Οδός Μενάνδρου

30.09.2016

street_woman

Η Μίνα έγραφε. Τελείωνε μια κατάθεση για μία μήνυση κατά αγνώστου, όταν το τμήμα και το γραφείο της γέμισε με γυναίκες.
Σήκωσε το κεφάλι της κουρασμένα και κοίταξε τον Νίκο και τον Χρήστο, τους συναδέλφους της που προσπαθούσαν να βάλουν το τσούρμο σε τάξη και να το μαντρώσουν όσο πιο ήσυχα γινόταν στο κελί.
Σαν πρόβατα ήταν, η μία έσπρωχνε την άλλη λέγοντας δυνατά τα δικά της. Με καμία συνοχή στα λόγια τους φυσικά, αφού η καθεμιά νοιαζόταν καθαρά για την πάρτη της.
Η Μίνα έγραψε και την τελευταία λέξη της γυναίκας που είχε μπροστά της. Ύστερα της έδωσε να υπογράψει και πριν την χαιρετήσει κοτσάρισε τη δική της υπογραφή και σφράγισε το έγγραφο.
Μετά πήρε το βιβλίο συμβάντων, σήκωσε τα μάτια της και κοιτώντας τον Χρήστο ρώτησε:
«Τι ακριβώς έχουμε εδώ αρχιφύλακα;»
«Τι να έχουμε υπαστυνόμε… Βάλαμε σκούπα στη Μενάνδρου! Δεν βλέπετε;»
«Βλέπω!» είπε η Μίνα που, δυστυχώς για εκείνη, κάτι οι άδειες των συναδέλφων της, κάτι ο πλούτος συμβάντων της περιοχής, είχε απομείνει μόνη και ήταν ο αξιωματικός υπηρεσίας του τμήματος για απόψε.
«Ε...και γιατί τις φέρατε εδώ;» ρώτησε με απορία.
«Εντολή άνωθεν λέει να καθαρίσουμε για λίγο τον τόπο.»
«Μάλιστα...» είπε το κορίτσι κι έξυσε λίγο άγαρμπα το κεφάλι του.
«Εντολή του υπουργού λέει να καθαρίσουμε για λίγο τη Μενάνδρου» εξήγησε ο νεαρός κι επειδή δεν έπαιρνε απάντηση, «Και να βρωμίσουμε εμείς» συνέχισε χαμηλώνοντας τον τόνο της φωνής του.
«Δεν είναι ώρα για επιπλέον κουβέντες αρχιφύλακα» του απάντησε αυστηρά η Μίνα. Η αλήθεια είναι ότι κατά βάθος δεν ήταν καθόλου αυστηρή, αλλά δεν είχε άλλον τρόπο να επιβληθεί, ειδικότερα στους άντρες συναδέλφους της για αυτό και το έπαιζε έτσι. Από την άλλη, δεν καταλάβαινε ποιον ακριβώς εξυπηρετούσε όλη αυτή η μάζωξη. Αφού το ήξεραν όλοι τους καλά, ότι το παιχνίδι ήταν στημένο! Θα έπαιρναν τα στοιχεία απ’ τα κορίτσια, θα γραφόταν στο βιβλίο συμβάντων τα ονοματάκια τους και σε μία ώρα το πολύ που θα πλάκωναν οι δικηγόροι ή οι νταβατζήδες τους για να πληρώσουν την εγγύηση σε όσες δεν είχαν “άδεια” θα τις άφηναν ελεύθερες.
Οπότε πού αποσκοπούσε όλο αυτό το νταβαντούρι; Μήπως αύριο δεν θα ’ταν πάλι γεμάτη η Μενάνδρου; Κι αν δεν ήταν, θα ήταν άλλη οδός με αρχαίου ή μη όνομα, δεν είχε άλλωστε ούτε και αυτό σημασία. Τα κορίτσια πάντως κάπου, σε κάποιο δρόμο θα έκαναν πιάτσα.
Έτσι και έγινε, σε μια ωρίτσα πάνω-κάτω το κελί άδειασε και το τσούρμο έφυγε αφήνοντας πίσω του μόνο μία.
Η Μίνα την κάλεσε να καθίσει μπροστά στο γραφείο της.
«Το όνομά σου σε παρακαλώ» της είπε κι επειδή το κορίτσι δεν απαντούσε: «Έχετε ταυτότητα; Θα πρέπει να καταγράψουμε τα στοιχεία σας.» επανέλαβε πιο αυστηρά, πιο επαγγελματικά.
«Έχω» είπε το κορίτσι και της έδωσε διστακτικά την ταυτότητα.
Η Μίνα την πήρε στα χέρια της, διάβασε το όνομά της και την κοίταξε έντονα στα μάτια.
«Καλά, τις συναδέλφους σου ήρθαν και μία μία τις πήραν όλες... Εσένα; Τι έγινε με σένα, σε ξέχασαν;»
«Δεν είναι συναδέλφισσές μου» απάντησε το κορίτσι και κατέβασε τα μάτια.
«Και πώς, πώς βρέθηκες μαζί τους τότε;»
«Ήμουν εκεί, ήμουν στον ίδιο δρόμο.»
«Και τι έκανες εκεί; Τι έκανες στον ίδιο δρόμο; Δεν ήξερες τι κάνουν εκεί οι κυρίες; Σε μάζεψαν καταλάθος;»
«Όχι. Θέλω να πω, ότι είναι δεύτερη φορά... είναι η δεύτερη φορά που το κάνω…»
«Άρα μια χαρά συνάδελφός τους είσαι!» μπήκε στη μέση αυτή τη φορά ο Νίκος.
«Όχι!» απάντησε δυνατά, σχεδόν τσιριχτά, σχεδόν σπαραχτικά το κορίτσι.
«Κάτσε ρε Χρύσα. Χρύσα γράφει η ταυτότητά σου, σωστά; Από τη στιγμή που κάνεις πιάτσα στη Μενάνδρου, ποια η διαφορά σου από όλες τις υπόλοιπες;»
«Δεν ξέρω…» απάντησε το κορίτσι με χαμηλωμένη τη φωνή. «Δεν ξέρω, μάλλον καμία... ίσως καμία! Απλά εγώ... δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς!»
«Και γιατί δεν μπορούσες;» ρώτησε πάλι ο Νίκος αποφεύγοντας το αυστηρό κοίταγμα της υπαστυνόμου.
«Γιατί πριν τρεις μήνες με απέλυσαν...» απάντησε το κορίτσι γυρίζοντας προς το μέρος του. «Και στο σπίτι έχω τη μάνα μου που επίσης είναι άνεργη και ένα μωρό.»
«Μωρό; Τι μωρό, είσαι παντρεμένη;» ρώτησε με ενδιαφέρον η Μίνα.
«Όχι... Ο πατέρας του με εγκατέλειψε όταν έμαθε για την εγκυμοσύνη, σπουδάζαμε μαζί και μόλις είχαμε πάρει το πτυχίο μας. Εκείνος από “καλή οικογένεια”, είχε χρήματα, έφυγε στην Αγγλία για μεταπτυχιακό. Εγώ όπως ήταν φυσικό έμεινα πίσω και μόνη. Παρόλα αυτά όμως δεν ήθελα να σκοτώσω το παιδάκι μου και το γέννησα. Και μέχρι πριν λίγους μήνες, τα καταφέρναμε, τα βολεύαμε μια χαρά. Αλλά στην αρχή διώξανε τη μάνα μου από τη δουλειά της και μετά από λίγο κι εμένα. Τέλειωσε και το επίδομα που έπαιρνε εκείνη. Εγώ δεν δικαιούμουν και...και δεν έχουμε ούτε το νοίκι να δώσουμε. Τι να έκανα, το μωρό έχει ανάγκες. Ξέρω, δεν είναι δικαιολογία αλλά πάλι...»
Σήκωσε τα μάτια της και τους κοίταξε.
Όχι, όχι σαν ισότιμη... Αλλά με θάρρος.
«Και τώρα μόλις μ’ αφήσετε πάλι εκεί θα πάω, πρέπει πριν πάω σπίτι μου απόψε να έχω χρήματα για το γάλα του μωρού.»
«Πόσο κάνει το γάλα του;» ρώτησε η Μίνα και το ύφος της ήταν σαν να έβγαινε από εφιάλτη. Μετά έχωσε το χέρι της στη τσέπη της στολής της και έβγαλε ένα δεκάρικο, οι νεαροί συνάδελφοί της την μιμήθηκαν κάνοντας ακριβώς την ίδια κίνηση.
Ύστερα, άπλωσε το χέρι της και της επέστρεψε την ταυτότητα.
«Χρύσα, το καλό που σου θέλω... Κάνε τι θα κάνεις, μα μην ξαναπεράσεις από τα μέρη μας!» της είπε και σηκώθηκε από το γραφείο. Κάτι που είχε μουδιάσει, κάτι που ακόμη λίγο θα την εξέθεταν τα μάτια της. Κι αυτό δεν το ήθελε γιατί είχε να επιβληθεί και στους άντρες συναδέλφους της…
«Υπαστυνόμε» είπε ο Νίκος και στάθηκε προσοχή μπροστά της. «Μου επιτρέπετε να συνοδέψω την κυρία; Με το που θα πάρουμε το γάλα του μωρού και την πάω σπίτι της, σας υπόσχομαι πως θα γυρίσω αμέσως!»
«Α ρε Νίκο… Α ρε Νίκο.» είπε χαμογελώντας η Μίνα και πήγε προς το παράθυρο. Εκεί που δεν κινδύνευε ότι θα εκτεθεί... Εκεί που έβλεπε εκείνη, μα όλοι οι άλλοι έβλεπαν μόνο την πλάτη της!

-

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Πιστεύω ότι κανείς δε θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση της Χρύσας. Υπάρχει κόσμος που πραγματικά υποφέρει και δεν έχει ούτε καν τα απαραίτητα. Επίσης, πολύ γενναία η απόφασή της να κρατήσει το μωρό. Όσο για τη Μϊνα και τους συναδέλφους της, συμπονετικοί και πάνω απ’ όλα “Άνθρωποι”. Πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία σου, Σοφία μου.

    Απάντηση
  2. Lena Mavroudi Mouliou

    Ωραίο στυλ γραφής . Συναισθηματική και όμορφη ιστορία.Καλό μήνα Σοφία ΚΑΙ καλό Σ/Κ.

    Απάντηση
    • sofia25164

      Ευχαριστώ πολύ Λένα μου! Καλό μήνα και καλό Σ.Κ. και σε σένα! Φιλιά!!!

      Απάντηση
  3. sofia25164

    Έτσι είναι Βάσω μου..για κάποιους ανθρώπους η ζωή είναι πολύ δύσκολη! Όσο για την ανθρωπιά και τη συμπόνια ίσως είναι η τελευταία άμυνά μας! Να έχεις ένα όμορφο Σ.Κ!!!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Πολύ ανθρώπινη η ιστορία σου Σοφία μου, με συγκίνησες!!!Μας δείχνει πως μερικές φορές η ζωή σε αναγκάζει να βρεθείς σε μονοπάτια που ποτέ δε θα ‘θελες υπό άλλες συνθήκες να διαβείς και πως λίγη ανθρωπιά μπορεί να αλλάξει και να σώσει ζωές!!!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Ευχαριστώ πολύ χαίρομαι που σου άρεσε…ναι αυτό ακριβώς ήθελα να δείξω πως με λίγη ανθρωπιά και συμπόνια ίσως και να αλλάξουμε κάποια από τα κακώς κείμενα!!!! Καλημέρα και καλό μήνα!!!!!

      Απάντηση
  5. Μάρθα Δήμου

    Πολύ συγκινητική ιστορία, Σοφία, ωραίος τρόπος γραφής άμεσος και ζωντανός!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια Μάρθα μου…Να είσαι πάντα καλά καλή σου μέρα!!!!

      Απάντηση
  6. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Πόσο ανθρώπινη και καλογραμμένη η ιστορία σου, Σοφία μου!!!!!!!!!
    Πόσο όμορφα μιλάει η πένα σου τη γλώσσα της αγάπης,
    της καθημερινής μας ανάγκης για το ανθρώπινο άγγιγμα ψυχής…!!!
    Πάλι στο κέντρο της σκέψης σου ο γνώριμος τόπος… το αγαπημένο κατφύγιο…
    το λιμάνι των ονείρων και των ευχών σου! ΤΟ Αστυνομικό Τμήμα…….
    Έχεις την αγάπη μου!

    ΜΠΡΑΒΟ!!!!

    Απάντηση
    • sofia25164

      Έτσι είμαστε όλοι, έχουμε τη μούσα μας αγαπημένη μου Χρυσούλα…όσο για την αγάπη αυτήν τη βαθιά ριζωμένη μέσα μας, είναι το μόνο που δεν μπορούν να μας πάρουν!(Όπως και τη γνώση φυσικά.)Η αγάπη το τελευταίο μας όπλο και το τελευταίο μας οχυρό που ίσως να είναι και το μόνο που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου