Μες στο κουβάρι

10.02.2016

 

 

Σαν κουβάρι ξετυλίγεται η πόλη
και σαν μίτος μυστικός
κι αναταράζεται και βολοδέρνει
σαν ξεχασμένος κήπος, που
κάθε φύλλο απ΄τα κλαδιά του
αρχίζει και μαραίνει.
Και οι τύχες των ανθρώπων
ανακατωμένες
οι φλέβες από το αίμα ξεχασμένες
απρόθυμα να ξεδιπλώνονται τα χέρια
και η ψυχή να σέρνεται σαν μοιρολόι.
Ποιος ουρανός της στέρησε τα αστέρια;
Ποιος ήλιος κρύφτηκε
και πάλι προδομένος
σε σκοτεινούς παράδρομους
στην πόλη φάντασμα
με ζωντανούς-νεκρούς και αλλοπαρμένους;
Ποιο φως αντάριασε για μια στιγμή
μα ύστερα ξεθύμανε
και σφιχτά έκρυψε μέσα του
ετούτη την οργή;
Ποιο όνειρο πάλι αμαυρώθηκε
ποια προσδοκία ποιος σκοπός
ποια καρδιά θάφτηκε πάλι ζωντανή
και βούλιαξε ξέπνοη μες στην παλιά πληγή;
Μες στο κουβάρι πια μπλεγμένα
τόσα ερωτήματα αναπάντητα
και χιλιοειπωμένα
μες στο κουβάρι αυτής της πόλης
λυγμοί βουβοί οι απαντήσεις
και ατέλειωτοι χειμώνες.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ο πρόσφυγας

Ο πρόσφυγας

Ξεριζωμένος απ’ τον τόπο μου, απογοητευμένος απ’ τη ζωή, φεύγω για τόπους μακρινούς, για μια καινούργια αρχή. Μες στη βάρκα με τη τρικυμία ψάχνω μια ηλιαχτίδα σωτηρίας. Μάταια όμως. Του ανέμου τα φυσήματα και της θάλασσας τα ξεβράσματα  βγάζουν στην επιφάνεια σώματα....

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    “…ποιο όνειρο πάλι αμαυρώθηκε, ποια προσδικία ποιος σκοπός,ποια καρδιά θάφτηκε πάλι ζωντανή και βούλιαξε ξέπνοη μες στην παλιά πληγή”
    Αχ βρε Άννα θαρρείς και διαβάζεις τις καρδιές των ανθρώπων όταν πονάνε!!!! ΥΠΈΡΟΧΟ.

    Απάντηση
  2. Σουλελέ Χριστίνα

    Αναπάντητα τα ερωτήματα πλεγμένα σε κουβάρι…
    Και μέσα σε αυτό το κουβάρι, η ψυχή παλεύει και πονά. Καλύτερα δε θα μπορούσες να τα γράψεις Άννα. Καλό βράδυ!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Σαν από κουβάρι ξετύλιξες κι εσύ τις λέξεις και τις εικόνες και με το μίτο σου έφτιαξες ένα μαγικό αποτέλεσμα ένα μαγικό ποίημα! Την καλημέρα μου.

    Απάντηση
  4. Έλενα Σαλιγκάρα

    Ένταση και λυγμός το ποίημά σου Άννα μου. Την καλημέρα μου 🙂

    Απάντηση
  5. Ελένη Ιωαννάτου

    Μαζί τυλιγμένοι στο ίδιο κουβάρι, μαζί κρεμόμαστε ή κρεμασμένοι απ’ την ίδια κλωστή!!

    Πολύ όμορφο Άννα μου!!!

    Απάντηση
  6. Rea Zacharia

    Υπέροχο, Άννα.
    Κλωστές ο πόνος, οι λέξεις σου λύνουν τα κουβάρια.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου