ΝΕΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ

7.08.2015

 

Περιφερόταν ώρες πολλές επί ματαίω

στους δρόμους της αγοράς και στη θάλασσα του Φαλήρου

με το πρόσωπο του σκυφτό

και το σώμα του γυρτό σχεδόν να αγγίζει τη γη.

Είχε δυο μάτια ξεπλυμένα από τα πρωτοβρόχια της ποίησης

μα στείρα τώρα πια ποτίζονταν από τις περασμένες ελπίδες.

Νέος- υπήρξε κάποτε φέρελπις- μα με τη φλόγα τώρα στα μάτια να σβήνει

και τα δάχτυλα του κυρτωμένα πια από το βάρος των στίχων.

Χέρια και δάχτυλα που τη γραφίδα μόνο γνώρισαν

και μια ψυχή που αποτύπωνε σε ξεθωριασμένους παπύρους

αυτά που οι άλλοι πετούσαν στα απορριμματοφόρα της συνείδησης.

Έψαχνε από τα σκοτάδια του Άδη να σύρει στο φως τη δική του Ευρυδίκη

μα πάντοτε οι Μαινάδες θα τον τεμάχιζαν

και η λύρα του θα επέπλεε σε βρωμερά, λιμνάζοντα νερά.

Ποτέ δεν άκουσε τον έπαινο στις συναθροίσεις όπου αγόρευαν οι ρήτορες

και ουδέποτε οι στίχοι του χαράχτηκαν σε χρυσόδετα κιτάπια.

Στις Αμφικτιονίες δεν γνώριζαν τους λόγους του για τα ιερά και τα θεία.

Τι κι αν πολλές ήσαν οι φορές που εξύμνησε της φυλής του το μεγαλείο

και με την τέχνη της ποίησης του πανηγυρικούς έγραψε λόγους

κανείς δεν ενέσκηψε στα γραπτά του.

Αυτοί μόνο τον Πίνδαρο γνώριζαν, τον Όμηρο και τη Σαπφώ

και στεφάνωναν με τους κλάδους της υστεροφημίας

αυτούς που ούρλιαζαν στις αγορές

κι ας μην είχαν κάτι να πουνž

παρά μόνο κάτι ακαλαίσθητους και τετριμμένους στίχους

γεμάτους ναρκισσισμό και φωνήεντα.

Αυτός ζούσε αθόρυβα.

Τη φωνή του ελάχιστοι την είχαν ακούσει.

Σε Δελφικούς δεν τον κάλεσαν της ποίησης αγώνες

και σε λαμπρές δεν συμπεριλήφθηκε το όνομα του ανθολογίες.

Πάντα περνούσε απρόσωπος και αταυτοποίητος.

Στα γυμνάσια καθόταν απόμακρα σε σκιερές γωνιές

για να θαυμάσει αθόρυβα το κάλλος των σωμάτων.

Εραστής δεν υπήρξε καμιάς εταίρας και κανενός γραμματιζούμενου κίναιδου.

Συνήθιζε να ζει άηχα κλεισμένος στην κάμαρα του.

Σε ένα μικρό δωμάτιο που, όμως, περίσσευε το φως

και η θάλασσα έφτανε στο μονό κρεβάτι του

φέρνοντας όστρακα σπάνια, καβούρια και ψάρια που μιλούσαν.

Εκεί άφηνε το σώμα του να δοθεί στους ερωτικούς αναστεναγμούς των Μουσών.

Τι κι αν στην πόλη δεν θα τον στεφανώσουν ποτέ

αυτός είναι των Μουσών ο εραστής

και στον ίσκιο των στίχων του αφήνονται να του δοθούν ερωτικά.

 

_

γράφει ο Αντρέας Πολυκάρπου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. drmakspy

    Υπέροχο…. Νομίζω ότι μιλά για κάθε έναν από εμάς τους μη ενταγμένους στο κατεστημένο της “ποίησης”…. Με συγκίνησε βαθιά….

    Απάντηση
  2. Μαριάνθη Πλειώνη

    Eξαιρετικό!!! Συγκινεί με τις αλήθειες του ,γραμμένες τόσο ποιητικά!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Έξοχο!!!

    Απάντηση
  4. Θάνος

    Αντανακλά την πραγματικότητα! Μπράβο!

    Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Πραγματικά τέλειο!!!!!

    Απάντηση
  6. Παναγιώτα Καραγιαννίδη

    Πάρα πολύ όμορφο!!!!!!!!!!!!!! Εραστής των Μουσών… Για κάποιο λόγο, μου θυμίζει το “Μελαγχολία του Ιάσωνος Κλεάνδρου, ποιητού εν Κομμαγηνή 595 μ.Χ” του Κ.Καβάφη.

    Απάντηση
  7. Μαχη Τζουγανακη

    Εξαιρετικό!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου