Μ’ αντάλλαγμα θλίψη

26.05.2019

Σε κάθε αλλόκοτη ομίχλη ένας φάρος εσύ
γεμάτη λουλούδια και φως
μα σε θυμάμαι να μου λές

“Με καράβια-πεταλούδες κοιμάμαι,
με λύσσα πέφτουν πάνω μου,
με πλάνα για χάδια ανείπωτα,
κι απ’ το έντονο φως μου
δεν αντικρύζουν άλλο τίποτα”

Κάπως έτσι δεν τους έριχνες,
μα τους άφηνες να πέφτουνε στα βράχια

Κάποτε βρήκα κουράγιο κι έφυγα
ή βρήκες το σθένος κι έσβησες,
μα σε τούτο δω το δώμα
οι κραυγές τους ακόμα κολυμπούν

Αντικρύζω στο πάτωμα
τ’ απορημένα στόματα,
τα γνώριμα βλέμματα
απ’ άγνωστα άτομα,
σαν προδομένες σε πλατείες προτομές,
και σαν γεμάτες συντρίμμια αμμουδιές
με τους πύργους των ονείρων 
ακόμη αγέννητους

“Για να σε κάνω μοναχόλυκο”, μου είχες πει,
“θα σε περάσω πρώτα 
απ’ την αγέλη τους”

Να ξέρεις τίποτε δεν πέρασε.
Mείναν’ όλοι εδώ
να μου ανταποδίδουν
το σκοτάδι σου
και τη σιωπή μου

 

_

γράφει ο  Νίκος Δανέζης

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου