Μεγάλωσα μαμά…

22.09.2016

A24_b

Κάτι φωτογραφίες έμειναν πια να θυμίζουν την παιδική μου ηλικία.
Τώρα φοβάμαι να τρέξω μήπως και πέσω, φοβάμαι να κλάψω μήπως φανεί εκείνη η αδυναμία κάτω από τα δάκρυά μου, φοβάμαι να λερώσω εκείνα τα παιδικά ρούχα μου που κάποτε κάλυπταν το σώμα μου και νόμιζα ότι θα με προστάτευαν μια ζωή. Τώρα κρατάω την φωνή μέσα μου, τώρα δεν κλαίω φανερά, δεν χτυπάω, εξωτερικά δεν έχω πληγή όμως εσωτερικά έχω, επουλώνω την κάθε μου πληγή, παίρνω κλωστή και βελόνα κι αρχίζω να ράβω, δεν αφήνω κανέναν να δει το τραύμα μου...
Μεγάλωσα τώρα και φοβάμαι το δάκρυ, τις φωνές, φοβάμαι ακόμα και τις λέξεις...
Ναι, ναι, εκείνες τις άτιμες λέξεις που φυλακίζουν ζωές, στιγμές και όνειρα. Μα πιο πολύ απ’ όλα φοβάμαι εκείνα τα ψεύτικα χαμόγελα, τα ψεύτικα παιχνίδια των ανθρώπων, φαίνεται ξέχασαν και εκείνοι να είναι παιδιά, ξέχασαν τότε που πρόσεχαν τα παιχνίδια τους, τα κρατούσαν αγκαλιά, με προσοχή, κι αν τύχαινε να σπάσουν ένα από δαύτα τα μάτια τους γέμιζαν δάκρυα. Τώρα την θέση των παιχνιδιών έχουν πάρει οι άνθρωποι, με την μόνη διαφορά ότι τώρα σπάνε, καταστρέφουν χωρίς ίχνος θλίψης, ψάχνουν για άλλο παιχνίδι.
Τώρα έχασα το παιδί που φώναζε, έπαιζε, γελούσε...
Μεγάλωσα, μαμά...
Μεγάλωσα, τόσο που ξέχασα πως κάποτε υπήρξα παιδί, ακόμα και τα παραμύθια που γλυκά μου ψιθύριζες κάθε βράδυ κι εγώ υποκρινόμουν πως κοιμάμαι, μα όταν με φίλαγες και έφευγες από το δωμάτιο χιλιάδες ιστορίες έπλαθα καινούργιες, με πρίγκιπες, νεράιδες, με ξωτικά. Ξέχασα μαμά τις κυριακάτικες μυρωδιές, τις αγκαλιές...
Μόνο εκείνες οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες έχουν μείνει πια…
Φοβάμαι μαμά, δεν μπορείς να με προστατέψεις, δεν μπορείς να μου πεις να μην φοβάμαι, δεν μπορείς να μου πεις ότι τα τέρατα δεν υπάρχουν, γιατί υπάρχουν μαμά, όλα κατοικούν εδώ, μου κρατάνε συντροφιά, δεν είναι τόσο τρομαχτικά όσο φανταζόμουν μικρή.
Απλά να…
Είναι που κάποιες φορές θέλω να θυμάμαι πως κάποτε υπήρξα και εγώ παιδί, κάποτε είχα αγνή ψυχή… Θέλω να θυμάμαι κάποια βράδια, να φτιάχνω ιστορίες βγαλμένες από παραμύθια...

-

γράφει η Ειρήνη Τσαγκαρίδη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Είναι στο χέρι μας να κρατάμε και να συντηρούμε τις παιδικές μας ηλικίες. Εξάλλου είναι αποτυπώματα στην ψυχή μας… Ομορφα γραμμένη αυτή η…ανάγκη για λίγη περισσότερη αθωότητα

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου