Επιλέξτε Page

Λιμάνι ψυχών

21.12.2015

 

ship_refugees

 

Χθες κατέβηκα στο λιμάνι, ήθελα τόσο να περπατήσω, ν’ ανασάνω λίγο καθαρό αέρα, να δω τους ψαράδες με την πραμάτεια τους, να φύγω μακριά από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού. Κουράστηκα τα ίδια και τα ίδια, όλο δουλειές, παιδιά, μαγειρέματα, τίποτε διαφορετικό.

Το βλέμμα μου στράφηκε στα φώτα από τα καΐκια. Τέτοια ώρα φεύγουν για ψάρεμα, σκέφτηκα και κατηφόρισα προς το μέρος τους. Όσο πλησίαζα, τόσο δυνάμωναν οι φωνές και γίνονταν κραυγές.

Παραξενεύτηκα, άρχισα να τρέχω, ήθελα να φτάσω γρήγορα να δω τι γίνεται. Οι ψαράδες κουβαλούσαν στα χέρια τους «τη νυχτερινή ψαριά τους». Μάνες με μωρά, εξαϋλωμένους γέροντες, παιδιά απορημένα και κλαμμένα, παιδιά άψυχα ακουμπισμένα στο ψυχρό τσιμέντο, που νοτιζόταν από το βρεγμένο σωματάκι τους. Κι οι κραυγές των γονιών να διασχίζουν τον αέρα σαν βόμβες, μόνο που ο πόλεμος είναι μακριά και οι απώλειες δίπλα μας.

Έτρεξα να βοηθήσω μαζί με άλλους, η ώρα περνούσε και το κινητό άρχισε να χτυπά, από το σπίτι μ’ αναζητούσαν, δεν προλάβαινα ν’ απαντήσω, μόνο να σκέφτομαι το γυρισμό στο σπίτι και μια αγκαλιά σε όλους, χωρίς παράπονα, χωρίς γκρίνιες αυτή τη φορά…

 

_

γράφει η Φωτεινή Χατζηβασιλείου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

Διαβάστε κι αυτά

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

Αταβισμός

Αταβισμός

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1936             Ένα χλωμό φεγγάρι κρεμόταν πάνω απ’ το κοιμισμένο χωριό. Ησυχία επικρατούσε σ’ όλον τον οικισμό και μονάχα στο διώροφο πέτρινο σπίτι απέναντι από την εκκλησία υπήρχε ακόμη φως. Στο πάνω πάτωμα μια πόρτα ξεκλειδώθηκε. Ο πατέρας...

Writing Steps

Writing Steps

Η Δημιουργική Γραφή ως διδακτικό αντικείμενο δεν αναζητά συγγραφικά ταλέντα. Συμμετέχει όμως ενεργά στη διαμόρφωση ενός δημιουργικού νου, όπως το έθετε ο Gianni Rodari όταν σημείωνε πως δημιουργικός νους είναι αυτός που «πάντα δουλεύει, που πάντα ρωτάει, που...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    πόσο απλά εξαφανίζονται τα προβλήματά μας…όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη βίαιη και σκληρή πραγματικότητα άλλων συνανθρώπων μας… Λίγα λόγια…ικανά να δώσουν ένα ταρακούνημα χωρις βέβαια να πρέπει να είναι η σύγκριση των προβλημάτων η επιθυμητή αντιμετώπιση των καταστάσεων…

    Απάντηση
  2. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πόσο απλά μας περιέγραψες την ιστρία σου και πόσο έντονα τη νιώσαμε…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου