Select Page

Οι μονόλογοι της οικογένειας Σαντρέ, ο μονόλογος του Γιαννάκη

Οι μονόλογοι της οικογένειας Σαντρέ, ο μονόλογος του Γιαννάκη

Με λένε Γιάννη κι όχι Γιαννάκη, όπως με φωνάζουν όλοι. Δεν είμαι πια παιδάκι. Είμαι άντρας και μάλιστα τριάντα χρόνων. Ζω με την γιαγιά μου την Αφρούλα από τα πέντε μου χρόνια. Πολύ την αγαπώ. Τη γιαγιά μου την Κωστούλα δεν την πολυσυμπαθώ γιατί είναι μπαλτάς. Οι μπαλταδιές της δεν έχουν τελειωμό. Η γιαγιά Αφρούλα τη μαμά μου δεν τη συμπαθεί καθόλου. Την αποκαλεί στρίνγκω. Όταν ήμουνα μικρός την ρώτησα γιατί τη λέει στρίνγκω κι εκείνη μου είπε γιατί πουλάει στρινγκ. Εμένα πάλι ούτε που με μοιάζει. Την αδερφή μου τη συμπαθώ πολύ, αλλά δεν τη βλέπω συχνά. Η γιαγιά Αφρούλα μού λέει ότι είναι ίδια η στρίνγκω η μάνα μου. Εμένα όμως δεν μ΄ενοχλεί. Αυτό που μ΄ενοχλεί από μικρό παιδί είναι ότι είναι αόρατο. Πάντα παρακολουθούσα τ΄αόρατα. Πάντα ήθελα να είμαι καθαρός και όλα να είναι αποστειρωμένα γύρω μου. Τα μικρόβια ήταν ο εχθρός μου. Ποτέ δεν ήμουν καλός μαθητής. Δεν πέρασα σε κανένα πανεπιστήμιο. Διάβαζα μέρα - νύχτα, αλλά το πρωί, δεν θυμόμουν τίποτα. Η γιαγιά μου είχε σαλέψει μαζί μου. Μέχρι την Τήνο, στην Παναγιά, μ΄είχε πάει, αλλά τίποτα. Ό,τι κι αν διάβαζα το καταλάβαινα, αλλά δεν το θυμόμουν. Ρωτούσα τη γιαγιά μου πώς λέγεται αυτό που μου συμβαίνει κι εκείνη μου΄λεγε ξεχασιά. Μ΄αποκαλούσε ντουβάρι. Με στενοχωρούσε πολύ, αλλά τη λάτρευα και τη συγχωρούσα αμέσως. Κοιτούσα μικρός τα ντουβάρια κι έψαχνα να βρω τις ομοιότητες. Δεν έβρισκα καμιά και πάντα απορούσαμε το τι κοινό έβλεπε η γιαγιά. Επειδή φοβόμουν τα μικρόβια σπούδασα μικροβιολόγος στις σχολές ΛΑΣΤΕΡ. Μια γκαρσονιέρα κόστισαν οι σπουδές, της γιαγιάς μου. Πουθενά δεν βρήκα δουλειά και το πτυχίο η γιαγιά μου, το ΄βγαλε φωτοτυπίες και το ΄βαλε στους στύλους, σαν τα κηδειόχαρτα. Ένοιωσα πολύ άσχημα. Η γιαγιά μού είπε ότι αυτό είναι η καλύτερη διαφήμιση. Γιαγιά, της λέω, δεν είμαι για τους στύλους, για δουλειά ψάχνω. Ξέρει καλύτερα ο ΟΑΕΔ από μένα; Αν είναι δυνατόν, μου λέει. Την άλλη μέρα βρήκα δουλειά σε γραφείο τελετών. Εγώ είμαι μικροβιολόγος, τους είπα, δεν είμαι κοράκι. Εκείνοι γελούσαν, αλλά εγώ έκλαιγα. Μιά ζωή ψάχνοντας μικρόβια κι όλα τ΄αόρατα, έπαθαν τα μάτια μου. Η γιαγιά μου με πήγε σε οφθαλμίατρο και είπε ότι έχω γκαβομάρα. Μου έδωσε και γκαβογυάλια. Τώρα πια τα ΄χω συνηθίσει. Η γιαγιά μου μού λέει πως είμαι το μόνο ντουβάρι με γυαλιά. Με στενοχωρεί, αλλά εγώ την αγαπάω. Όταν πήγα φαντάρος ζορίστηκα πολύ. Εκεί είδα τα μικρόβια και χωρίς γυαλιά. Ο μπαμπάς μού είχε πει, όταν ήμουνα μικρός, στο στρατό και στη φυλακή, άμα πέσει το σαπούνι σου, να μην σκύψεις. Πολλά σαπούνια μου έπεσαν, αλλά εγώ δεν έσκυψα. Αργότερα αγόραζα μόνο αφρόλουτρο. Πολύ τον αγαπάω τον μπαμπά μου, αλλά δεν τον βλέπω συχνά. Είναι ο γιός της γιαγιάς μου, της Αφρούλας. Η γιαγιά μου έχει άλλα δυο παιδιά. Τον Παναγιώτη, που είναι στη φυλακή και τη Μαρία. Η θεία Μαρία είναι στην Αμερική και κάθε μήνα μάς στέλνει δολάρια. Κάθε Κυριακή μάς παίρνει τηλέφωνο. Εμείς πάλι,ποτέ. Ποτέ δεν την είδα τη θεία Μαρία. Δουλεύει όλα μέρα, κάθε μέρα. Έχει ρεστοράν στην Αστόρια. Μαζί με τα δολάρια όμως στέλνει και καμιά φωτογραφία. Η γιαγιά Αφρούλα προχθές ζήτησε αύξηση απ΄τη θεία Μαρία, γιατί η ακρίβεια στη λαϊκή έχει πάει στα ύψη. Ο θείος Παναγιώτης ούτε που τηλεφωνεί. Εμένα δε με νοιάζει, αρκεί να είναι καλά η θεία Μαρία. Με τα μικρόβια έπαψα ν΄ ασχολούμαι. Τώρα παρατηρώ τα υπόλοιπα αόρατα πράγματα. Φιλία, σεβασμός, μίσος, αγάπη κι άλλα τέτοια. Γι΄αυτά τουλάχιστον δεν χρειάζονται γυαλιά. Η γιαγιά μού λέει ότι πρέπει να παντρευτώ και να της κάνω διαδόχους. Εγώ πάλι δεν μπορώ, βαριέμαι. Εκείνη επιμένει και σπάνε τα νεύρα της. Παίρνει χάπια για τη νευροπίεση. Εγώ όμως, αν και χαπακωμένη, την αγαπώ. Νά ΄ναι καλά η θεία η Μαρία, καλά περνάμε. Έχω και δύο φίλους, τον Τόλη και τον Μάρκο. Κανένας δεν έχει θεία Μαρία, αλλά έχουν μπαμπά και μαμά. Μένουν όλοι μαζί, στο ίδιο σπίτι. Δεν έχουν γιαγιάδες. Ο Τόλης είναι κι αυτός μικροβιολόγος και ο Μάρκος βιολόγος. Και οι τρεις μαζί φοβόμαστε τα μικρόβια. Η γιαγιά μου η Αφρούλα μάς αποκαλεί ζαβά και μυγιάγγιχτα. Και οι τρεις είμαστε ανύπαντροι. Η γιαγιά μάς λέει ότι θα μείνουμε στο ράφι. Θα κάνουμε καλή παρέα, αρκεί το ράφι να μην έχει μικρόβια. Η γιαγιά συνεχίζει να έχει νευροπίεση και να χαπακώνεται. Η μαμά μου δεν ξέρω αν μ΄ αγαπάει, αλλά δεν με πολυνοιάζει. Μου αρκεί που μ΄ αγαπάει η γιαγιά Αφρούλα. Ακόμη και σήμερα τη βάζω και μου λέει παραμύθια. Μου αρέσουν πολύ τα παραμύθια, αρκεί να είναι αληθινά. Η γιαγιά μου λέει συνέχεια ότι θα πεθάνει. Ακόμη ζει και μ΄ αγαπάει. Αν κάποια μέρα βρω δουλειά, θα μ΄ αγαπάει περισσότερο, μου λέει. Οι μνήμες μου ξεκινάνε από τα πέντε μου, όταν πήγα να μείνω με τη γιαγιά. Στο νηπιαγωγείο, θυμάμαι, δεν μιλούσα και δεν ζωγράφιζα. Στο δημοτικό, σ΄ όλα τα μαθήματα έπαιρνα δέκα. Η δασκάλα μου ήταν ξαδέρφη του μπαμπά μου. Στο γυμνάσιο πάλι τα έπαιρνα όλα δέκα. Στο γυμνάσιο και μιλούσα και ζωγράφιζα. Το μόνο μάθημα που διάβαζα και θυμόμουνα την επόμενη μέρα ήταν η βιολογία.
Της αδερφής μου της άρεσε μόνο η χημεία. Στα δεκατέσσερα μου, η συμμαθήτριά μου η Αργυρώ μού ζήτησε να τα φτιάξουμε. Εγώ κοκκίνισα. Τα είχαμε δύο χρόνια, αλλά ποτέ δεν τη φίλησα, ποτέ δεν την άγγιξα, ποτέ δεν της μίλησα, μόνο την κοίταζα. Η Αργυρώ δεν ήθελε πολλά πολλά, μη μας καταλάβουν οι άλλοι. Η γιαγιά Αφρούλα το 'ξερε. Με συμβούλευε μην τυχόν και την αφήσω έγκυο. Εγώ πάλι ντρεπόμουν τόσο πολύ, που η γιαγιά μου ανησυχούσε. Αυτήν τη φορά με πήγε στην Παναγία Σουμελά, αλλά τίποτα. Η γιαγιά μου εκκλησιαζόταν κάθε Κυριακή, μαζί της κι εγώ. Στον εσπερινό, πήγαινε μόνη της. Στα δέκα εφτά μου, μαζί με τον Μάρκο και τον Τόλη πήγαμε σε μπουρδέλο. Οι φίλοι μου είχαν ξαναπάει. Εγώ πάλι,όχι. Είδα την τσατσά με ρόμπα και νόμισα,πως ήταν η γιαγιά μου. Τρόμαξα. Τρόμαξα πολύ. Οι φίλοι μου πάλι όχι. Γύρισα τρέχοντας στο σπίτι. Η γιαγιά μου ήξερε από πού γυρνούσα. Κοίτα τον που έγινε άντρας και μας θέλει και γυναίκα ο Γιαννάκης. Εγώ πάλι κοκκίνισα. Η γιαγιά Αφρούλα όλα τα ήξερε. Της τά ΄λεγε ένα πουλάκι. Έτσι μου έλεγε. Την επόμενη μέρα αγόρασα μια σφεντόνα. Δείξε μου γιαγιά ποιο είναι αυτό το πουλάκι - ρουφιάνος. Να, εκείνο που πετάει εκεί ψηλά και μου το δείχνει με το δάχτυλό της. Την άλλη μέρα αγόρασα ένα αεροβόλο, αλλά ποτέ δεν το σκότωσα. Η γιαγιά συνέχισε να τα μαθαίνει όλα κι εγώ να κοκκινίζω. Στα δέκα οκτώ μου έκανα πάρτι. DISCO μουσική, ντισκομπάλλα και βότκα. Όλοι γίνανε ζευγάρια, εκτός από εμένα. Επτά αγόρια, επτά κορίτσια κι εγώ. Α, και μία η γιαγιά μου, δέκα έξι το σύνολο.
Μ΄ αρέσει η θάλασσα, αλλά σιχαίνομαι τα ψάρια. Γιαγιάαα... θα φύγω, θα πάω στα καράβια. Μα πού θα πάω; Αφού την αγαπάω. Μα πού είναι η αδερφή μου; Γιατί αργεί; Βιάζομαι. Μας έχει τραπέζι η κυρία Βιργινία, φίλη της γιαγιάς. Προξενιό μου μυρίζει. Άλλα λόγια ν΄αγαπιόμαστε. Η κόρη της κυρίας Βιργινίας είναι και χαζή και χοντρή. Δεν έχει καμιά ελπίδα. Εγώ όμως έχω. Γιατί ελπίζω πως μια μέρα θα δώ όλα τ΄ αόρατα αυτού του κόσμου. Η γιαγιά μου μ΄αποκαλεί φαντασμένο. Αόρατα λέει είναι μόνο τα φαντάσματα και ο Θεός. Κι αυτό όπως φαίνεται, εκείνο το πουλάκι θα της τό ΄πε. Εκείνο το πουλάκι, όμως, ξέχασε να της πει ότι έχω έναν μπαμπά, μια μάνα, δυο παραμάνες, μια αδερφή και δυο γιαγιάδες. Α, και δυο φίλους. Πώς και δε φάνηκε η γιαγιά μπαλτάς ακόμη; Η γιαγιά μου η Αφρούλα δεν μιλάει με τη γιαγιά Κωστούλα. Από τότε, απ΄ τον γάμο της μαμάς και του μπαμπά. Την έναρξη του πολέμου την έδωσε η μαμά μου. "Εγώ θα τον πάρω, με παππά και με κουμπάρο". Τον πήρε, αλλά δεν τον κράτησε. Τον πούλησε. Ο μπαμπάς μου είναι όμορφος και καλός, γι΄ αυτό πουλιέται εύκολα. Η γιαγια Κωστούλα ούτε που να τον δει. Οι δε παππούδες, όπως άκουσα, τα 'πιναν παρέα στις χαρές των παιδιών. Ο μπαμπάς μου είναι πολύ άτυχος, σαν κι εμένα. Η μαμά μου λέει πως είναι τεμπέλης, όπως κι εγώ. Ποιόν; Εμένα. Που έχω κάνει και σπουδές; Η μαμά μου όλους μας αγαπάει, ακόμη και τον σκύλο της. (ΕΙΡΩΝΙΚΑ) Για τον μπαμπά μου, ούτε λόγος. Άλλα μου μάθαιναν στο κατηχητικό κι άλλα βλέπω γύρω μου. Πού πήγε το "αγαπάτε αλλήλους;" Η μαμά μου, μάλλον, δεν θα πήγαινε στο κατηχητικό. Εγώ αγαπώ όλον τον κόσμο, ακόμη και τη μαμά μου, ακόμη και τον σκύλο της. Ο μπαμπάς δεν πίνει. Εγώ πάλι του δίνω και καταλαβαίνει. Η γιαγιά μου με μαλώνει, αλλά εγώ την αγαπάω. Καφέ δεν πίνω, αλλά τρώω πολύ. Η γιαγιά μου όλη τη μέρα μαγειρεύει. Θα σκάσεις παιδάκι μου, μού λέει. Πάτ θα κάνεις. Εγώ γελάω. Σε δυο χρόνια το πολύ, μου λέει, πως θα πρέπει να παντρευτώ. Θέλει να δει δισέγγονα. Εγώ όμως δεν έχω δουλειά, ούτε χρήματα. Ποια θα με παντρευτεί; Εκείνη λέει να βρώ μια πλούσια για να σωθούμε όλοι μας. Το πιο πιθανό είναι να πιάσω το ΤΖΟΚΕΡ... Χα χα χα...
Είπαμε, τρώω πολύ, αλλά ποτέ φακές. Τις μισώ γιατί ποτέ μικρός δεν μπόρεσα να πω τον γλωσσοδέτη "γιατί παπά παχύ, έφαγες παχιά φακή;". Ευτυχώς, θα φάω στις κυρίας Βιργινίας. Πάω μέσα για να δω την αδερφή μου.

 

_

γράφει ο Χρήστος Βαλκάνης

 

___

*2ο βραβείο εταιρείας τεχνών - επιστημών και πολιτισμού δήμου Κερατσινίου 2015

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

3 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Εξ ίσου χειμαρρώδης και σαρκαστικός με τον προηγούμενο μονόλογο σας, αυτόν της αδερφής … περιμένουμε και τους υπόλοιπους μπράβο σας!

    Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Προτάσεις μικρές …γρήγορες…Σαν τα λεπτά , τα δευτερόλεπτα , τα κλάσματα του δευτερολέπτου…που αν τα ενώσεις όλα μαζί μπορείς να φτιάξεις μια ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ… Την αιωνιότητα της έμπνευσης και την κλασματική στιγμή της ψυχής! ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  3. Christos Valkanis

    Σας ευχαριστώ πολύ που μπήκατε στην διαδικασία να διαβάσετε και να σχολιάσετε το κείμενό μου……τιμή μου…..έπεται συνέχεια.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!