Οι ώρες της νύχτας σαν δεν περνάνε
κι ο ίδιος ο ύπνος δεν με τιμά
παρέα μου έχω την πένα και σένα
χειμώνα με κρύο με παγωνιά.

Μιλάμε, λέμε, και τι δεν λέμε
τόσο για τώρα ή τα παλιά
την πλήξη διώχνουν οι αναμνήσεις
και η φαντασία ξαναγεννά,

όνειρα νέα. Και οι εικόνες είναι
στ' αλήθεια τόσο πια ζωντανές
που απ' το πέλαγο σειρήνες
καλούν να πάω σιμά σ' αυτές.

Εγώ να πάω, ποιος λέει όχι
το θέμα είναι αν θα φανεί
καλός ο Χρόνος λίγο μαζί μου
μην είναι λίγος κι ας χαριστεί,

ΣΕ ΜΕΝΑ

Αλήθεια θέλω να τήνε ζήσω
την ώρα εκείνη και τη στιγμή
που θα σε πάρω και 'συ μαζί μου
Θα ζούμε τ' όνειρο πού 'χε χαθεί.

Υπάρχει ωστόσο και άλλο θέμα
καλά τα όνειρα και οι ευχές
μα, θα θελήσεις "να 'ρθεις" μαζί μου,
Ή θα μ' αφήσεις στις ερημιές;

Τούτη τη νύχτα ποιος ν' απαντήσει
σε ό,τι τάχα ρωτάω εγώ;
Και το πρωί σαν το ζητήσω
απέχει αιώνες δεν το βαστώ.

Θέλω να ξέρω, θέλω να ξέρω,
ΑΝ Μ' ΑΓΑΠΑΣ και ΑΝ περνάς
νύχτες παρόμοιες με τούτη
στη σκέψη μου ΑΝ ξαγρυπνάς...

 

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!