Μπλε γραμμή

Δημοσίευση: 5.03.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

blue-ganetsa

Μέρα ανοιξιάτικη λουλουδιασμένη
χτυπάει το τζάμι μου ο ήλιος
μα έχω φύγει από καιρό πολύ μακριά
με το βαρύ αμπέχονό μου
πήγα στον κόσμο των νεκρών
κι ας έχει τόση παγωνιά εδώ δεν με πειράζει.
Στέκομαι τώρα τόσο κοντά στη λήθη
με μαργαρίτες πληγωμένες, που τις φυλάω από παιδί
«μ’ αγαπά δεν μ’ αγαπά»… δεν σου έδωσα απάντηση.
Ίσως τώρα χωρέσουν λίγα δάκρυα στη συγγνώμη μου
ίσως γαληνέψει ο νους μου.
Σε βλέπω που στέκεσαι απέναντί μου μικρό κορίτσι
μια μπλε γραμμή όλη κι όλη μας χωρίζει
η θάλασσα κι ο ουρανός μαζί
αυτό ήταν το όνειρό μας κάποτε θυμάμαι
να παίζουμε μαζί για πάντα πάνω στη μπλε γραμμή.
Είμαι εδώ τώρα πια… μαζί σου…

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Αχ βρε Άννα! Με συγκίνησε η μπλε γραμμή σου!! Ουρανός και θάλασσα… η μπλε γραμμη. Να φανταστείς πως μικρή νόμιζα, πως από πίσω κρύβεται ένας άλλος μαγικός κόσμος και εγώ έλεγα “μια μέρα θα τον φτάσω!”.

    Απάντηση
  2. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφα τον φανταζοσουν αυτόν τον μαγικό κόσμο… Μπορεί και να υπάρχει Ελένη μου. Να είσαι καλά για το πέρασμα.

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Μια μπλε γραμμή όλη κι όλη μας χωρίζει…Έτσι μ’ αρέσει να πιστεύω μέχρι και σήμερα!!!Υπέροχο το ποίημά σου Άννα μου❤️ σ’ ευχαριστώ!!!

    Απάντηση
  4. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Η αγαπημένη μου μπλε γραμμή Σοφία μου…Εγώ σε ευχαριστώ τόσο πολύ!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου