Μα αλίμονο, κάηκε ο νους. Αναδύεται η τρέλα

12.04.2018

Σπασμένα κρύσταλλα οι μέρες.

Θρύψαλα πεταμένα στα απορρίμματα του χρόνου.

Τούνελ που δεν οδήγησε ποτέ στη φωτεινή πλευρά.

Και εγώ στην κορυφή του παγόβουνου παρέα με την ηχώ μου.

Μη φεύγεις. Με ακούς; ακούς; ακούς;

Δεν είπαμε αντίο.

Ανείπωτα λόγια χορεύουν ως ανεμοστρόβιλος από κομφετί,

 με παρασύρουν στη δίνη τους.

Αποσκευές με μισοντυμένα όνειρα,

 παγωμένες   επιθυμίες.

Περίμενε να έρθω κοντά σου.

Περίμενε. Με ακούς;

Ταξίδεψες μόνος σου στην απέναντι όχθη.

Η λήθη εχθρική στις αναμνήσεις μας.

Μαχαίρια κοφτερά που εισχωρούν βίαια στην καρδιά

Και την τεμαχίζουν.

Πίστεψα πως θα ξεδιψούσα από την πηγή της Μνημοσύνης

Μα αλίμονο, κάηκε ο νους.

Αναδύεται η τρέλα.

Η μνημοσύνη χρειάζεται δυο για να υφάνει τον αργαλειό

Της ζωής.

Δυο, ακούς;

Διασίδι δεν τελειώνει όταν τελειώνει η ζωή.

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου