Select Page

Ξεγελάμε τον εαυτό μας

Ξεγελάμε τον εαυτό μας

 

 

Τα χρόνια τώρα κάνουνε τους μήνες αλυσίδα,

κάθε ζωή τη δένουνε με μια μικρή ελπίδα.

Οι μέρες φορτωθήκανε αμέτρητες τις ώρες

πάνω σε μια παλάμη γη που δεν υπάρχουν χώρες

 

Ρεφραίν

Κι όμως ξεγελάμε τον εαυτό μας

μέσα στου τσιγάρου τον καπνό και το ποτό μας

Ανοίγουμε τις πόρτες στις φευγάτες μας χαρές

κι ας ξέρουμε πως σπάνια γυρίζουν δυο φορές

 

Τα φύλλα πέφτουν κόκκινα στη λάσπη και σαπίζουν

μα στην καρδιά παράξενα κάποιο σκοπό σφυρίζουν

Πουλιά που δεν ακούγονται, γυμνά είναι τα κλώνια,

όλα αυτά που πια δε ζουν, μα που κρατούν αιώνια

 

της Ελένης Λιάκου

Επιμέλεια κειμένου

1 σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    “…….. όλα αυτά που πια δε ζουν, μα που κρατούν αιώνια….”

    και μας ακολουθούν όπως οι φευγάτες μας χαρές….!!! Μου άρεσε πολύ το ποίημά σας!!Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!