Ξημερώνει αργά

20.10.2016

meta_tis_10_moon

Αγγίζω τα κρύα φύλλα της φτέρης κι ανακαλύπτω
τα ίχνη ενός γατιού που ελαφροπάτησε
στο χώμα του δρόμου
κάτω
απ’ το γεμάτο φεγγάρι·

ξημερώνει αργά·
η πόλη ζητά τον θόρυβό της και τον κατευναστικό ήλιο
για να κάνει το αίμα της να κινηθεί.

Στο κοιμητήριο οι νεκροί είναι αδιάφοροι για κάθε γήινο αποτέλεσμα·
κάτω από το χώμα αδειάζουν το λάδι της σιωπής σ’ έναν βωμό μυστικό που γίνονται χοές επάνω του από τον αυτοκράτορα του σκότους και παρακαλούν για καλό κατευόδιο.

Θέλουν να βγουν σαν αστροναύτες της Ιδέας τους έξω απ’ τον πλανήτη..

 

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου