Επιλέξτε Page

Μετάβαση

8.03.2016

Ποια είμαι;
Η ψυχή από ποιο βάθος και ποιο έρεβος έρχεται;
Μόνη της είναι;
Ποιανού Θεού το σημάδι κουβαλώ;
Ποιος Θεός με άγγιξε και με σημάδεψε;
Βαθιά μέσα μου, μουρμουρίζει τα λόγια της Πυθίας.
Αναφιλητά για την ορφάνια της ψυχής.
Αναζητώ τα ίχνη του κατά μήκος της ακτογραμμής.
Ψάχνω το πρόσωπό του, από τη Δήλο στους Δελφούς και μετά σκαρφαλώνω στις Βάσσες.
Τα μονοπάτια μου.
Εγώ και το τρελό τριζόνι που μ' ακολουθεί.
Αχνή ομίχλη και φωνές από τα βάθη του Άδη να φωνάζουν.
- Μην προχωρείς! Είναι επικίνδυνα!
Μόνη να ψάχνω τα Θεία Μάτια.
Ιερή ιαχή στον αέρα και το φλύαρο τριζόνι στα πόδια μου.
Η καμπάνα σταματά με το τέλος του ονείρου.
Αναζητώ την ιερή φωτιά... και το τριζόνι να μη σταματά σε μια γλώσσα που αναιρεί τη λογική μου.
- Απείθαρχη! Είσαι απείθαρχη! Ο Άδης κράζει.
- Η γλώσσα των νεκρών είναι αδιάφορη για τη γλώσσα των ζωντανών! Απαντώ.
Εκείνο που καίει τα όνειρά μου είναι η ιερή φωτιά!
Ακούω τη φωνή μου, όταν κλείνω τα μάτια πριν το μεγάλο ονείρεμα, να σκορπά αγωνία:
- Ιαχή ιερή, γέννα της φωτιάς, καίω την ύπαρξή μου, στις φλόγες σου.

_

γράφει η Αρσινόη Πασχαλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

2 σχόλια

2 Σχόλια

    • Πασχαλίδου Αρσινόη

      Ευχαριστώ πολύ !

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου