Μερικές φορές…

17.09.2016

Μερικές φορές το μόνο που θέλω είναι να ακούσουμε αγκαλιά, μαζί το ίδιο τραγούδι κάτω από το φεγγάρι. Να μην μιλάμε, να μην γελάμε. Να καθόμαστε ακίνητοι και να αφήνουμε τις νότες της μουσικής και το φως του φεγγαριού να διαπεράσουν το πιο βαθύ σημείο της ψυχής μας.

Όχι συγκινήσεις, όχι δάκρυα, όχι μεγάλα λόγια. Μερικές φορές το μόνο που θέλω είναι να βλέπω τα αόρατα αισθήματα να αιωρούνται πάνω από το κεφάλι μου και να καταλήγουν, όχι ψηλά στον ουρανό, μα κάτω, στα έγκατα της γης. Όχι μεγάλα λόγια. Όχι λόγια. Μόνο αισθήματα. Αισθήματα ειλικρινά, αληθινά, πραγματικά. Αισθήματα που δεν μπορεί κανείς να τα περιγράψει, ούτε να τα ζωγραφίσει. Αισθήματα που συνοδεύονται τέλεια μόνον από την μουσική…

Και ίσως αυτό που θέλω αυτές τις «μερικές φορές» να είναι το πιο δύσκολο να γίνει. Και όχι γιατί μας λείπει το φεγγάρι. Ούτε γιατί μας λείπει η μουσική. Γιατί μάθαμε να υποτιμούμε την σιωπή. Μάθαμε να ανοίγουμε το στόμα μας και να λέμε, να λέμε, να λέμε…

Και ξεχάσαμε πόσο σημαντική είναι η σιωπή. Ξεχάσαμε πόση ζωή μας δίνει. Ξεχάσαμε να την θυμόμαστε. Και δεν μάθαμε να την ερμηνεύουμε. Δεν μάθαμε να την εκτιμάμε. Δεν μάθαμε να την αναζητούμε. Δεν μάθαμε να είμαστε ευτυχισμένοι με αυτήν…

Θάψαμε τους εαυτούς μας ζωντανούς, κάτω από ένα τεράστιο, πολυσέλιδο λεξικό και αφήσαμε τις ψυχές μας να εξαρτώνται μόνο και αποκλειστικά από αυτή τη λίγη, φτηνιάρικη ταφόπλακα.

Και ναι, πράγματι, μερικές φορές το μόνο που θέλω είναι να σπάσω αυτήν την ταφόπλακα και να μην αφήσω άλλο τον εαυτό μου παγιδευμένο πίσω από τα αόρατα κάγκελα των λέξεων.

Να μην σου μιλήσω και να μην μου μιλήσεις.

Να μην σε πιστέψω και να μην πιστευτώ.

Μερικές φορές το μόνο που θέλω είναι να χαθώ πέρα από τα όρια που μου ορίζονται και να ψάξω να βρω έναν νέο ορίζοντα… χωρίς λόγια… χωρίς λέξεις… με παρέα μόνο το φως του φεγγαριού και τις νότες τις πιο γλυκιάς και όμορφης μουσικής…

 

_

γράφει η Άντια Αδαμίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Καμιά φορά κάποια κείμενα που βρίσκω εδώ…κουμπώνουν απίστευτα στις δικές μου σκέψεις… Μου άρεσε πολύ Άντια…

    Απάντηση
    • Άντια Αδαμίδου

      αχ βρε Μάχη μου! σε ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου