Τα χρόνια τώρα κάνουνε τους μήνες αλυσίδα,

κάθε ζωή τη δένουνε με μια μικρή ελπίδα.

Οι μέρες φορτωθήκανε αμέτρητες τις ώρες

πάνω σε μια παλάμη γη που δεν υπάρχουν χώρες

 

Ρεφραίν

Κι όμως ξεγελάμε τον εαυτό μας

μέσα στου τσιγάρου τον καπνό και το ποτό μας

Ανοίγουμε τις πόρτες στις φευγάτες μας χαρές

κι ας ξέρουμε πως σπάνια γυρίζουν δυο φορές

 

Τα φύλλα πέφτουν κόκκινα στη λάσπη και σαπίζουν

μα στην καρδιά παράξενα κάποιο σκοπό σφυρίζουν

Πουλιά που δεν ακούγονται, γυμνά είναι τα κλώνια,

όλα αυτά που πια δε ζουν, μα που κρατούν αιώνια

 

της Ελένης Λιάκου