Μνήμη μου και μοίρα

22.11.2015

 

 

Έσυρε τ' αδράχτι μέσα βαθιά
στης αλμύρας τη δροσιά
και γέμισε το μαλλί με ναυτικούς και γλαροπούλια.
Ύστερα με τα χείλη της ιστορούσε
σε μας τα παραμύθια.

Μίλαγε εκστατικά, στυγνά βλέποντας
της οροφής τη μνήμη.
Πότε, πότε που κουραζόταν
χαμήλωνε το βλέμμα
με μάτια θαμπά σε μας.

Έλεγε για τους καιρούς
και για της θάλασσας τα στήθια
ήταν λες, να βλέπαμε με μια
τους έρωτες, τους διωγμούς
αλλά εκείνα τα συντρίμμια.

Κι όλα αυτά από μια βουτιά
που 'χει πνιγεί το νήμα...
Άνεμοι, άστρα και θεοί
καθώς περνούν της σπαταλούν
με ευχές το πρόσχαρο της βήμα.

Όπως τον έμψυχο σάλιο πισωδρομεί
απ' τα γερασμένα της φιλιά
οι ιστορίες που μας έμαθε
φορτίο, βουή μας έμεινε
όμοιο μεταναστευτικά πουλιά.

Κι αν πέρασαν από τότε
των χρόνων στιγμές π' έγιναν ρυτίδες
ακόμα σε λαβύρινθους μέσα μου
ακούγονται της γιαγιάς
εκείνες οι ιστορίες.

 

_

γράφει ο Τσαμπίκος Σπάθας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου