book_magnifier

Σήμερα όλη μέρα ψάχνω μια λέξη. Όπως όταν ντύνεσαι για να πας σε ραντεβού και ξαφνικά κάτι λείπει. Μια ζώνη, ένα μαντίλι, ένα κόσμημα. Αισθάνεσαι ότι όλα θα πάνε στράφι αν δεν το βρεις. Ότι όλα θα καταλήξουν σε μια οικτρή αποτυχία. Ότι θα χαθεί η σαφήνεια της εικόνας που θέλεις να δώσεις. Ότι θα υπάρξει λάθος επικοινωνία. Έτσι το κείμενο μου παραμένει ανενεργό. Ανήμπορο να διαβαστεί. Ασαφές και δυσνόητο εξαίτιας μιας και μόνο λέξης. Ανυπεράσπιστο. Αναξιόμαχο. Όπως ένα όπλο χωρίς επικρουστήρα.

Στο μεταξύ ο χρόνος τρέχει. Υπάρχει προθεσμία στη δημοσίευση. Το κείμενο μπορεί να περιμένει αλλά όχι ο εκδότης. Ούτε ο αναγνώστης. Το αστείο, είναι ότι γνωρίζω το νόημά της. Η ειρωνεία, ότι συγκέντρωσα σχεδόν όλα τα συνώνυμα της, για να διαπιστώσω, ακόμα μια φορά ότι τελικά δεν υπάρχουν συνώνυμα. Κάθε λέξη γεννήθηκε για να εκφράσει κάτι διαφορετικό, ακόμα κι αν το νόημα είναι πολύ κοντινό μ’ αυτό μιας άλλης λέξης. Κάθε λέξη έχει τη δική της ζωή και το δικό της δαχτυλικό αποτύπωμα. Βρίσκομαι όμως πολύ κοντά. Είμαι σίγουρος ότι θα την αναγνωρίσω μόλις τη δω. Μόλις την ακουμπήσω. Και μόλις τη βρω θα ξεκλειδώσει το νόημα. Το κείμενο μου θα γίνει σαφές. Θα ζωντανέψει. Θα ενηλικιωθεί. Θα μιλήσει.

Θα μπορούσα, βέβαια, να το δημοσιεύσω και με μια παραπλήσια λέξη, αλλά είμαι βέβαιος ότι η λάθος λέξη θα γίνει αμέσως αντιληπτή. Ο αναγνώστης θα αισθανθεί δυσφορία, όπως στον έρωτα ο εραστής, από μια δυσάρεστη μυρουδιά, μια λάθος αναπνοή ή ένα λάθος άγγιγμα. Δεν θα το κάνω. Θα βρω τη άτιμη αυτή λέξη με κάθε θυσία ακόμα κι αν ακόμα κι αν…

Μα πού στην ευχή κρύβεται αυτή η λέξη; 

 

_

γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!