Select Page

Λίγο ακόμα

Λίγο ακόμα

“Αν είναι πέτρα την εσπώ

σίδερο το λυγίζω,

μα την παντέρμη αμοναξιά

δεν την ενταγιαντίζω”

      Γιε μου, δεντρί μου, σου γράφω από το χωριό μας το μικρό. Κείνο που τρεχες ξυπόλητος στα στενά και σε κυνήγαγα να ‘ρθεις να φας. Ακόμα ακούω στα στενά τη φωνούλα σου «Λίγο ακόμα μάνα λίγο ακόμα». Με ένα λίγο ακόμα σε μεγάλωσα και εγώ. Με μια ανάσα λίγο πιο πέρα. Με ένα βήμα λίγο ακόμα. Έτσι έλεγα στον τάφο του πατέρα σου κάθε που πήγαινα να ανάψω το καντήλι. Σαν άναβα το σπίρτο και θύμιαζα, τον άκουγα να μου λέει «Να μοσχοβολούν τα όνειρά σου Μαριώ. Μύρο να τους βάνεις. Και όλα θα γίνουν» και έπαιρνα το θάρρος. Και έκανα το λίγο ακόμα, μεγάλο μονοπάτι.

      Έτσι περάσαν τα χρόνια ομορφιά μου. Και σε καμάρωνα να βγάνεις τις πρώτες τρίχες στο πρόσωπο και γέλαγα σα δε με έβλεπες, μην τύχει και νομίζεις πως σε κοροϊδεύω σαν έσπαγε η εφηβική φωνή σου. Αγόρι μου γλυκό… Εσηκωνόταν ο ήλιος κι εγώ ακουμπισμένη στην κάσα του δωματίου σου, χάζευα το χάδι του στο όμορφο πρόσωπό σου και σε καλημέριζα με τους χτύπους της καρδιάς μου. «Τι είναι μάνα; Έγινε κάτι;» με ρώταγες σαν με έβλεπες σα φάντασμα σαν ξύπναγες. Τίποτα σου έλεγα, θυμάσαι; Ήρθα να σε ξυπνήσω. Και μάζευα τα δάκρυα να μην τα δεις. Που μου μεγάλωνες, ξεβλαστάρωνες και γινόσουν το αντράκι μου.

      Και πέρασαν και οι χρόνοι και μου ‘γινες παλληκάρι. Όμορφο σαν τον μακαρίτη τον πατέρα σου. Αχ να τον έβλεπες Κωστή, μονολογούσα. Αχ να τον έβλεπες τι άντρας έχει γίνει, έλεγα με καμάρι δακρύζοντας.  Και λιώνανε οι δόλιες οι κοπελιές με το περπάτημά σου στα στενά. Τις έβλεπα τις καημένες πώς σε καλημερίζαν σαν πηγαίναμε μαζί στα χωράφια. Κι άκουγα τους αναστεναγμούς τους και μια που τις καταλάβαινα σα γυναίκα και μια που καμιά δε λόγιαζα καλή για σένα σα μάνα.

     Μα εσύ το είχες βρει το λουλούδι σου. Και μου παιρνες τη λύρα στο ταρατσάκι και άρχιζες τις κοντυλιές και κοκκίνιζε ο ήλιος ολόκληρο το χωριό για την αγάπη σου.  Σα στεφανώθηκες το Κατερινιώ, μούδιασε η ψυχή μου. Μην κλαις Μαριώ, μου λέγανε οι γειτόνισσες στην εκκλησιά. Μα μόνο εγώ το ήξερα πόσες φορές εμέτρησα το λάδι και το αλεύρι για να φτάσει. Μα μόνο εγώ το ήξερα πόσες φορές έκλαιγα στο κρεβάτι μου αγκαλιά με τη φωτογραφία του πατέρα σου.

     Μου ‘φυγες και άνοιξες τα φτερά σου. Κάθε που ερχόσουνα στο σπιτικό μοσχοβολούσε το χωριό. «Το Μανώλη σου περιμένεις Μαριώ;» μου λέγαν οι γειτόνισσες γελώντας. Και ασβέστωνα όπως ασβέστωνα στης Παναγιάς. Παναγιά μου πως γιόρταζε η ψυχή και πως ασβέστωνε η δική μου καρδιά. Και όταν μου έφερες για πρώτη φορά τον Κωστή μας, σα να τον είχα γεννήσει εγώ ένιωσα. Δε χωρά πουθενά ετούτη η ευτυχία Μανώλη μου παιδί μου. Θα την καταλάβεις μοναχά όταν τη νιώσεις.

     Κι ύστερα ήρθες και μου δωσες τη μαχαιριά. «Αμερική;» σε ρώταγα κλαμένη.  Κι εσύ με παρηγορούσες και μου έταζες ταξίδια και γιορτές. «Θα 'ρχομαι μάνα να σε βλέπω, θα σου γράφω μάνα να μαθαίνεις τα νέα μου, θα σου τηλεφωνώ». Και σώπασα η δόλια. Τι να πω. Τα γραμμένα δεν τα αλλάζει κανείς. Το σταυρό μου έκανα μονάχα να σας προσέχει η Παναγιά και σε σφιχταγκάλιασα. Πάνε και τα ασβεστώματα. Πάνε και οι γιορτές. Και το τσικάλι δεν το γεμίζω. Μια γυναίκα είμαι τι να κάθομαι να ψήνω; Δυο παξιμάδια και τυρί και λίγο από το κρασί του μπάρμπα σου του Στελλή.

     Μα είναι τώρα ένας χρόνος παλληκάρι μου και γράφω και ξαναγράφω  στο χαρτί λόγια και λόγια πονεμένα και όλο το σκίζω μήπως και σε πικράνω. Θα ‘ρχομαι μου έλεγες μα ξέχασες τη μάνα σου εδώ. Κι όλο μου λες «Λίγο ακόμα κάνε υπομονή... μάνα και θα ‘ρθω» στο τηλέφωνο. Και όλο κάνω υπομονή και αναπνέω. Μα τούτο το «Λίγο ακόμα» δεν το αντέχει πια το κορμί μου. Σβήνει το καντηλάκι. Και ο Κωστής μου με περιμένει.

 

 

Έλα αγόρι μου, έλα να ασβεστώσω. Έλα στο λίγο ακόμα μου… έλα μου λίγο ακόμα…

Η μάνα σου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

22 Σχόλια

  1. drmakspy

    Το διάβαζα με ένα κόμπο στο λαιμό…. Με το ζόρι κράταγα το δάκρυ από το να κυλήσει… Βλέπεις είμαι στην δουλειά…. Και τελικά δεν τα κατάφερα… Οι λέξεις σου γίνανε φράσεις “κλειδιά” και ξεκλείδωσαν τις πηγές των ματιών μου…. Όρμησαν έξω δάκρυα μαζί με το συναίσθημα από την ψυχή, εκείνο που λίγο πριν πολιορκούσε την καρδιά μου και την έσφιγγε ολόγυρα…

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Καλημέρα Σπύρο. Η ευαισθησία σου ξεχειλίζει τόσο στα ποίηματα όσο και στα σχόλιά σου.
      Σε ευχαριστώ για το αγκάλιασμα σε τούτο το γράμμα…

      Απάντηση
  2. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Λίγο πολύ όλες οι μανάδες έτσι νιώθουμε για τα παιδιά μας Μα εσύ τα λες τόσο μα τόσο ωραία. ΕΙλικρινά με συγκίνησες…

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ.
      Είναι εικόνες που εύκολα μπορούν να υπάρξουν ή να μοιάζουν… Ας ευχηθούμε σε όλους μας…να μην αφήνουμε το χρόνο να περνά…το μετά είναι αργά. Την καλημέρα μου

      Απάντηση
  3. evangeloukissa

    Ε μωρέ Μάχη, τι με κάνεις έτσι πρωί πρωί!… Ε, να σε πάρει ευχή ώρες ώρες μ’ αυτά που γράφεις…

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Δίνω υπόσχεση… το επόμενο κείμενό μου που θα ανέβει…θα σε κάνει να γελάσεις!!!

      Καλημέρα Κατερίνα και καλή εβδομάδα να έχουμε!

      Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Έχεις έναν μοναδικό τρόπο με τη γραφή σου να συγκλονίζεις Μάχη μου!Να είσαι καλά!Την καλημέρα μου και καλή εβδομάδα!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Άννα μου σε ευχαριστώ πολύ για τα γλυκά σου λόγια.
      Τούτη την επιστολή την έγραψα με πολύ όμορφη παρέα οφείλω να ομολογήσω. Λέγεται “Η θάλασσα” και είναι ορχηστρικό του Γιάννη Μαρκόπουλου. Είναι καμιά φορά η μουσική αρχηγός για να γεννήσει κάποιο συναίσθημα…

      την καλημέρα μου και καλή εβδομάδα!

      Απάντηση
      • Άννα Ρουμελιώτη

        Το συγκεκριμένο ορχηστρικό πράγματι γέννησε απίστευτα συναισθήματα … ειχες την καλύτερη παρέα λοιπόν 🙂

        Απάντηση
  5. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Αληθινό, βαθιά ανθρώπινο, βγαλμένο μέσα από το ελληνικό βίωμα τού πόνου και τής ξενιτάς. Βγαλμένο από το πικρό μας σήμερα …

    Υπέροχο Μάχη …

    Απάντηση
  6. Σοφία Ντούπη

    Κάποιοι μίλησαν για ομάδες και καλά λόγια που γράφονται από κλίκες.
    Κι εγώ αναρωτιέμαι. Από τη στιγμή που διάβασα το μικρό σου διαμαντάκι, αναρωτιέμαι πώς να τα καταφέρω και να μείνω ασυγκίνητη στα λόγια σου;
    Πώς να μην κλάψω και να μην ξαναπώ ότι για μια ακόμη φορά με συγκλόνισες!!!
    Σου εύχομαι να είσαι πάντα καλά και να μας “παιδεύεις” και να μας συγκινείς και να μας συγκλονίζεις, κάθε φορά που μοιράζεσαι τις σκέψεις και την ψυχή σου μαζί μας. Ευχαριστώ.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Για αυτές τις …”κλικες” θέλω να γράφω και με αυτες να μοιράζομαι τα συναισθήματά μου. Το ευχαριστώ μου στέκει λίγο και μικρό απέναντί σας. Είναι ευλογία να έχω τέτοιους αναγνώστες . Καλό σας βράδυ

      Απάντηση
  7. Pola Vakirli

    Βαθιά ανθρώπινο Μάχη, συγκινητικό, μαχαίρι στην ψυχή των μανάδων των ξενιτεμένων παιδιών από την εποχή της γιαγιάς μου μέχρι και τη δική μου!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ για το πέρασμά. Το κακό είναι ότι κάνει κύκλους η Ιστορία…
      Λίγο καθυστερημενα σας εύχομαι χρόνια πολλά με υγεία και με πολλες δημιουργικές στιγμές. Καλό βράδυ!

      Απάντηση
  8. Ελένη Ιωαννάτου

    Μάχη μου ο τρόπος που βιώνεις τα γεγονότα και τον κόσμο γύρω σου, είναι τόσο τρυφερός, τόσο γλυκός!!!
    Στο τέλος δεν άντεξα και δάκρυσα!!! Ως την ψυχή μου έφτασε το δάκρυ αυτό!!! Αν και δεν έχω εγώ παιδιά.

    Σ’ ευχαριστώ!!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Ελένη μου δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο για έναν συγγραφέα/ποιητή -κι εσύ το ξέρεις καλά αυτό – από το να μιλά στην ψυχή εκείνου που το διαβάζει. Σε ευχαριστώ για το συναισθηματικό μοίρασμα…

      Καλό σου απόγευμα

      Απάντηση
  9. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Μα είναι τώρα ένας χρόνος παλληκάρι μου και γράφω και ξαναγράφω στο χαρτί λόγια και λόγια πονεμένα και όλο το σκίζω μήπως και σε πικράνω. Θα ‘ρχομαι μου έλεγες μα ξέχασες τη μάνα σου εδώ”

    Καημός ανομολόγητος η ξενιτιά… όποιος τον έζησε ή τον ζει, ξέρει… καταλαβαίνει.
    Άγγιξες τα φυλλοκάρδια μου, Μάχη μου!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Είναι πολύ ψυχοφθόρα μια τέτοια απόσταση…πόσο μάλλον όταν μια μάνα μένει μόνη της και δέχεται σιωπηλά τούτο το ξεκόρμισμα…

      Την καλησπέρα μου. Σας ευχαριστώ για το πέρασμα..

      Απάντηση
  10. Ανώνυμος

    Δυνατό, πολύ δυνατό

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!