Μάτια ερμητικά κλειστά

15.10.2019

Με τα μάτια κλειστά είναι καλύτερα

με βλέπω να μιλώ

να γελώ

να κλαίω

να θυμώνω

 

μισός εδώ

και μισός στο στερέωμα

λυμένος στα κατάρτια

και πάνω στα διερχόμενα νέφη

 

γλιστρώντας μέσα μου κάτι κρυφό

απόκρυφο

αφού κανείς έξω από μένα

δεν υπάρχει να το διαβάσει.

 

Διπλώνομαι και ξεδιπλώνομαι σαν πέταλο

σαν πυρετός

που δε χάνεται με τις ενέσεις

και τα φάρμακα

 

αφουγκράζομαι

κι ακούω των λέξεων την ψιλή βροχή

φωνές στα ξεροπήγαδα και στις χαράδρες

πώς σκούζουν τα λυκόπουλα

 

κοιτάζω τα βουνά

κι ούτε καταλαβαίνω πώς φτάνω στην κορυφή τους

τη θάλασσα κοιτάζω κι η πείνα μου φουσκώνει

παφλάζοντα νερά με τραβούν

στον κόσμο τ’ ανοιγμένο στόμα.

 

Ξαγρυπνώ

γέρνω στην κόψη της σελήνης μετρώντας γερανούς

σκαλώνω στ’ ανοιγμένο φτερό σου

κρεμιέμαι

χωρώ στην αγκαλιά σου

και ψηλαφώ το ρίγος σου

γίνομαι δάκρυ λαμπερό

άλογο που καλπάζει σε τρυφερές πεδιάδες.

 

Εδώ το κόκκινο

το πράσινο

το γαλάζιο

 

μια λεύκα θροΐζει

ένας σπόρος σκιρτά

ένα βρέφος ξυπνά

μικρά ματάκια με κοιτάζουν μ’ απορία.

 

Κομμάτια γίνονται τοίχοι

από χρυσάφι και μάρμαρο.

 

Αιωρούμαι

διαλύομαι

διάφανος χάνομαι μαζί με ξωτικά και πνεύματα

μαζί με τους νεκρούς που ξυπνούν

 

βαδίζοντας ακροποδητί

σβήνοντας τα ονόματα στα μνήματα

και στήνοντας καραούλι.

 

Άφοβα περνώ μ’ ανοιχτά αυτιά για την Ιθάκη.

 

Με τα μάτια κλειστά είναι καλύτερα

ένα πελώριο εκκρεμές

ατέλειωτα μετρά τις στιγμές μου

μέσα στο σύμπαν.

 

_

γράφει ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου