Κι εσύ λασπωμένο μου ρόδο
επιμένεις πολύ
να μου δείξεις το δρόμο
για να βαδίσω στην επόμενη στροφή
χωρίς άλλο αγκάθι στην ψυχή.
Κι εσύ ουρανέ μου ακριβέ
να με καλείς και στο γκρι
και στο μπλε…
μες στα σύννεφα άγριο πουλί
να πετάξω ψηλά κάποια στιγμή.
Ελεύθερο να χαθώ μιαν αυγή
για να γίνω καταιγίδα κι ευχή.
Θα με λένε… βροχή…

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!