Select Page

Μάνα

Μάνα

Με κράμα σπάνιο απ’ αγάπη, στοργή κι ένα σου χάδι,

με μεγάλωσες εσύ...

Τι κι αν αγκάθινα τα χέρια σου ήσαν στη ζωή,

σε μένα ήσαν βελούδινα, μετάξι στην υφή,

Κάθε που βράδιαζε, τ' αστέρι μετακόμιζε στο πρόσωπό σου,

ήσαν το δάκρυ που ακροβατούσε απ' τον πικρό καημό σου.

Τι κι αν συνέβαιναν σε σένα βάσανα και τρικυμία,

σε μένα στάζανε αγάπης στάλες, φιλιά ζεστά για προστασία...

Κάθε που νύχτωνε μες στο αγιάζι και την παγωνιά,

τον ήλιο έφερνες χωρίς φειδώ, με την ζεστή σου τη καρδιά.

Κάθε που πάλευα στα κύματα μες στου αγέρα τον θυμό,

εσύ ‘σουν το κατάρτι, το λευκό πανί κι η άγκυρα μες στον βυθό.

Καταβουίζουν οι ανέμοι, κι εσύ με την περίσσεια αγάπη που απλόχερα

προσφέρεις, δεν μένει παρά κάλμα... μπουνάτσα, όσο κι αν υποφέρεις...

Σε αδηφάγους δρόμους αν πλανιέμαι, δεκανίκια αν βαστώ,

ένα χέρι θα 'ναι πάντοτε δικό μου, ένα χέρι απαλό,

Μάνα είσαι εσύ,

σ' ευχαριστώ...

 

_

γράφει ο Δημήτρης Αλεξόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

6 Σχόλια

  1. Spiros Makrigiannis

    Η συγκίνηση περίσσεια…. Εύχομαι να μπορεί να το διαβάσει όπως πρόλαβε η δική μου να διαβάσει ένα για εκείνη 20 μέρες πριν φύγει…

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Υπέροχο μπράβο σας!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!