Μπλε

26.05.2016

abstract-2384_640

Σε μια ακρογυαλιά στέκομαι ώρα, δεν ξέρω πόσο, με κλειστά μάτια. Ακούω το κύμα να μελωδεί πάνω στα βράχια. Μυρωδιά από αλάτι μού γαργαλά τη μύτη. Κάπου πιο πέρα ένα ψαροκάικο θα απομακρύνεται. Κάνει ζέστη και διψώ. Διψώ πολύ. Καλοκαίρι θα 'ναι. Τα δάχτυλά μου αγγίζουν την καυτή άμμο και καίγονται. Τα αφήνω εκεί να ματώσουν. Ιστορίες από την αιωνιότητα των βοτσάλων ακούγονται, θαρρείς από ερωτευμένους αφηγητές. Περάσαν πλοία από εδώ, ναυαγοί αγκαλιάσαν την άμμο και ευχαρίστησαν θεούς και δαίμονες που είναι ζωντανοί. Το μυαλό μου κάνει παιχνιδίσματα σε ολόλευκες οπτασίες. Ο άνεμος μένει αναποφάσιστος για το που θα ταξιδέψει. Πότε εδώ και πότε εκεί. Γύρισε και μια δροσερή αύρα αγκάλιασε το ιδρωμένο μου σώμα. Αέρας του βουνού, σκέφτηκα. Μυρωδιά από λεμόνι στους πρόποδες και έλατο στην πλαγιά του παιχνίδισε στις αισθήσεις μου. Δροσιά, ίσως βρέχει στις κορυφές του. Δεν είμαι σίγουρος αν άνοιξα τα μάτια μου, όμως την είδα. Τα σμιχτά της φρύδια αγκάλιαζαν το χαμηλωμένο της βλέμμα. Είχε νυχτώσει και τ' αστρα του ουρανού φώτιζαν το μπλε της θάλασσας. Φορούσε ένα αέρινο πανωφόρι, ξωτικό μού έμοιαζε, και περπατούσε ξυπόλιτη στην ακροθαλασσιά. Πέρασε από μπροστά μου και με βιαστικές κινήσεις έτριψα τα μάτια μου μήπως και ονειρεύομαι. Δεν έβγαλα συμπέρασμα. Έμεινα να την κοιτώ αποσβολωμένος καθώς απομακρυνόταν. Ο καρπός της στολισμένος με Μαγιάτικες ευχές. Τα μαλλιά της ριχτά να κρύβουν την ομορφιά του λαιμού της και η πλάτη της να εκτίθεται στο φεγγαρόφως. Ο χρόνος σταμάτησε και έμεινα ακίνητος μέχρι που ξημέρωσε. Μια στιγμή στην αιωνιότητα χαραγμένη ανεξίτηλα. “Γύρω μου θα 'ναι όλο το μπλε του ουρανού και της θάλασσας κι εσύ θα λείπεις”, ψιθύρισα...

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Μάρθα Δήμου

    “Ιστορίες από την αιωνιότητα των βοτσάλων ακούγονται, θαρρείς από ερωτευμένους αφηγητές. Περάσαν πλοία από εδώ, ναυαγοί αγκαλιάσαν την άμμο και ευχαρίστησαν θεούς και δαίμονες που είναι ζωντανοί. Το μυαλό μου κάνει παιχνιδίσματα σε ολόλευκες οπτασίες. Ο άνεμος μένει αναποφάσιστος για το που θα ταξιδέψει.” … Είναι από τις φράσεις που προκαλούν το θαυμασμό για τη φαντασία και επιδεξιότητα του δημιουργού. Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  2. Καλλιόπη Κουντουρόγιαννη

    Πανέμορφη γραφή, γεμάτη εικόνες και συναισθήματα. Μπράβο!

    Απάντηση
  3. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Η θάλασσα έχει πάντα μια μαγεία να προσφέρει στους λάτρεις του μπλε ….του απέραντου γαλάζιου….Η περιγραφή όμως αυτή την κάνει ακόμα ωραιότερη και μας ταξιδεύει σαν ένα κα’ί’κι με ολάσπρα πανιά… Η άμμος παιχνιδίζει μέσα από την πανέμορφη οπτασία ….
    Μπράβο , Νίκο !

    Απάντηση
  4. Νίκος Φάκος

    Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας, καλό βράδυ! 🙂

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου