Μια μέρα…
Απ’ του μυαλού μου,
το λυχνάρι ίσως φύγεις.
Για ένα ακρογιάλι μακρινό.
Για ένα τραγούδι αλλοτινό.

Ο κόσμος άνεμος.
Ταξίδι.
Ηλιόσταλτη σιωπή,
στης πεταλούδας το αλώνι.
Θρόισμα χελιδονιού,
στα απόκρυφα των άστρων μυστικά.

Μια μέρα…
Η νεράιδα,
θα μου πει να κάνω μιαν ευχή.
Πρώτο των κλώνων φως μαργαριτάρι.
Το λυχνάρι όαση πουλιών παραδομένη.
Η φωνή μου τότε θα σωπάσει.
Μήπως χρωματίσει την ιδέα σου.
Μήπως σαγηνεύσει
το πρώτο θρόισμα τ' ονείρου στην ψυχή σου.

Σε μια Γη
που η άνοιξη επιστρέφει.
Το χαμόγελο σου,
σε τόπο ιερό κεντάει τη ζωή.
Πανάγιοι ψαλμοί στο παραθύρι της αυγής μας.
Ως να αναβλύζει ηλιαχτίδες η Αγάπη.


Τότε θα γίνω ουρανός.
Με γαλάζια φτερά
θα σκεπαστούνε οι ψυχές μας.
Αφρόπνοη ευχή εκπληρωμένη.

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!