Οι επιλογές

26.01.2020

Είναι ένα βροχερό βράδυ Παρασκευής. Περπατώ στο Γκάζι. Κόσμος γύρω-τριγύρω κι εγώ νοιώθω μονάχη. Πνίγομαι και θέλω να φωνάξω, αλλά ο καθωσπρεπισμός δεν μου το επιτρέπει.

Είχα αποφασίσει να περάσω ένα ήσυχο βράδυ, μετά από μια κουραστική βδομάδα. Δεν είχε περάσει ώρα που είχα γυρίσει σπίτι, όταν ο αδελφός μου ο Δημήτρης μπαίνει στο σπίτι μου και σωριάζεται στην καρέκλα. Από την έκφρασή του καταλαβαίνω πως του συμβαίνει κάτι σοβαρό. Τον αφήνω να πάρει τον χρόνο του. Ξέρω πως ό, τι κι αν είναι, θα το μοιραστεί μαζί μου, όπως γίνεται όλα αυτά τα χρόνια.

«Πριν λίγο διέλυσα τον γάμο μου…» ακούστηκε υπόκωφη και σοβαρή η φωνή του. «Δεν πήγαινε άλλο. Κουράστηκα. Δεν είναι ευχαριστημένη με τίποτα. Σκοτώνομαι στην δουλειά για να της παρέχω τα πάντα κι εκείνη είναι μέσα στην μουρμούρα, στην μιζέρια και στην κακία. Καιρό τώρα είχε αρχίσει, με πλάγιο τρόπο, να σε κατηγορεί, ώσπου σήμερα έβγαλε όλο της το δηλητήριο. Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μου πει, πως για την περσινή της συμπεριφορά -θυμάσαι, τότε, που σε έναν καυγά μας μου είχε καρφώσει στην παλάμη το μαχαίρι- έφταιγες εσύ… Δεν την μπορώ άλλο.»

Προσπάθησα να τον ηρεμήσω, να τον βοηθήσω, όπως χρόνια τώρα και πέρσι, να πάρει την σωστή απόφαση. Την σωστή απόφαση για κείνον. Την απόφαση εκείνη για την οποία θα είχε ακεραία την ευθύνη.

Προφασίστηκα πως πάω να πάρω τσιγάρα για να τον αφήσω μόνο στο σπίτι να σκεφτεί. 

Μ’ έπνιγαν αυτά που γνώριζα για την γυναίκα του και που δεν είχα τολμήσει ποτέ να του τα πω. Δεν φτάνει όσα λέγονταν πίσω από τις πλάτες τους. Την είχα δει και με τα ίδια μου τα μάτια με τον εραστή της σε τρυφερές στιγμές. Και αντί να πιάσω τον αδερφό μου να του τα πω, προτίμησα να μιλήσω στην ίδια, κι η οποία, φυσικά, με έβγαλε τρελή και μυθομανή…

Λάθος ή σωστό, δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω σίγουρα, είναι πως πολύ ευχαρίστως θα της έριχνα εκείνη την ώρα δυο χαστούκια ξεγυρισμένα, να δει τον ουρανό με τ’ άστρα, που λένε, και μάλιστα χρωματιστά… Και δεν το έκανα…

Ξέρω επίσης πως δεν είμαι εγώ εκείνη που θα πάρει απόφαση για την ζωή τους. Δεν έχω αυτό το δικαίωμα, όπως κανείς δεν έχει δικαίωμα στην δική μου ζωή, στις δικές μου επιλογές, καλές ή κακές. Ο καθένας μας είναι υπεύθυνος των πράξεών του και πληρώνει το δικό του τίμημα.

Είναι πολύ εύκολο να φορτώνουμε σε άλλους τα δικά μας λάθη. Είναι πιο βολικό να αποποιούμαστε των ευθυνών μας. Είναι πιο εύπεπτο να λέμε πως παρασυρθήκαμε από κάποιον άλλον, σαν να είμαστε δίχρονα παιδιά…

Όλα αυτά τριβέλιζαν το μυαλό μου όσην ώρα περπατούσα γύρω από το σπίτι μου. Άνοιξα όσο πιο αθόρυβα μπορούσα και τον βρήκα να κοιμάται στην πολυθρόνα. Τον ακούμπησα απαλά στην πλάτη, αλλά δεν σάλεψε. Του έριξα μια ψιλή κουβέρτα πάνω του, έφτιαξα έναν καφέ, έσβησα τα φώτα και κάθισα στο γραφείο μου… Είχα αρκετή δουλειά να κάνω κι έπρεπε να συγκεντρωθώ…

«Πόσην ώρα κοιμάμαι; Γιατί με άφησες να κοιμηθώ; Πρέπει να γυρίσω σπίτι. Θα ανησυχεί…»

Μου ήρθε να γελάσω και να βάλω και τις φωνές συνάμα. Τον κοίταξα με απορία και τον άφησα να φύγει. Ήξερα με μαθηματική ακρίβεια πως είχε χάσει το παιχνίδι. Γιατί ναι, η συνύπαρξη, η συμβίωση με κάποιον, είναι ένα παιχνίδι που πρέπει να παίζεται με ίσους όρους και με καθαρά χαρτιά και από τους δύο. Αν ένας παίζει βρώμικο παιχνίδι, το καταλαβαίνει ο άλλος και συνεχίζει να το δέχεται, τότε είναι χαμένος από χέρι…

«Ξέρεις πως όποτε με χρειαστείς, εδώ είμαι…» πρόλαβα να πω και αμφιβάλω αν άκουσε.

Πήρα τον καφέ μου, τον έχυσα στον νεροχύτη κι έβαλα να πιω ένα ποτό. Τόσες σκέψεις έτρεχαν πάνω-κάτω στο μυαλό μου που έπρεπε να τις βάλω σε τάξη. Έβαλα μουσική, έκλεισα πάλι τα φώτα και κουλουριάστηκα στην πολυθρόνα.

Ο λόγος που ήμουν μόνη, ήταν διότι είχα επιτρέψει κι εγώ με την σειρά μου να με κακοποιήσει κάποιος άνθρωπος. Έφτασε, όμως, κάποτε ο κόμπος στο χτένι, που λένε, και τον έστειλα να βρει κάποιαν άλλη για να επιδείξει και να αποδείξει “τον ανδρισμό” του.

Λάθος επιλογή; Ευθύνη απόλυτα δική μου, όπως και η λύση. Πώς τώρα να δεχθώ ότι ο Δημήτρης, παρά τα όσα μου εκμυστηρεύεται κατά καιρούς, παρά τα όσα λέγονται και όσα είδα, εξακολουθεί να θέλει να συνυπάρχει με έναν άνθρωπο που τον μειώνει και τον εξευτελίζει;

Άρχισε να ξημερώνει και το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα ήταν αυτό που διαισθανόμουν καιρό τώρα. Μπορώ να δω πια με τα μάτια της ψυχής, πως θα φτάσει η μέρα εκείνη που όχι μόνο δεν θα μου μιλά ο αδελφός μου, αλλά και με κάποιον τρόπο, όποιον βρει εύκαιρο, θα με πολεμήσει… Και το μόνο βέβαιο είναι πως δεν θα φταίει εκείνη, αλλά ο ίδιος ο Δημήτρης και ο κάθε Δημήτρης που αρνείται να αναλάβει τις δικές του ευθύνες, που δέχεται να άγεται και να φέρεται κατά το δοκούν. Και τελικά, μήπως δεν είναι αυτοί οι “δυστυχισμένοι”, αλλά όλοι οι άλλοι που διαθέτουν μια απλή λογική και μια αξιοπρέπεια; Ποιος ξέρει…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η δίψα

Η δίψα

-Μαμά, γιατί εγώ δεν πάω σχολείο σαν όλα τα παιδιά; -Σε ποιο σχολείο; -Να, εδώ που είμαστε τώρα. Βλέπω κάθε μέρα τα παιδιά με τις τσάντες τους που πάνε και θα ήθελα να πάω κι εγώ. -Δεν σε καταλαβαίνω... Άσε τις κουβέντες να δούμε πώς θα περάσει κι η σημερινή μέρα. Και...

Χειροπιαστά όνειρα

Χειροπιαστά όνειρα

Το δωμάτιο άδειο. Δυο πολυθρόνες ορφανές, αντικριστά. Τα παράθυρα χωρίς κουρτίνες, οι τοίχοι δίχως κάδρα. Γκρι τοίχοι, σπατουλαρισμένοι. Κανένα ψεγάδι πάνω τους. Και τα παράθυρα με τζάμια τόσο καθαρά που περιμένεις τον αέρα ή την κάψα. Τα κανάτια κλειστά αφήνουν...

Το χάρισμα της επικοινωνίας

Το χάρισμα της επικοινωνίας

Διανύει την έκτη δεκαετία της ζωής της. Κάθεται σε μια γωνιά, στην κυριολεξία, για να μην ενοχλεί. Σέβεται τα «θέλω» και τις ανάγκες των άλλων κι όμως… Πού πήγε η «ικανότητά» της να μπορεί να επικοινωνεί με όλους; Τι έγινε; Γέρασε κι έχασε αυτό το χάρισμα; Μέχρι και...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου