Μες στο κουβάρι

10.02.2016

 

 

Σαν κουβάρι ξετυλίγεται η πόλη
και σαν μίτος μυστικός
κι αναταράζεται και βολοδέρνει
σαν ξεχασμένος κήπος, που
κάθε φύλλο απ΄τα κλαδιά του
αρχίζει και μαραίνει.
Και οι τύχες των ανθρώπων
ανακατωμένες
οι φλέβες από το αίμα ξεχασμένες
απρόθυμα να ξεδιπλώνονται τα χέρια
και η ψυχή να σέρνεται σαν μοιρολόι.
Ποιος ουρανός της στέρησε τα αστέρια;
Ποιος ήλιος κρύφτηκε
και πάλι προδομένος
σε σκοτεινούς παράδρομους
στην πόλη φάντασμα
με ζωντανούς-νεκρούς και αλλοπαρμένους;
Ποιο φως αντάριασε για μια στιγμή
μα ύστερα ξεθύμανε
και σφιχτά έκρυψε μέσα του
ετούτη την οργή;
Ποιο όνειρο πάλι αμαυρώθηκε
ποια προσδοκία ποιος σκοπός
ποια καρδιά θάφτηκε πάλι ζωντανή
και βούλιαξε ξέπνοη μες στην παλιά πληγή;
Μες στο κουβάρι πια μπλεγμένα
τόσα ερωτήματα αναπάντητα
και χιλιοειπωμένα
μες στο κουβάρι αυτής της πόλης
λυγμοί βουβοί οι απαντήσεις
και ατέλειωτοι χειμώνες.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    “…ποιο όνειρο πάλι αμαυρώθηκε, ποια προσδικία ποιος σκοπός,ποια καρδιά θάφτηκε πάλι ζωντανή και βούλιαξε ξέπνοη μες στην παλιά πληγή”
    Αχ βρε Άννα θαρρείς και διαβάζεις τις καρδιές των ανθρώπων όταν πονάνε!!!! ΥΠΈΡΟΧΟ.

    Απάντηση
  2. Σουλελέ Χριστίνα

    Αναπάντητα τα ερωτήματα πλεγμένα σε κουβάρι…
    Και μέσα σε αυτό το κουβάρι, η ψυχή παλεύει και πονά. Καλύτερα δε θα μπορούσες να τα γράψεις Άννα. Καλό βράδυ!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Σαν από κουβάρι ξετύλιξες κι εσύ τις λέξεις και τις εικόνες και με το μίτο σου έφτιαξες ένα μαγικό αποτέλεσμα ένα μαγικό ποίημα! Την καλημέρα μου.

    Απάντηση
  4. Έλενα Σαλιγκάρα

    Ένταση και λυγμός το ποίημά σου Άννα μου. Την καλημέρα μου 🙂

    Απάντηση
  5. Ελένη Ιωαννάτου

    Μαζί τυλιγμένοι στο ίδιο κουβάρι, μαζί κρεμόμαστε ή κρεμασμένοι απ’ την ίδια κλωστή!!

    Πολύ όμορφο Άννα μου!!!

    Απάντηση
  6. Rea Zacharia

    Υπέροχο, Άννα.
    Κλωστές ο πόνος, οι λέξεις σου λύνουν τα κουβάρια.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου