Μνήμη μου και μοίρα

22.11.2015

 

 

Έσυρε τ' αδράχτι μέσα βαθιά
στης αλμύρας τη δροσιά
και γέμισε το μαλλί με ναυτικούς και γλαροπούλια.
Ύστερα με τα χείλη της ιστορούσε
σε μας τα παραμύθια.

Μίλαγε εκστατικά, στυγνά βλέποντας
της οροφής τη μνήμη.
Πότε, πότε που κουραζόταν
χαμήλωνε το βλέμμα
με μάτια θαμπά σε μας.

Έλεγε για τους καιρούς
και για της θάλασσας τα στήθια
ήταν λες, να βλέπαμε με μια
τους έρωτες, τους διωγμούς
αλλά εκείνα τα συντρίμμια.

Κι όλα αυτά από μια βουτιά
που 'χει πνιγεί το νήμα...
Άνεμοι, άστρα και θεοί
καθώς περνούν της σπαταλούν
με ευχές το πρόσχαρο της βήμα.

Όπως τον έμψυχο σάλιο πισωδρομεί
απ' τα γερασμένα της φιλιά
οι ιστορίες που μας έμαθε
φορτίο, βουή μας έμεινε
όμοιο μεταναστευτικά πουλιά.

Κι αν πέρασαν από τότε
των χρόνων στιγμές π' έγιναν ρυτίδες
ακόμα σε λαβύρινθους μέσα μου
ακούγονται της γιαγιάς
εκείνες οι ιστορίες.

 

_

γράφει ο Τσαμπίκος Σπάθας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου