Άφησέ με να καθίσω δίπλα σου

θα ξεπλύνω τη σκόνη της λήθης

θα σταλάξω στο δάκρυ σου έναν σύμμαχο.

Άφησέ με να κοιτάξω στα μάτια σου

μέσα στο βλέμμα σου τη βαθιά συστολή

μέσα στο βλέμμα σου πίκρα, στάχτη, σιωπή.

Άφησέ με για λίγο κοντά σου να έρθω.

Θα δροσίσω τα χείλη σου.

Θα κρατήσω τα χέρια σου.

Απαλά θα ξαπλώσω στο πλάι σου

δροσερή πνοή, συντροφιά σου

στη μάχη του πόνου, στης ψυχής την πληγή.

Άφησέ με και θα μείνω όσο θέλεις.

Θέλω να είμαι εδώ μαζί σου

να μην νιώθεις μόνη να μην νιώθεις «μικρή»

Είμαι εδώ μαζί σου

και σε ξέρω… και με ξέρεις

ναι με ξέρεις… με λένε… βροχή.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!