Μα αλίμονο, κάηκε ο νους. Αναδύεται η τρέλα

12.04.2018

Σπασμένα κρύσταλλα οι μέρες.

Θρύψαλα πεταμένα στα απορρίμματα του χρόνου.

Τούνελ που δεν οδήγησε ποτέ στη φωτεινή πλευρά.

Και εγώ στην κορυφή του παγόβουνου παρέα με την ηχώ μου.

Μη φεύγεις. Με ακούς; ακούς; ακούς;

Δεν είπαμε αντίο.

Ανείπωτα λόγια χορεύουν ως ανεμοστρόβιλος από κομφετί,

 με παρασύρουν στη δίνη τους.

Αποσκευές με μισοντυμένα όνειρα,

 παγωμένες   επιθυμίες.

Περίμενε να έρθω κοντά σου.

Περίμενε. Με ακούς;

Ταξίδεψες μόνος σου στην απέναντι όχθη.

Η λήθη εχθρική στις αναμνήσεις μας.

Μαχαίρια κοφτερά που εισχωρούν βίαια στην καρδιά

Και την τεμαχίζουν.

Πίστεψα πως θα ξεδιψούσα από την πηγή της Μνημοσύνης

Μα αλίμονο, κάηκε ο νους.

Αναδύεται η τρέλα.

Η μνημοσύνη χρειάζεται δυο για να υφάνει τον αργαλειό

Της ζωής.

Δυο, ακούς;

Διασίδι δεν τελειώνει όταν τελειώνει η ζωή.

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου