Οι λέξεις

21.02.2014

 

- Παίζεις με τις λέξεις θαρρώ. ....

- Και με τι να παίξω δηλαδή; Γιατί με κάτι θα παίξω δεν γίνεται αλλιώς. Φιδάκι και Γκρινιάρη δεν το ‘χω γιατί παίζονται με τα ζάρια και εγώ καθώς ξέρεις τα σιχαίνομαι. Άσε που έχω ήδη γίνει γκρινιάρης από μόνος μου και στο φιδάκι με ζαλίζουν εκείνα τα μικρά ζωγραφιστά που ανεβοκατεβαίνουν σκαλίτσες.

Για μπάλα δεν λέει πάλι, παρά έχουν περάσει τα χρόνια και άμα ανέβω σε ποδήλατο έτσι όπως καπνίζω θα αγκομαχάω σαν τον οδοντωτό στα Καλάβρυτα. Αλλά με κάτι πρέπει να παίξω.

Κάτι που θα μου δίνει χαρά και θα με ηρεμεί στις μαυρίλες και τις απαισιοδοξίες μου.

- Δεν εννοώ αυτό, λέω πως με κοροϊδεύεις και χρησιμοποιείς σαν εργαλείο τις λέξεις.

- Μπάστα καρδιά μου, μπάστα. Τι είμαι δηλαδή πολιτικός να κοροϊδεύω με τις λέξεις;

Οι λέξεις βρε εμένα μου τραγουδάνε, με ηρεμούν και με ενθουσιάζουν. Με ταξιδεύουν πως να σου το πω. Οι λέξεις δεν με κοροϊδεύουν και δεν τις κοροϊδεύω, είναι τίμιες και καθαρές. Δεν είναι κακές. Δεν ήρθε δα και καμία να μου ρίξει μπουνιά να μου μαυρίσει το μάτι. Μπουνιά ρίχνει το χέρι, δεν ρίχνει η λέξη. Το όπλο σκοτώνει με άνωθεν εντολή από το μυαλό όχι η σφαίρα από μοναχή της.

Ύστερα δεν λένε η γλώσσα κόκαλα δεν έχει μα κόκαλα τσακίζει. Η γλώσσα τα τσακίζει τα κόκαλα και όχι τα παράγωγά της, οι λέξεις.

Και να ξέρεις αυτό το παιχνιδάκι που βάζεις σύμβολα το ένα δίπλα στο άλλο και φτιάχνεις λέξεις και μετά τις παίρνεις και τις κολλάς την μία κοντά στην άλλη και φτιάχνεις προτάσεις, εμένα με εξιτάρει. Κάθε φορά που το παίζω είναι διαφορετικό. Αλλιώτικο. Δεν το βαριέμαι ποτέ. Κάθε φορά όπως και να το ξεκινάω αλλού καταλήγει και πάντα νιώθω πως δεν ταίριαξα όσες λέξεις ήθελα σε προτάσεις και πως ακόμη μπορούσα περισσότερες. Και περισσότερες και περισσότερες.

Μην κοιτάς που τελευταία σου λέει ο άλλος, γράψε τόσους χαρακτήρες ή τόσες λέξεις και σε περιορίζει. Κοίτα πως και το άπειρο να έδινε σαν όριο, αρκετό δεν θα ήταν.

Να ξέρεις πάντως, αυτός ο πετροπόλεμος που έχω στο μυαλό μου, αυτό που οι εικόνες βομβαρδίζονται από λέξεις, αυτό που περπατάω και σκέφτομαι λέξεις, φράσεις αλλόκοτες και εικόνες ανάμεικτες, δεν είναι παρά μόνο τρέλα. Σβουρίζει το είναι μου καρδιά μου, με πάει αλλού. Σαν να ζω σε δύο ή και τρεις κόσμους μαζί. Πραγματικότητα και εικονική πραγματικότητα. Αλήθεια και παραμύθι μαζί.

- Άστα αυτά που ξέρεις, σε ξέρω από παλιά τι μούτρο είσαι. Με τουμπάρεις με τις ερωμένες σου τις λέξεις και ξεγλιστράς σαν το χέλι την κατάλληλη στιγμή.

- Αααα, τι καλά που το είπες, ερωμένες ναι ερωμένες είναι οι λέξεις. Να σκεφτείς πως αν δω γραμμένη καμία που δεν την ξέρω, φανταχτερή και όμορφη, καινούργια για μένα, τρέχω ξοπίσω της στα λεξικά που συχνάζει. Όσο να πεις αυτοί που έβγαλαν τα ματάκια τους να τα γράψουν κάτι παραπάνω γνωρίζουν. Τις ξέρουν λες όλες;;

Αλλά και όλες να μην τις ξέρουν έχουν άποψη. Σου τις συστήνουν, στις γνωρίζουν.

Εκεί αρχίζει το ερωτικό παιχνίδι μαζί τους. Μην την αφήσεις την μια παραπονεμένη, μην ξεχάσεις την άλλη, μην παραμελήσεις την τρίτη. Ωχ τι άγχος θεέ μου. Ζαλίζομαι κάθε φορά, αλήθεια σου το λέω ζαλίζομαι. Φωνάζουν και οι περισσότερες, με αποτρελαίνουν. Άσε δράμα σου λέω. Δράμα μεγάλο.

- Μωρέ καταλαβαίνεις τι σου λέω; Ψωμί δεν σου δίνουν να φας οι λέξεις. Ούτε λογαριασμούς πληρώνουν, ούτε πετρέλαιο βάζουν.

- Γιατί εκεί που κατοικούν έχουν ανάγκη θέρμανσης; Πεινάνε, διψάνε ή χρειάζονται ρεύμα; Αυτόφωτα αστέρια είναι βρε, μετεωρίτες που πέφτουν βροχή. Δεν έχει εκεί λογαριασμούς και ημερομηνίες λήξης. Εκεί έχει λέξεις, μόνο λέξεις.

- Εεε, είσαι αδιόρθωτος. Αλλά σε αγαπάω και έτσι αδιόρθωτο χαμένο στον κόσμο σου και στις λέξεις σου. Άντε παίξε το παιχνιδάκι σου να δούμε τι θα καταλάβεις.

- Σε ευχαριστώ ψυχή μου, σε ευχαριστώ. Θέλεις να σου γράψω λίγες λεξούλες για την αγάπη ή βαριέσαι τώρα να τις διαβάσεις και θα μείνουν καταχωνιασμένες ποιος ξέρει για πόσο καιρό;;

- Να μου γράψεις, να μου γράψεις και να μου πεις. Σήμερα μπορείς ή όχι;

- Τρέχω να αρχίσω, κάτσε εδώ, μη φύγεις έρχομαι!

 

 

του Βαγγέλη Τσερεμέγκλ​η

 

Η εικόνα του άρθρου είναι από εδώ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “…αυτό το παιχνιδάκι που βάζεις σύμβολα το ένα δίπλα στο άλλο και φτιάχνεις λέξεις και μετά τις παίρνεις και τις κολλάς την μία κοντά στην άλλη και φτιάχνεις προτάσεις, εμένα με εξιτάρει”

    Κι εμένα φίλε μου Βαγγέλη, κι εμένα! Δεν έχω τίποτε καλύτερο!
    Μα σαν δικό μου κείμενο, μα σαν σχόλιο σε κείμενο φίλου (όπως τώρα καλή ώρα), μα σαν απλή ανταλλαγή απόψεων, το να βάζω λέξεις στη σειρά, να φτιάχνω προτάσεις και να ΕΚΦΡΑΖΟΜΑΙ είναι ό,τι καλύτερο μου έχει μάθει η Ζωή κι οι δάσκαλοί μου – και τους ευγνωμονώ γι αυτό!

    Απάντηση
    • Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

      Κάποτε ίσως καταφέρουμε να επαναπροσδιοριστούμε σε πιο απλά πράγματα.Τότε, θα μπορούμε να νιώσουμε πιο ελεύθεροι στην έκφραση όσων ονειρευόμαστε να κάνουμε και που δεν τολμάμε ούτε να σκεφτούμε πως μπορούμε.
      Βάσω σε ευχαριστώ για την ανάγνωση και το σχόλιο.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου