Μπορεί ο παράδεισος να περιμένει;

10.08.2015

 

ganetsa 10-8-15 

Κατέβασε τα γυαλιά ηλίου στην άκρη της μύτης του και κοίταξε ξανά την πινακίδα στη διασταύρωση.

Παράδεισος 9km.

Ήταν χιλιάδες ναυτικά μίλια μακριά από την Ελλάδα και τη δική του προσωπική κόλαση, με μόνη προσδοκία να αποφορτιστεί από την αρνητικότητα που περιέβαλε τη ζωή του το τελευταίο διάστημα και ξαφνικά αντίκριζε μια δελεαστική, αν και σχετικά παλιά πινακίδα που διεκδικούσε την προσοχή του μέσα από δέκα γράμματα:

Π-α-ρ-ά-δ-ε-ι-σ-ο-ς

Όταν αποφάσισε να επισκεφθεί την Κούβα γνώριζε πολύ καλά πως θα εξερευνούσε έναν από τους τελευταίους επίγειους παραδείσους αλλά πόσες πιθανότητες υπήρχαν να βρεθεί μπροστά σε μια προτροπή να στρίψει αριστερά τυπωμένη στα ελληνικά, στη μέση μιας Ισπανόφωνης λατινικής χώρας;

Έριξε μια ματιά στον χάρτη που είχε ανοιχτό στο διπλανό κάθισμα του αυτοκινήτου. Είχε σημειώσει με κόκκινο στυλό τη διαδρομή που θα ακολουθούσε και με κίτρινο φωσφορίζον μαρκαδόρο τα σημεία που θα σταματούσε. Δεν έβλεπε πουθενά τον συγκεκριμένο προορισμό.

Η γενετήσια περιέργεια του ν’ ανακαλύπτει την αλήθεια πίσω από κάθε μυστήριο που κέντριζε το ενδιαφέρον του συναγωνιζόταν την εμμονική συνήθεια του να μη βγαίνει ποτέ εκτός προγράμματος. Άραγε, μπορούσε ο παράδεισος να περιμένει;

Έπιασε τον εαυτό του να τρίβει αμήχανα τα χέρια του στο τιμόνι προσθέτοντας περίσσιο ιδρώτα στους ήδη ταλαιπωρημένους από την υγρασία και ζέστη του τροπικού Αυγούστου πόρους του δέρματος του και να μιλάει φωναχτά. Μια «γαμημένη απόφαση είναι, πάρτη επιτέλους. Πόσο δύσκολο είναι να στρίψεις;»

Από τη μια, διψούσε να μάθει τι ήταν αυτό που κρυβόταν απ’ τον χάρτη αλλά απείχε μόλις μερικά χιλιόμετρα από το κεντρικό οδικό δίκτυο του νησιού και απ’ την άλλη, τα επίπεδα της λογικής του χτυπούσαν (πάλι) κόκκινο.

Αν άξιζε τον κόπο, οι χάρτες της google θα το είχαν ανακαλύψει ή οι ταξιδιωτικοί οδηγοί θα το είχαν ήδη στη λίστα με τα 10 πράγματα που πρέπει να δει ο επισκέπτης, στις προτάσεις με τις 20 καλύτερες εναλλακτικές διαδρομές ή έστω τις 5 διαδρομές για ψαγμένους ταξιδιώτες, κάπου τέλος πάντων. Αδύνατον να είχε περάσει απαρατήρητο. Δεν γινόταν να είναι κάτι σημαντικό. Αν ήταν όμως;

Αν αυτή τη φορά ο δικός του παράδεισος δεν συμβάδιζε με τις προσταγές των τουριστικών οδηγών και πρακτορείων; Αν δεν ήταν απλή σύμπτωση –δεδομένης της περίπλοκης φάσης της ζωής του- αλλά ένα σημάδι πως πρέπει να βγει απ’ την περπατημένη;

«Συγκεντρώσου, ρε μαλάκα» φώναξε στον εαυτό του. «Εσύ δεν πιστεύεις στο σύμπαν και τις συνωμοσίες του. Έχεις να κάνεις το γύρο του νησιού με βάση το σχεδιασμό σου σε περιορισμένο χρόνο και κάθεσαι τόση ώρα με την μηχανή αναμμένη, στη μέση του πουθενά, επειδή θυμήθηκες να δώσεις σημασία στις συμπτώσεις!»

Άλλωστε, βλέποντας την κατάσταση ρεαλιστικά, πόσες πιθανότητες υπήρχαν να συναντήσει εκεί κάποια κομμάτια του δικού του παραδείσου;

Μόνο εκείνος ήξερε το θεϊκό συνδυασμό που είχε το άρωμα βανίλιας με εκείνο της λεβάντας όταν το κορμί της ξάπλωνε στα σεντόνια του. Ή τη φρουτώδη γεύση που άφηναν τα χείλη της κάθε φορά που τα ρουφούσε σαν νέκταρ.

Μόνο εκείνος ήξερε την αίσθηση της ευφορίας που μυρμήγκιαζε τα άκρα του κάθε φορά που έτρεχε να την συναντήσει. Ή τα χαμόγελα που χωρίς καμιά ενοχή σχηματίζονταν στο πρόσωπο του όποτε τη σκεφτόταν. Η αλήθεια ήταν πως δεν μπορούσε να φανταστεί έναν παράδεισο χωρίς εκείνη μέσα.

Όμως, ακόμη κι αν, υποθετικά, έστω μακριά της, έβρισκε έναν κάποιο παράδεισο, πόσο δικός του θα ήταν, τελικά; Πόσες αποσκευές θα μπορούσε να πάρει μαζί του; Πόσες προσωπικές στιγμές και πόσες δικές του μικρές οάσεις θα χωρούσαν σ’ ένα άλλο σκηνικό;

Ήταν σίγουρος πως ο παράδεισος δεν κρύβεται στα προφανή, τα απτά, τα ελκυστικά στο κοινό μάτι. Ο παράδεισος είναι μια προσωπική υπόθεση, χωρίς οδηγίες λειτουργίας ή χρήσης, χωρίς κανόνες.

Δεν μετριέται σε χιλιόμετρα, δεν είναι ένα μέρος της γης, δεν είναι καν μέρος. Παράδεισος είναι οι στιγμές, η ζωή, το ίδιο το ταξίδι. Οι ανάσες, οι παύσεις, τα δάκρυα χαράς, τα φιλιά, οι αγκαλιές, τα γέλια. Παράδεισος είναι και οι πίκρες, οι λύπες. Εκείνες που σε έκαναν σοφότερο, δυνατότερο ή έστω αυτό που είσαι.

Κοίταξε γύρω του για τελευταία φορά, έβαλε την πρώτη ταχύτητα αποφασιστικά και συνέχισε ευθεία. Εκείνος ο παράδεισος μπορούσε να περιμένει γιατί δεν ήταν ο δικός του.

Παράδεισος ήταν το τώρα του. Το πριν. Το μετά. Το κλικ της στιγμής που γίνεται ανάμνηση και η ανάμνηση που γίνεται τρόπος ζωής. Το βίωμα χωρίς αναλύσεις. Η αναζήτηση ως σκοπός και όχι ως κυνήγι θησαυρού.

Το δικό του σεντούκι περιείχε μόνο εμπειρίες. Λάθη, πάθη, ανάποδα, σωστά, στραβά αλλά πάνω απ’ όλα αληθινά συναισθήματα. Είχε έρωτες, αγάπες, φιλίες. Είχε ελπίδα, αισιοδοξία, όνειρα, στόχους, νίκες αλλά και ήττες. Ήξερε πως δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς έξω από τον εαυτό του.

Ο παράδεισος είναι εκεί όπου βρίσκεται η αλήθεια σου.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η Ποίηση στον κινηματογράφο

Η Ποίηση στον κινηματογράφο

- - γράφει η Βάλια Καραμάνου - Όταν η Ποίηση «εισβάλλει» στον χώρο της έβδομης Τέχνης προκύπτουν μικρά αριστουργήματα που συμπληρώνουν την μουσική, τις ερμηνείες και τα σκηνικά υπογραμμίζοντας κάθε καρέ της ιστορίας που λαμβάνει σάρκα και οστά. Παραθέτω μερικές μόνο...

Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν

Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν   Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν, είστε ηττημένοι. Ο φίλος σας είναι η αλλαγή. Η συμμαχία σας είναι το δίλλημα. Από το τίποτα, εσείς πρέπει να κάνετε το κάτι. Ωστόσο και το παντοδύναμο οφείλει να...

Ακούγοντας λογοτεχνία

Ακούγοντας λογοτεχνία

Σήμερα, όταν αναφερόμαστε στον όρο «λογοτεχνία» εννοούμε τα έντυπα βιβλία και ίσως να συμπεριλαμβάνουμε σε αυτά και τις ιστοσελίδες λογοτεχνικού περιεχομένου στο διαδίκτυο, τα ιστολόγια (blogs) συγγραφέων και τις πύλες εκδοτών ή πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Έτσι, τα...

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Σύμφωνα με το ενδιαφέρον άρθρο του Βαγγέλη Κανσίζογλου στο lavart.gr, "η απόλυτη χρονολόγηση συγκρότησης των ομηρικών επών είναι αδύνατη, εικάζεται ότι αυτά, στη μνημειώδη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα, συντέθηκαν ήδη κατά τον 8o προχριστιανικό αιώνα, δηλαδή ακριβώς την...

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Είναι εξόχως αυθαίρετη η σκέψη πως η επιλογή και η ‘διαλογή’ μπορεί να λειτουργήσει θετικά μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Θαλασσινοί θρήνοι

Θαλασσινοί θρήνοι

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Η μοναξιά, το αναπόφευκτο του θανάτου και η πανίσχυρη Μοίρα είναι θέματα που απαντώνται συχνά στην λογοτεχνία και μάλιστα συχνά σε ειδυλλιακά φυσικά τοπία. Ίσως γιατί ο αφανισμός είναι κομμάτι της υπόστασής μας και κατ’ επέκταση της φύσης...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Παράδεισος είναι οι στιγμές, η ζωή, το ίδιο το ταξίδι. Οι ανάσες, οι παύσεις, τα δάκρυα χαράς, τα φιλιά, οι αγκαλιές, τα γέλια. Παράδεισος είναι και οι πίκρες, οι λύπες. Εκείνες που σε έκαναν σοφότερο, δυνατότερο ή έστω αυτό που είσαι.”

    Εμείς τον φτιάχνουμε, κακά τα ψέμματα – κι ας μη ψάχνουμε αποδιοπομπαίους τράγους για να φορτώσουμε δικά μας λάθη και παραλείψεις.

    Πολύ εύστοχο και αληθινό, Ιωάννα μου!

    Απάντηση
    • Ιωάννα Γκανέτσα

      Χαίρομαι που συμφωνείς, Βάσω! Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο!

      Απάντηση
    • Ιωάννα Γκανέτσα

      Σε ευχαριστώ, Μάχη!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου