Μεγάλωσα μαμά…

22.09.2016

A24_b

Κάτι φωτογραφίες έμειναν πια να θυμίζουν την παιδική μου ηλικία.
Τώρα φοβάμαι να τρέξω μήπως και πέσω, φοβάμαι να κλάψω μήπως φανεί εκείνη η αδυναμία κάτω από τα δάκρυά μου, φοβάμαι να λερώσω εκείνα τα παιδικά ρούχα μου που κάποτε κάλυπταν το σώμα μου και νόμιζα ότι θα με προστάτευαν μια ζωή. Τώρα κρατάω την φωνή μέσα μου, τώρα δεν κλαίω φανερά, δεν χτυπάω, εξωτερικά δεν έχω πληγή όμως εσωτερικά έχω, επουλώνω την κάθε μου πληγή, παίρνω κλωστή και βελόνα κι αρχίζω να ράβω, δεν αφήνω κανέναν να δει το τραύμα μου...
Μεγάλωσα τώρα και φοβάμαι το δάκρυ, τις φωνές, φοβάμαι ακόμα και τις λέξεις...
Ναι, ναι, εκείνες τις άτιμες λέξεις που φυλακίζουν ζωές, στιγμές και όνειρα. Μα πιο πολύ απ’ όλα φοβάμαι εκείνα τα ψεύτικα χαμόγελα, τα ψεύτικα παιχνίδια των ανθρώπων, φαίνεται ξέχασαν και εκείνοι να είναι παιδιά, ξέχασαν τότε που πρόσεχαν τα παιχνίδια τους, τα κρατούσαν αγκαλιά, με προσοχή, κι αν τύχαινε να σπάσουν ένα από δαύτα τα μάτια τους γέμιζαν δάκρυα. Τώρα την θέση των παιχνιδιών έχουν πάρει οι άνθρωποι, με την μόνη διαφορά ότι τώρα σπάνε, καταστρέφουν χωρίς ίχνος θλίψης, ψάχνουν για άλλο παιχνίδι.
Τώρα έχασα το παιδί που φώναζε, έπαιζε, γελούσε...
Μεγάλωσα, μαμά...
Μεγάλωσα, τόσο που ξέχασα πως κάποτε υπήρξα παιδί, ακόμα και τα παραμύθια που γλυκά μου ψιθύριζες κάθε βράδυ κι εγώ υποκρινόμουν πως κοιμάμαι, μα όταν με φίλαγες και έφευγες από το δωμάτιο χιλιάδες ιστορίες έπλαθα καινούργιες, με πρίγκιπες, νεράιδες, με ξωτικά. Ξέχασα μαμά τις κυριακάτικες μυρωδιές, τις αγκαλιές...
Μόνο εκείνες οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες έχουν μείνει πια…
Φοβάμαι μαμά, δεν μπορείς να με προστατέψεις, δεν μπορείς να μου πεις να μην φοβάμαι, δεν μπορείς να μου πεις ότι τα τέρατα δεν υπάρχουν, γιατί υπάρχουν μαμά, όλα κατοικούν εδώ, μου κρατάνε συντροφιά, δεν είναι τόσο τρομαχτικά όσο φανταζόμουν μικρή.
Απλά να…
Είναι που κάποιες φορές θέλω να θυμάμαι πως κάποτε υπήρξα και εγώ παιδί, κάποτε είχα αγνή ψυχή… Θέλω να θυμάμαι κάποια βράδια, να φτιάχνω ιστορίες βγαλμένες από παραμύθια...

-

γράφει η Ειρήνη Τσαγκαρίδη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Είναι στο χέρι μας να κρατάμε και να συντηρούμε τις παιδικές μας ηλικίες. Εξάλλου είναι αποτυπώματα στην ψυχή μας… Ομορφα γραμμένη αυτή η…ανάγκη για λίγη περισσότερη αθωότητα

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου