sad_girl_window

«Αν πεθάνω τώρα, λίγα πράγματα θα μείνουν από μένα πίσω. Μισό πτυχίο, ένα μισογραμμένο βιβλίο και μισός έρωτας…»
Αυτή ήταν η πρώτη μου συνάντηση μαζί της. Κι όμως, τη στιγμή που μπήκε στο γραφείο μου δεν περίμενα να ακούσω κάτι τέτοιο. Ήταν ένα κορίτσι είκοσι χρονών, με μακριά καστανά μαλλιά και γλυκά πράσινα μάτια. Θυμάμαι πως χαμογελούσε.
Την άκουγα να μιλά για το θάνατο και η ηρεμία της με τρόμαζε. Είκοσι πέντε χρόνια δούλευα σαν ψυχολόγος και είχα ξανασυναντήσει ανθρώπους με αυτοκτονικές τάσεις. Η Δήμητρα δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτούς. Δεν έκλαιγε για τα προβλήματά της, δεν είχε θυμό, δεν ήθελε να πεθάνει για να ξεφύγει. Ήταν ήδη νεκρή μέσα της. Και οι νεκροί δεν νιώθουν.
Μου μίλησε για τη ζωή της στο παρελθόν και στο παρόν. Δεν μπορούσα ούτε στο ελάχιστο να την νιώσω, το ξέραμε και οι δυο.
Είπε πως η οικογένειά της της έκλεισε ραντεβού με μένα. Μα δεν μπορούσα να την βοηθήσω. Οι ψυχολόγοι είναι για να γιατρεύουν ψυχές και η δική της είχε από καιρό καταστραφεί, δεν έπαιρνε γιατρειά.
Δεν την λυπήθηκα. Δεν ήταν από τους ανθρώπους που τους λυπάσαι. Μόνο για τον έρωτά της λυπήθηκα. Ήταν κρίμα που έμεινε μισός.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!