Μικρός τιτανικός

7.04.2019

 


Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι σκοτώνει; Η απουσία σκοτώνει, ο χωρισμός σκοτώνει. Ναι.. Κάθε χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος. Ξέρεις, λοιπόν, πόσες φορές πέθαινα για σένα; Πόσες σε ξόρκισα και άλλες πόσες σε σκότωσα; Αμέτρητες! Κι όμως εσύ εκεί, φοίνικας. Να αναγεννιέσαι ξανά και ξανά από τις στάχτες σου.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν πεθαίνει, παρά μόνο όταν πάψουμε να τον θυμόμαστε.

Και εγώ δεν σε ξεχνάω ούτε για μια γαμημένη στιγμή. Δε θέλω να σε ξεχάσω.

Ό,τι και αν κάνω είσαι πάντα εκεί ρε γαμώτο, γιατί ό,τι κι αν είπα εκείνο το βράδυ ήταν ψέμα, γιατί ό,τι λέω από εκείνο το βράδυ είναι ψέματα, ψέματα στον εαυτό μου, ψέματα στους γύρω μου, ψέματα σε όλους.

Και προσπάθησα στ’ αλήθεια θέλω να με πιστέψεις ότι το προσπάθησα. Σε έκλαψα με όλες τις τιμές. Τι κι αν είπα πως ο άνεμος θα σκορπίσει τις αναμνήσεις μου στη θάλασσα. Τι κι αν ορκίστηκα πως θα ξεχάσω τη μυρωδιά, πως θα αποτινάξω μια και καλή τις αμοιχές που έχω στην ψυχή μου. Αυτές θα μείνουν για πάντα. Και εγώ μια ζωή θα υποκρίνομαι πως δεν υπάρχεις πια.

Και κάθε πρωί θα σε σκοτώνω. Και κάθε βράδυ θα σε ανασταίνω.

Και θα σιχαίνομαι τον εαυτό μου για το πώς έχω καταντήσει, και θα θέλω να ουρλιάξω μέχρι να κλείσει η φωνή μου. Θα θέλω να τρέξω χωρίς να ξέρω που να πάω, μόνο να ξεφύγω από σένα. Αλλά ποτέ δεν θα τα καταφέρω γιατί σε κουβαλάω μέσα μου.

Και έπειτα πάλι να σε μισώ, αλλά ποτέ δεν θα καταφέρω να σε μισήσω.

Και με ένα μαχαίρι θα σκίζω και θ’ ανοίγω πάλι τις πληγές μου.

Εγώ, η ανόητη..

Ο θύτης και το θύμα σου, το εκούσιο πιόνι σου σε μια παρτίδα σκάκι που πάντα θα χάνω.

Κάποτε σου είχα πει ότι θα πέθαινα για σένα, και να που το έκανα.

Είμαι νεκρή.

Όλα περνάνε, μα τίποτα δε με αγγίζει πια.

_

γράφει η Σέβη Ευθυμίου

 

 

Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    Έτσι ακριβώς αισθανόμαστε μετά από έναν χωρισμό…
    Και ο Χρόνος, λέει, ο καλύτερος γιατρός !Σαχλαμάρες.Η πληγή ανοιχτή πάντα.

    Απάντηση
  2. G.C

    Αναγεννιέται σαν τον φοίνικα γιατί κλέβει την δύναμη σου, τρέφεται από τον πόνο σου. Αυτός θα ψάχνει το επόμενο θύμα και συ
    θα ξανασταθείς στα πόδια σου, θα γίνεις ακόμα πιο δυνατή. Όποιος δεν μάθει να πέφτει και να ξανασηκώνεται στην πρώτη απόρριψη θα μείνει επί τόπου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου