Μητέρα, μη μου κρατάς το χέρι

Δημοσίευση: 10.05.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

_________________________________

Μητέρα, μη μου κρατάς το χέρι.  

Ξεδίπλωσα τα φύλλα  

της καρδιάς στον κόσμο ετούτο,  

πληγώθηκα, έμαθα. Μεγάλωσα. 

Εσύ ακόμη μου κρατάς το χέρι 

και χτενίζεις τα μαλλιά μου. 

Ακόμη με ρωτάς, 

τι κάνω, πως περνώ, αν πονάω. 

Δεν κουράστηκες; Μεγάλωσες. 

 

Μητέρα μη μου κρατάς το χέρι. 

Συθέμελη είσαι μέσα μου,  

βράχος κι ατσάλι. 

Γερές οι βάσεις, οι τοίχοι όρθιοι. 

Μόνο η στέγη στάζει ευαισθησία. 

και πρέπει να την κλείσω, με υγραίνει. 

Μητέρα, μη φοβάσαι για μένα, 

αντέχω στη φθορά του χρόνου. 

με πότισες με αλήθεια από το γάλα σου. 

Πήρα το κύτταρο απ’ το δέρμα σου, 

το αίμα από το αίμα σου.  

Μητέρα, μη μου κρατάς το χέρι. 

Τώρα πια, εγώ είμαι η μήτρα 

που επωάζει τις αξίες που έσπειρες.

___________________________________

ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ___ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

___________________________________

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. MT

    Πανέμορφα λόγια συγκινητικα… Να στε καλά..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου