
και πόσο φως η όραση για να δει την αλήθεια…

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

14 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Πόσο δυνατά φώναξες τις σκέψεις μας Ζωή… αυτές που αθόρυβα πνίγουμε στη σιωπή!!! Υπέροχο! Δυνατό! Γεμάτο από αλήθειες που πονούν! Μπράβο σου.

    Απάντηση
  2. Λαια Σαββοπουλου

    Ή φωνή σου πιό σπαρακτική από ποτέ γεννά πάμπολλα συναισθήματα μαζί και ενοχή, μπορεί ή ψυχή να πονά με την απώλεια του άλλου αλλά κάποια στιγμή ή πίκρα μαλακώνει, πόσο δυνατή γραφή, ένα από τα καλλίτερα αν όχι το καλλίτερο, να είσαι καλά πάντα

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ναι είναι αλήθεια, αυτά που συμβαίνουν πληγώνουν και τη δική μου ψυχή.

      Απάντηση
  3. drmakspy

    Τελικά πόση γη έχει ανάγκη η ψυχή…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Πολλαπλασιάζονται εκείνοι που δεν λογαριάζουν ψυχές και δεν μετρούν κρίματα. Ας κρατήσουμε τη σπίθα.

      Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Ποιήτριά μου, πόσο ακούμπησαν όλες οι λέξεις στην καρδιά μου…σε εκείνα τα μουδιασμένα κομμάτια που έχω και εγώ…και τούτη η τελευταία φράση του πόση γη έχει ανάγκη η ψυχή… τόσο δυνατή!

    την αγάπη μου

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Αυτό θα ήθελα να σου το αφιερώσω Μάχη, μαζί μ’ ένα παράθυρο ουρανό.
      Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς.

      Αύριο… γιατί πεπρωμένο είναι το φως.

      Όχι, αυτή τη φορά δεν θα μείνω με τα πόδια καρφωμένα στο έδαφος
      η Ζωή δεν έχει άλλα τζάμπα εισιτήρια για τη λύτρωση
      όταν το παράπονο του πικραμένου, του προδομένου, του φτωχού
      πέφτει θεία κοινωνία στο βρεγμένο χώμα,
      όταν η οσμή απ’ το αδικοχαμένο αίμα γίνεται μπρούσκο και μύρο
      σ’ ένα λεηλατημένο ξημέρωμα
      η Ζωή παραμερίζει τη μοίρα
      Αύριο… γιατί πεπρωμένο είναι το φως.
      Θα σου τάξουν κι εσένα κοσμοπολίτικη φορεσιά για να αρέσεις
      μα πίστεψέ με, δεν την έχεις ανάγκη
      κι εκείνοι που εύκολα κι ασυλλόγιστα τη φόρεσαν
      Αύριο… θα την κάνουν προσάναμμα στο τζάκι
      για να ζεστάνουν τα τρεμάμενα απ’ το φόβο μέλη τους.
      Αύριο… το αισθάνεσαι κι εσύ
      στη μάχη με το σκοτάδι
      Αύριο… το ξέρεις, η απορία τους θα μεγαλώσει περισσότερο.
      Όχι δεν θέλω ν’ αντικρίσω καινούριες θυσίες
      με ξύπνησε η δική σου κραυγή
      και η ανθισμένη αμυγδαλιά
      λάφυρο της μνήμης.

      Αύριο… εν’ ονόματι της Αγάπης

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Είμαι σίγουρη πως κάποια στιγμή θα τελειώσουν τα άδικα και τα λάθη του κόσμου, κάποια στιγμή θα ξυπνήσουμε και θα κάνουμε όλοι αναγκαστικά το σωστό. Την αγάπη μου.

      Απάντηση
  5. Στέλιος Κοντοδήμος

    Μην ξεχάσεις Αγαπημένη μου…
    την γραφή μου κάτω από τα σκούρα βότσαλα…
    μην την δια-φθείρει κάποιος ά-γνωστός…
    μην την παρά-σύρει κατά λάθος ο Θεός…
    μην χαθεί στον ανάποδο καιρό…
    φύλαξε την σαν θησαυρό…
    μέσα από αυτήν υπάρχω…
    μέσα από αυτήν θα Ζω…

    Στέλιος Κοντοδήμος

    Άξια η γραφή σας…!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ευχαριστώ για τα πολύτιμα και τα ακριβά λόγια της καρδιάς. Εδώ θα είμαι, κόντρα στην κόντρα του μπαγιάτικου κόσμου, εδώ γιατί το Φως υπόσχεται καινούργια ανατολή, αυτήν της Αγάπης.

      Απάντηση
  6. Άγγελος Πετρουλάκης

    Ξεφυλλίζοντας την ίδια την ζωή; Την ζωή της; Η Ζωή ανοίγει ανοίγει τετράδια ψυχής, καταθέτει μια μαρτυρία πόνου, αλλά και μια μαρτυρία ανεκπλήρωτων επιθυμιών, χαράζοντας στο δέρμα της λέξεις που χαμηλότονα ανατρέπουν μια εικόνα, ένα προσωπείο γαλήνης, ολόκληρη την ύπαρξη. Μεγάλο το ποίημα σ’ έκταση, αλλά λαλίστατο. Το διαπερνά και μια μουσική, μάλλον αυτήν που θα ήθελε να γίνει ποτάμι και να πάρει μαζί του βιώματα και αναμνήσεις. Το ένιωσα να με αγγίζει δυνατά, να με ταρακουνά και θέλω να της πω “ευχαριστώ γι’ αυτό το άγγιγμα”.

    Απάντηση
  7. Ζωή Δικταίου

    Μένω στον κόσμο μου Άγγελε, εντός, γιατί ξέρουν πως τώρα πια μπορώ να ειρωνεύομαι τη μιζέρια της ψυχής και τα δήθεν και τούτο γιατί έχω πετάξει ότι είναι ξένο προς τη συνείδησή και τολμώ, έστω στην ωριμότητα μου, μα ποτέ δεν είναι αργά να εκφράζω μ’ ένα παράπονο όσα με πονούν. Σ’ ευχαριστώ, από την ψίχα της ψυχής.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!