Μια ψεύτρα άνοιξη

Δημοσίευση: 16.03.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Η βροχή χτυπάει το παράθυρο μανιασμένα, οι στάλες - δάκρυα αντικατοπτρίζουν τη θλίψη του ουρανού απόψε, που πενθεί τον ερχομό μιας ψεύτρας άνοιξης. Ο Μάρτης καταθέτει τους όρκους του, ότι όλα θα πάνε πρίμα, ότι οι θάλασσες θα διώξουν μακρυά την αντάρα που προμηνύουν οι καιροί και κάπου στο βάθος μια ελπίδα δοκιμάζει την αντοχή των ανθρώπων. Γέλια και κλάματα  ανακατεύονται στην παλέτα που έχει χώρο μονάχα για δυο, καμία ομορφιά δεν χρήται με πινελιές αποχρώσεων, κραυγές ακούγονται από τις σκιές που κρύβονται, που χάνονται πελώριες στη λήθη της νύχτας. Και όσο το δωμάτιο γεμίζει με μικρές υποσχέσεις, τόσο το νερό της βροχής διαβρώνει συνειδήσεις χτισμένες από πέτρα. Είναι πανούργο το νερό, εισχωρεί σε κάθε χαραμάδα, καμία αμυχή δεν το φοβίζει, σκορπά τα συστατικά της πέτρας στο δρόμο και χάνονται στην απεραντοσύνη της θάλασσας. Και κάπου εκεί, ένας φίλος χαρτί βρίσκεται πρόθυμος στα χέρια σου, θαρρείς ανήμπορος να αντιδράσει, και να χαραχθούν επάνω του, με αγάπη ή με πόνο, δεν έχει σημασία γι' αυτόν, όλες οι λέξεις και τα ανείπωτα για πάντα. Και θα χαθούν στην απεραντοσύνη της μονοτονίας των διαμειφθέντων. Έχει σύννεφα απόψε και όλα είναι μέτρια. Ο χρόνος θα δώσει αξία στις σιωπές κάποια στιγμή.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Αυτή η σιγουριά της τελευταίας φράσης με ανακουφίζει…
    Όμορφο… ρέει ποιητικά..

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος.

    Πολύ ωραίο ποιητικό κείμενο!!!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφο και πολύ ποιητικό …. “Ο χρόνος θα δώσει αξία στις σιωπές κάποια στιγμή” ……. πολύ αληθινό!!!!

    Απάντηση
  4. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ καλό κείμενο. Μπράβο σας!

    Απάντηση
  5. Νίκος Φάκος

    Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τα σχόλιά σας! Καλό βράδυ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου