Να με λες, ζωή

1.11.2014

 

 

Χάθηκες μες στους παγερούς αέρηδες,

σε πήραν μακριά οι βοριάδες της λησμονιάς.

Δεν σε ξανάδα από τότε, μπορούσα όμως

να σ’ ονειρευτώ.

 

Θυμήθηκα που μου ζητούσες να σε λέω ζωή,

μα σ’ έλεγα αγάπη.

Στείρα τα πρωινά και τ’ απογέματα δίχως

εσένα πλάι μου, θαμπές γίνανε οι μέρες.

 

Στου φεγγαριού τα χρώματα ψάχνω να σε βρω

και τ’ ανοιξιάτικα αρώματα καρτερώ, ξανά να σε

μυρίσω.

 

Τα καλοκαίρια μοιάζουν σαν τους χειμώνες μακριά σου,

και τα φθινόπωρα  θαρρώ πως είναι χλωμά και άδεια.

Φέρνω στο μυαλό κάθε δική μας στιγμή

προσμένοντας τ’ αντάμωμα με σένα ζωή.

 

Σ’ έλεγα ζωή, μα ήσουν η αγάπη.

 

_

γράφει ο Κώστας Βελούτσος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου