Select Page

Οι λέξεις

Οι λέξεις

 

- Παίζεις με τις λέξεις θαρρώ. ....

- Και με τι να παίξω δηλαδή; Γιατί με κάτι θα παίξω δεν γίνεται αλλιώς. Φιδάκι και Γκρινιάρη δεν το ‘χω γιατί παίζονται με τα ζάρια και εγώ καθώς ξέρεις τα σιχαίνομαι. Άσε που έχω ήδη γίνει γκρινιάρης από μόνος μου και στο φιδάκι με ζαλίζουν εκείνα τα μικρά ζωγραφιστά που ανεβοκατεβαίνουν σκαλίτσες.

Για μπάλα δεν λέει πάλι, παρά έχουν περάσει τα χρόνια και άμα ανέβω σε ποδήλατο έτσι όπως καπνίζω θα αγκομαχάω σαν τον οδοντωτό στα Καλάβρυτα. Αλλά με κάτι πρέπει να παίξω.

Κάτι που θα μου δίνει χαρά και θα με ηρεμεί στις μαυρίλες και τις απαισιοδοξίες μου.

- Δεν εννοώ αυτό, λέω πως με κοροϊδεύεις και χρησιμοποιείς σαν εργαλείο τις λέξεις.

- Μπάστα καρδιά μου, μπάστα. Τι είμαι δηλαδή πολιτικός να κοροϊδεύω με τις λέξεις;

Οι λέξεις βρε εμένα μου τραγουδάνε, με ηρεμούν και με ενθουσιάζουν. Με ταξιδεύουν πως να σου το πω. Οι λέξεις δεν με κοροϊδεύουν και δεν τις κοροϊδεύω, είναι τίμιες και καθαρές. Δεν είναι κακές. Δεν ήρθε δα και καμία να μου ρίξει μπουνιά να μου μαυρίσει το μάτι. Μπουνιά ρίχνει το χέρι, δεν ρίχνει η λέξη. Το όπλο σκοτώνει με άνωθεν εντολή από το μυαλό όχι η σφαίρα από μοναχή της.

Ύστερα δεν λένε η γλώσσα κόκαλα δεν έχει μα κόκαλα τσακίζει. Η γλώσσα τα τσακίζει τα κόκαλα και όχι τα παράγωγά της, οι λέξεις.

Και να ξέρεις αυτό το παιχνιδάκι που βάζεις σύμβολα το ένα δίπλα στο άλλο και φτιάχνεις λέξεις και μετά τις παίρνεις και τις κολλάς την μία κοντά στην άλλη και φτιάχνεις προτάσεις, εμένα με εξιτάρει. Κάθε φορά που το παίζω είναι διαφορετικό. Αλλιώτικο. Δεν το βαριέμαι ποτέ. Κάθε φορά όπως και να το ξεκινάω αλλού καταλήγει και πάντα νιώθω πως δεν ταίριαξα όσες λέξεις ήθελα σε προτάσεις και πως ακόμη μπορούσα περισσότερες. Και περισσότερες και περισσότερες.

Μην κοιτάς που τελευταία σου λέει ο άλλος, γράψε τόσους χαρακτήρες ή τόσες λέξεις και σε περιορίζει. Κοίτα πως και το άπειρο να έδινε σαν όριο, αρκετό δεν θα ήταν.

Να ξέρεις πάντως, αυτός ο πετροπόλεμος που έχω στο μυαλό μου, αυτό που οι εικόνες βομβαρδίζονται από λέξεις, αυτό που περπατάω και σκέφτομαι λέξεις, φράσεις αλλόκοτες και εικόνες ανάμεικτες, δεν είναι παρά μόνο τρέλα. Σβουρίζει το είναι μου καρδιά μου, με πάει αλλού. Σαν να ζω σε δύο ή και τρεις κόσμους μαζί. Πραγματικότητα και εικονική πραγματικότητα. Αλήθεια και παραμύθι μαζί.

- Άστα αυτά που ξέρεις, σε ξέρω από παλιά τι μούτρο είσαι. Με τουμπάρεις με τις ερωμένες σου τις λέξεις και ξεγλιστράς σαν το χέλι την κατάλληλη στιγμή.

- Αααα, τι καλά που το είπες, ερωμένες ναι ερωμένες είναι οι λέξεις. Να σκεφτείς πως αν δω γραμμένη καμία που δεν την ξέρω, φανταχτερή και όμορφη, καινούργια για μένα, τρέχω ξοπίσω της στα λεξικά που συχνάζει. Όσο να πεις αυτοί που έβγαλαν τα ματάκια τους να τα γράψουν κάτι παραπάνω γνωρίζουν. Τις ξέρουν λες όλες;;

Αλλά και όλες να μην τις ξέρουν έχουν άποψη. Σου τις συστήνουν, στις γνωρίζουν.

Εκεί αρχίζει το ερωτικό παιχνίδι μαζί τους. Μην την αφήσεις την μια παραπονεμένη, μην ξεχάσεις την άλλη, μην παραμελήσεις την τρίτη. Ωχ τι άγχος θεέ μου. Ζαλίζομαι κάθε φορά, αλήθεια σου το λέω ζαλίζομαι. Φωνάζουν και οι περισσότερες, με αποτρελαίνουν. Άσε δράμα σου λέω. Δράμα μεγάλο.

- Μωρέ καταλαβαίνεις τι σου λέω; Ψωμί δεν σου δίνουν να φας οι λέξεις. Ούτε λογαριασμούς πληρώνουν, ούτε πετρέλαιο βάζουν.

- Γιατί εκεί που κατοικούν έχουν ανάγκη θέρμανσης; Πεινάνε, διψάνε ή χρειάζονται ρεύμα; Αυτόφωτα αστέρια είναι βρε, μετεωρίτες που πέφτουν βροχή. Δεν έχει εκεί λογαριασμούς και ημερομηνίες λήξης. Εκεί έχει λέξεις, μόνο λέξεις.

- Εεε, είσαι αδιόρθωτος. Αλλά σε αγαπάω και έτσι αδιόρθωτο χαμένο στον κόσμο σου και στις λέξεις σου. Άντε παίξε το παιχνιδάκι σου να δούμε τι θα καταλάβεις.

- Σε ευχαριστώ ψυχή μου, σε ευχαριστώ. Θέλεις να σου γράψω λίγες λεξούλες για την αγάπη ή βαριέσαι τώρα να τις διαβάσεις και θα μείνουν καταχωνιασμένες ποιος ξέρει για πόσο καιρό;;

- Να μου γράψεις, να μου γράψεις και να μου πεις. Σήμερα μπορείς ή όχι;

- Τρέχω να αρχίσω, κάτσε εδώ, μη φύγεις έρχομαι!

 

 

του Βαγγέλη Τσερεμέγκλ​η

 

Η εικόνα του άρθρου είναι από εδώ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “…αυτό το παιχνιδάκι που βάζεις σύμβολα το ένα δίπλα στο άλλο και φτιάχνεις λέξεις και μετά τις παίρνεις και τις κολλάς την μία κοντά στην άλλη και φτιάχνεις προτάσεις, εμένα με εξιτάρει”

    Κι εμένα φίλε μου Βαγγέλη, κι εμένα! Δεν έχω τίποτε καλύτερο!
    Μα σαν δικό μου κείμενο, μα σαν σχόλιο σε κείμενο φίλου (όπως τώρα καλή ώρα), μα σαν απλή ανταλλαγή απόψεων, το να βάζω λέξεις στη σειρά, να φτιάχνω προτάσεις και να ΕΚΦΡΑΖΟΜΑΙ είναι ό,τι καλύτερο μου έχει μάθει η Ζωή κι οι δάσκαλοί μου – και τους ευγνωμονώ γι αυτό!

    Απάντηση
    • Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

      Κάποτε ίσως καταφέρουμε να επαναπροσδιοριστούμε σε πιο απλά πράγματα.Τότε, θα μπορούμε να νιώσουμε πιο ελεύθεροι στην έκφραση όσων ονειρευόμαστε να κάνουμε και που δεν τολμάμε ούτε να σκεφτούμε πως μπορούμε.
      Βάσω σε ευχαριστώ για την ανάγνωση και το σχόλιο.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!