Νύχτα απαστράπτουσα

που μου γυρεύεις εκδίκηση

το φεγγάρι σου

πως γέρνει στο κρεβάτι μου.

Το φως του με καίει

και γδέρνει το σκοτάδι μου.

Νύχτα θανατηφόρα

πως λερώνεις τα τελευταία μου λεπτά

με δάκρυα πικρά.

Όχι δεν τα θέλω τώρα.

Είναι αργά τώρα πια

η συγχώρεση μάταιη.

Το φεγγάρι σκοτείνιασε

κι εγώ ούτε ένα σκέπασμα

δεν του πρόσφερα

πως κρυώνει δεν το βλέπεις;

Το φως του τρεμοπαίζει

τα αστέρια μοιρολογούν.

Εγώ το σκότωσα.

Μα μη ρωτάς γιατί.

Απ’ την ψυχή μου στέρεψε το αίμα.

Δεν πονάω, δεν νιώθω τίποτα.

Δεν αγαπάω… ούτε μισώ…

Δεν γελάω… ούτε κλαίω…

Φύγε και μη ρωτάς

γιατί έκανα τον θάνατο αδερφό.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!