Select Page

Μα αλίμονο, κάηκε ο νους. Αναδύεται η τρέλα

Μα αλίμονο, κάηκε ο νους. Αναδύεται η τρέλα

Σπασμένα κρύσταλλα οι μέρες.

Θρύψαλα πεταμένα στα απορρίμματα του χρόνου.

Τούνελ που δεν οδήγησε ποτέ στη φωτεινή πλευρά.

Και εγώ στην κορυφή του παγόβουνου παρέα με την ηχώ μου.

Μη φεύγεις. Με ακούς; ακούς; ακούς;

Δεν είπαμε αντίο.

Ανείπωτα λόγια χορεύουν ως ανεμοστρόβιλος από κομφετί,

 με παρασύρουν στη δίνη τους.

Αποσκευές με μισοντυμένα όνειρα,

 παγωμένες   επιθυμίες.

Περίμενε να έρθω κοντά σου.

Περίμενε. Με ακούς;

Ταξίδεψες μόνος σου στην απέναντι όχθη.

Η λήθη εχθρική στις αναμνήσεις μας.

Μαχαίρια κοφτερά που εισχωρούν βίαια στην καρδιά

Και την τεμαχίζουν.

Πίστεψα πως θα ξεδιψούσα από την πηγή της Μνημοσύνης

Μα αλίμονο, κάηκε ο νους.

Αναδύεται η τρέλα.

Η μνημοσύνη χρειάζεται δυο για να υφάνει τον αργαλειό

Της ζωής.

Δυο, ακούς;

Διασίδι δεν τελειώνει όταν τελειώνει η ζωή.

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Άννα Μάλαμα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Παιδαγωγικά κι έκανα μετεκπαίδευση στην Ειδική Αγωγή. Εργάστηκα ως δασκάλα γενικής και ειδικής Αγωγής σε σχολεία του Έβρου, του Κιλκίς και της Θεσσαλονίκης. Όταν δε δουλεύω με τα παιδιά, μου αρέσει να διαβάζω όμορφα βιβλία. Πού και πού η πένα μου γαργαλάει το χέρι κι αραδιάζω στο χαρτί τις δικές μου ιστορίες.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Ακολουθήστε μας στο Twitter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!