Ποτέ δεν κατάλαβα

γιατί οι άνθρωποι

ανάβουνε κεριά;

Γιατί κάνουν προσευχή;

 

Να ικετέψουν την ιδέα...

 

Ρωτούσε η Χιονάτη

την αλήθεια.

Σου έδωσε ένα γλυκό φιλί.

Καθίσατε ώρα στη γιορτή

Σ' έναν Ουρανό άλικο.

 

Αστροντυμένος θησαυρός.

Σσσσ...

 

Γεννήθηκε η στιγμή;

 

Ποτέ δεν κατάλαβα

γιατί τα σπίτια έχουν

τοίχους.

Καθαρούς;

Γράφουμε μόνο

στο χαρτί;

 

Γιατί τις εικόνες

κρεμάμε στο σταυρό;

 

Άραγε να έχει παράθυρα

στο παράδεισο;

 

Ρωτούσε το παιδάκι

το Όνειρο.

Ύστερα το έκρυψε

στην οδό του Φεγγαριού.

 

Η Νεράιδα αποκρίθηκε.

 

Τραγούδα πάλι μανούλα...

 

Ο σκοπός ξελογιάστηκε.

 

Αγκάλιασε με να

πετάξουμε με την Αγάπη.

Νανούρισε με να

ξορκίσουμε το κακό.

 

Ποτέ δεν κατάλαβα,

ποιος έκλεψε το λυχνάρι;

Γιατί η ευχή,

μια φορά και έναν καιρό

ερωτεύτηκε τα βλέφαρα

του Ήλιου;

 

Ρωτούσε η Αλίκη

το νεράκι της ζωής.

 

Για το αύριο;

 

Στη χώρα των

Χρωμάτων.

 

Για το δικό σου παραμύθι...

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!